De hele wereld

Er is een fotograaf met een ernstige oogziekte. Binnen enkele jaren zal deze ziekte zijn zicht tot een minimum, of zelfs 0, herleiden.
Door zijn ziekte kreeg hij een idee. Hij nam zijn fotografiemateriaal en trok erop uit. Overal in de stad, op talrijke evenementen, ... vroeg hij mensen of hij hun ogen mocht fotograferen.
De meeste mensen reageerden zeer bereidwillig en poseerden voor zijn camera. Dat zij onherkenbaar op de foto's zouden staan was ongetwijfeld een geruststelling voor velen. Over de kracht van de ogen, waar je vreugde, verdriet, hoop en leeftijd probleemloos in kan aflezen, waren ze zich minder bewust. Maar dat zou natuurlijk geen bedreiging vormen - niemand zou weten aan wie een ogenpaar toebehoorde. En natuurlijk : als iemand je vraagt voor dergelijke foto te poseren ruimt het niet-gewortelde verdriet in de blik snel plaats voor een tijdelijke blijheid die overleeft op het in-de-aandacht-staan.
In de aanloop van zijn volgende tentoonstelling, waarbij ik nauw betrokken zal zijn, ben ik naar een kleine expositie in een buurthuis gaan kijken. Ik werd er heel vriendelijk ontvangen door 2 enthousiaste vrouwen van middelbare leeftijd. Het buurthuis was op dat moment open voor publiek maar helaas had niemand er die dag zijn weg heen gevonden.
Aan de verschillende muren, dat waren er niet zo veel, hingen in het groot enkele tientallen foto's op. Verder stond er een laptop waar elke 10 seconden een nieuwe foto de oude van plaats verdrong. Keer op keer kreeg je een nieuwe blik op de wereld te zien.
Het is en blijft natuurlijk een mooi onderwerp maar ik vond het persoonlijk een klein beetje jammer dat er zoveel gezicht te zien was. Het gewone vlees verbrak een beetje de magie en de kracht van de ogen.
---
'Jullie zijn de bèste en liefste ouders van de héle wereld'.
Ik hoorde het vandaag een klein jongetje zeggen, tegen zijn ouders.
Wellicht niet toevallig net voor hij zijn eerste lik van een hoorntje vol ijs nam.

Genks voor beginners

meh
howop
mie joh
mingia
schteil
ik weet uw huis wone
meh ga toch scheite joh
ocmw
vol nerve
diesch gek is die
vol zenuwe
ga kakke
pik geschtoord dzijt geei
schnul
vieze mense
uw moeder joh
uw zuster zijne
poohh gans deraan
ik schlaag u vol bloed
ga knikkere
ei laat die meisje schtaan joh
ik schlaag u in drie
mijn broer heeft zo een mes die schiet u dood
schledderlo
pazop eh want ik ben van niewe kempe.
Ei vieze gele belg, breng me fuif bret. Ik moet ene neerhalen.
Ziekekas
Meeeh wan ne schaap joh
Scheit omoog
Ei Dj zet een vette schijf op
Trek uw lip over uw kop en zing een lieke

De geurenzoeker

Het was met een blik vol verwondering dat ik deze ochtend de wereld, als voor een eerste keer, aanschouwde. Ik had niet gedacht nog eens de zon terug te zien na de vorige avond, waarop ik mijn hersenen grondig gespoeld heb met 'Palm spéciale'. Ik herinnerde me, net voor ik in de zo bekende bodemloze put van de slaap denderde, hoe ik nog een kreunend geluid voortbracht dat 'Vaarwel oh lieve wereld, vergeet mij niet' moest voorstellen.
Enkel een gevoel van dorst dat na enkele uren slaap in mij opwelde bracht mij weer ter wereld, zo leek het wel.
Een alomvattende hoofdpijn was mijn straf na de uitspattingen van de voorbije 12 uur.
Edoch! Dankzij mijn uitzonderlijk sterk karakter weerstond ik al deze typische postdrinkgevoelens en in een zwoele, maar grijze, lucht kroop ik, zoals al een week gepland was, op de fiets.
Ik was, samen met de vader, niet de enige op de baan. Veel wielertoeristen in groep die er tempo reden. Op weg naar het café dat het keerpunt van hun tocht zou vormen.
Wij trokken op pad naar Ter Dolen, een kleine brouwerij in Helchteren gelegen. Het is op de weg hierheen dat de fameuze spoorweg zich bevindt waar ik, telkens ik er met de fiets passeer, een geurflashback ervaar. En ook vandaag was het weer zover... Ik herken de geur, voel het tastbaar worden maar het lukt mij niet de omschrijven waar het mij allemaal aan doet herinneren.
---
Wat voorafging :
Familiefeesten!!! I love them!
Voor het eerst in 3 jaar pakweg dat ik er nog eens eentje meemaakte, ter gelegenheid van de 60e verjaardag van de broer van mijn vader.
We (oldies, ik, zus en heur liefje) waren nauwelijks gearriveerd of wie zagen we daar... : Cindy! Haar naam wist ik niet meer maar van zicht was ze nog heel herkenbaar : gevlochten haar, heel opvallend, en plateauzolen zoals je die enkel nog bij die-hards ziet. Ze was wereldberoemd wegens, volgens m'n moeder die er al van weet, een optreden bij blind date indertijd. Op de vraag wat ze voor job deed antwoordde ze toendertijds met 'champignons plukken'. Als man weet je het dan al, dixit de mij omringende vrouwen. 'Yes, da's familie van ons', dachten de mannen.
Ze was in het gezelschap van haar lief, die ik niet herkende. Die opmerking kwam mij op gelach te staan.
'We weten niet de hoeveelste het is, alleen dat het de nieuwste is'.
Ja, die nonkels en tantes toch...
Ze kwamen ook op mij af met de traditionele vraag :
'En Hans, hebde uw lief ni bij? Hebde al een lief?'
'Ja nonke Jan. Ich hem er verschillende. Moar ze paste ni allemaal in de auto en der is geen station hier dus ich zen alleen gekome.'
Voor de rest was het 'n fantastisch weerzien met de ondertussen +-30jaaroude leeftijdsgenoten. Onze interesses waren wat veranderd, job, huis en kinderen passeerden het meest de revue.
Meest schattig was het zesjarig zoontje van m'n oudste nicht. Dat mannetje had besjes geplukt en kwam bij iedereen langs om er ééntje te geven.
Even later kwam ik 'm weer tegen.
'Heb je al een besje gehad', vroeg ie
'Ja, het was een heel goeie'
'Je kan er nog vinden bij de kippen'.
Zooooo schattig.
Idem dito z'n zusje van 10, een braaf en verlegen poppemieke.
De hond kwam ook even piepen. Een monument van een beest en na er 10 minuten mee gespeeld te hebben, net niet omver geworpen te zijn geweest, hing er een klodder kwijl aan m'n broek en zaten , met hetzelfde als bindmiddel, m'n handen vol hondenharen.

Dennis is back

Af en toe dient ondergetekende zich naar de kapper te begeven. Na enkele maanden van uitgroei is dan het punt bereikt waarop 'er de schaar' dient ingezet te worden.
Dat esthetisch besef is mij al enige jaren eigen, ongeveer sinds ik dat groepje jongeren op de trein ergens in het Brusselse tegenkwam die mij het volgende meenden te moeten toeroepen : 'Votre coiffeur, il est mort?'. Verbijsterd door deze daad van zinloos geweld zocht ik een spiegel op en wendde mij dus met iets meer regelmaat naar de kapper. Nog altijd daal ik hiervoor af naar de Limburgse vlakten, alwaar ik bij laat behandelen door 'coiffeur Johan'.
Vandaag had ik ultiem geluk door in een lege zaak te belanden en onmiddelijk voortgeholpen te worden. Allereerst gebeurt dit door een jongedame die haar stage aan de coiffeusesschool bij coiffeur Johan komt afleggen. Elke keer is dat iemand anders en deze keer was het de beurt aan een zekere Sylvie, met piercing op een moderne plaats (zo ergens rond de mond. daar waar mannen snorren hebben).
Zij besproeide mijn haardos weelderig met 'n spuitbus vol 'eau gazeuse'. Eens dit gedaan zette ze zich ostentatief aan de kant, wachtend op 'coiffeur Johan' die achter de schermen zijn gazet aan het lezen was. Niet veel later kwam hij zijn zaak binnen. Ik werd uitbundig welkom geheten maar Sylvie kreeg een reprimande van heb-ik-je-nou-wat-aangedaan.
'Ge moet altijd al beginnen met knippen', sneerde coiffeur Johan haar toe.
'Maar die heeft krullen', zei ze ietwat verbouwereerd, ongetwijfeld niet snappend dat hij dat niet snapte.
Ik moeide mij niet met de discussie maar dichtte haar een grootse carrière in de coiffeuse-sector toe. Uiteindelijk had ze wel meteen gezien dat ik krullen had, iets waar in nog wel ontkennend pleeg mee om te gaan.
'Wat doet gij straks?' vroeg coiffeur Johan aan Sylvie iets later, terwijl hij mij aan het knippen was en zij ietwat lamlendig in de kappersstoel naast de mijne zat.
'Ik ga naar een feest van iemand die 18 jaar is geworden', zei Sylvie.
Vandaag 11 jaar geleden was ik ook bijna 18 jaar. Het jaar waarin ik dat werd, was dat, 1995. En vandaag is het dag op dag 11 jaar geleden dat Julie en Mélissa ontvoerd werden. Ik las dat op de trein een uur voordat ik Sylvie leerde kennen. Ik rekende nog even snel en kwam erop uit dat die 2 meisjes nu 19 zouden zijn.
Eveneens in de krant las ik over de dood van Hubert Grossard. Een van de namen die ik heel regelmatig op de radio hoorde, in de jaren dat ik fanatiek naar sportprogramma's luisterde. Hij was al gestopt met lopen in 2002, wat mij ongemerkt is voorbijgegaan. Zijn naam verdween plots uit de ether (wanneer was dat het laatst? ik heb geen afscheid kunnen nemen). En nu duikt hij weer op, mogelijk voor een laatste keer in mijn leven. Hij verongelukte, en ik voel me weer een hééél klein beetje beroofd van wat jeugdnostalgie.
Ook Aaron Spelling is gestorven. De producer van o.m. Beverly Hills 90210. Waar meerdere generatiegenoten wild ende zot van waren. In fuckin' Genk, recht tegenover m'n college van indertijd, ontstond in de mid-nineties zelfs een zaak die 'Peach Pit' gedoopt werd.
Ik vond Brenda wel iets hebben.
In ieder geval ben ik nu, weer uiterlijk lijkend op m'n lookalike uit Genk, klaar voor de family party, later vandaag, in the city of Ophoven. Genoeg blogstof voor de komende 3 weken zal dit opleveren.

Jump for joy

Terrassen vormen een speciale wereld.
Een van de dichtsbijzijnde cafés voor mij is de Kaminsky. Een café voor 30-plussers zou dat zijn dus begint het langzamerhand tijd te worden voor een kleine verkenning. Eens in de zoveel weken ga ik er dan ook iets drinken of eten (de variatie is hier niet immens maar van een spagetti bolognaise is slechts zelden iemand doodgegaan). Deze avond was het weer zover en gegeven het niet onaardige weer zocht ik met m'n gezelschap een vrij tafeltje op het terras op. Er waren nog maar enkele kandidaat-tafeltjes beschikbaar. Aangezien ik voorop liep kon ik zonder veel consideratie mijn willetje opdringen en als vanzelf leidde ik ons beiden naar het tafeltje in het diepste, verste en donkerste hoekje.
Het is altijd een fijne gewaarwording te zien hoe alle gesprekken een tel in katzwijm vallen bij het zich neerzetten van nieuwe mensen. Alles en iedereen kijkt even naar je en het blijft voor mij één der grote levensmysteries wat hiertegen de beste houding is.
En dan, eens gezeten, is het de beurt aan mij, natuurlijk. Nadat elkeen gewend is geworden aan ons worden de gesprekken hervat waarna je, in het geval van een tijdelijke stilte, af en toe eens kan meeluisteren.
En typische gesprekken waren ons deel! Achter mijn rug zaten er 3 meisjes die onderling een of andere zgn. 'battle of the bitches' uitvochten. Elke zin begon hier met : 'ik vind dat...' of 'je zou toch beter...' of zelfs iets als 'volgens mij kan jij niet alleen wonen'. Allemaal uitermate vriendelijk en voorkomend gezegd.
Naast ons kwam 'n koppeltje zitten dat in de periode van ca. 15 minuten geen enkele zin uitwisselde. Bijna op elk terras dat ik aandoe valt dit voor wat de opmerkzame lezer misschien de vraag zal ontlokken wat ik hiermee van doen zou kunnen hebben. Ik vraag het mij ook nog altijd af...
Graag pleeg ik, in dergelijke situaties, een ietwat meer 'shockerende' manier van praten te bezigen, aangezien je dan, vanuit een ooghoek weliswaar, snel doorhebt hoe de vork aan de steel zit en of men echt expliciet zit mee te luisteren.
Ach ja, mensen nietwaar...

Dwazigheidjes

Het is voor mij een van de meest fascinerende vragen. Wanneer neem je afscheid van iets zonder dat je er bewust afscheid van neemt. Wanneer was de laatste keer dat je, als kind, verstoppertje speelde? Over welk vak had ik mijn laatste overhoring? Gebeurt het vaak dat ik afscheid neem van een boek? Of van iemand?
In je herinneringen graven helpt niet veel... Zelfs niet voor recente gebeurtenissen. De gedachten die ik bij het uitlezen van een boek, 2 weken of 6 maanden geleden, had zijn veel minder gekend bij mij dan één specifieke belediging of specifiek compliment, 10 jaar geleden.
Bewust worden helpt niet veel. Het opschrijven, in extensie, misschien wel. In 'Brooklyn dwaasheid', m'n huidige (4e) Auster, verzamelt de hoofdfiguur onnozelheden. Speciale verhalen die hem voorgevallen zijn of die mensen die hij kent gebeurd zijn. In één van zijn categorieën ben ik een zelfverklaarde expert ter zake - het wisselen van letters tussen 2 woorden. Bijvoorbeeld : 'de kassa klopt' wordt 'de klassa kopt'. Of whatever. Honderden, zoniet duizenden, van zulke heb ik op m'n actief staan. Maar natuurlijk weet of herinner ik er mij geen enkel. Gewoon opschrijven, dat is het enige wat misschien helpt...
Een foto van m'n huidig 'idool', Auster, past hier wel. Maar gelukkig ontdekte ik net dat zijn dochter een cd uitheeft, met gezongen versies van teksten van o.m. Appolinaire. En pakt deze juffrouw nu niet nèt iets beter op de foto zeker...
---
Hoe iemand die zijn publieke job uitoefent, in concreto buschauffer, zo staalhard vooruit kan kijken als er mensen zijn bus opstappen - ik zal het nooit begrijpen.

Verstild

Entry nummer 30.
Tijd voor een feestje.
Ik ontving vandaag een foto die mij in tranen deed uitbarsen. Ik vluchtte meteen, weg van de foto in een boek. Elke zin hier sneed door merg en been. 'Wat aan fantastisch boek', dacht ik, 'maar jammer dat er geen citaten instaan die er uitspringen'. Bij het verderlezen, zonet, wist ik dat dat onjuist was. Het hele boek is één fantastisch citaat dat steeds maar dieper en dieper, tot op het bot gaat.
Ik heb niet echt een idee waarom de foto mij zoveel deed. Ik heb er over liggen nadenken, het lezen ging niet zo goed als voordien. In de vooravond was ik opgeslorpt door het verhaal. Nu raakte het mij minder. Soms was er een passage die mij meesleurde en mij deed beseffen dat ik het voorgaande toch maar eerder oppervlakkig beleefde.
Die foto...
Ik denk dat het de combinatie van een wonderlijke schoonheid met een diep gegroefde melancholie is. Een melancholie waarvan ik mijzelf, in de geest, wel eigenaar van weet maar die ik hier levensecht in het gelaat van een ander tot leven zie komen. In de ogen ligt een verstilde triestheid die zijn plaats op deze wereld heeft gevonden en zich niet meer wil loslaten van de persoon die haar ontving.
Deze avond, dat was natuurlijk enkele uren eerder, stond ik op een bus te wachten. Twee meisjes passeerden mij. Ze babbelden, maar niet heel intens. Een van hen zei iets waarop het andere meisje haar een glimlach toewierp. Het meisje voor wie dit lachje bestemd was had dit niet gemerkt. Ik wel en ik kon niet weerstaan aan een glimlachje van mijzelf. Ik heb een glimlachje gestolen en voor mijzelf gehouden, en daar ben ik wel blij mee.

Een dagje in het verleden

Ah, wat loop ik toch graag langs die goede oude Letterenfaculteit...
Gisterochtend nog eens. Het is ondertussen 7 jaar geleden dat ik er mijn laatste stappen als geëxamineerde zette. 'Waar is tijd gebleven', zoefde het nogal cliché door m'n gedachtjes.
Op die 150 meter die het in afstand kost om van de ene kant naar de andere kant van het parkje te kruisen viel het nogal mee met die voorbijgegleden tijd. De één na de ander herkende ik uit dat grijze verleden.
Eerst was er de mevrouw van Aziatische origine die in de bib werkt, afdeling Azië als ik me niet vergis. Zij was duidelijk op wandel met haar professioneel masker nog op. Heel boeiend vond ik dat.
Even later meende ik Willy te herkennen. Dat verwonderde mij wel, want Willy leek toen al serieus pensioengerechtigd en ik ben dus niet heel zeker dat hij het wel degelijk was. Veel was ie alvast niet veranderd. Nog wat grijzer geworden maar nog altijd dezelfde blauwstoffen jas had hij aan. Willy was een van de lokale fenomenen. Schromelijk onbekend buiten de muren van de faculteit maar eens je zijn domein betrad was het duidelijk dat ie de scepter zwaaide. Niet om een expliciete of onrechtvaardige manier, maar hij was er altijd en overal wel. Niet in het minst in de aula's als het deze of gene prof niet lukte een micro aan de praat te krijgen. Dan begon het geroezemoes van de studenten die zichzelf nog heel even vrijgesteld zagen van het proces dat we met het voederen van ganzen kunnen vergelijken. Tot Willy dan tot slot opdook. Hij kwam de aula binnen alsof het zondag was, de gebouwen gesloten en alleen hij aanwezig in zijn koninkrijk. Niemand werd aangekeken, door geen enkele luidruchtige kreet (die meestal niet zo origineel waren en zich beperkte tot 'Willy') liet hij zich uit zijn immanentie halen.
De prof wilde dan aan Willy het probleem uitleggen maar Willy, ervaring was aan zijn zijde, liet zich hier niet door van de wijs brengen. Meestal moest hij gewoon de micro even aanzetten, zo wist hij. Zo geschiedde en Willy was weer weg, alsof hij het overdonderend applaus dat hem ten dele viel niet gehoord werd.
Ik was nog maar enkele stappen verder of daar zag ik, uit het niets opdoemend met een grote metalen kom die voor het opwarmen van soep ofzo diende, E.
E. is de codenaam. Haar ken ik nog goed, van een stage en als jobstudent onder meer. Op een nogal speciale dienst vol uitgebluste mensen, met als meest speciale een iemand die luidkeels verkondigde dat ie geen klop meer uitvoerde (tot een jongedame zijn gezichtsveld binnendrong en hulp nodig had). Daar was E. danig in de weer. Haar koninkrijk en zich hier terdege bewust van, en zich als koningin gedragend.
Zij herkende mij helemaal niet meer, al kwam ik op zo'n afstand dat ik in haren pot kon kijken. Wat ik niet deed.
'Ha Willy, voor soep moet ge bij mij zijn' richtte ze het woord op Willy, die daar overigens niet bijster gecharmeerd door leek te zijn. Dat had ze niet snel voor, lijkt mij.
Maar E., dus, was wel een speciale vrouw. Iemand die we kunnen omschrijven als een omhoog******. Verder in te vullen.
Nooit vergeet ik die ene receptie, annex barbeque, waar zij met enkele mensen van haar dienst opgescheept zat, hier eigenlijk bij diende te blijven, maar met enig uitmuntend gekonkel aan schaamteloze desargumentatie haar weg naar de oversten die ze op dat moment dacht te kunnen gebruiken vond.
En het dient gezegd : ze is er goed in. Een niveau bereikend dat zelfs voor universitairen met sérieuze ervaring zelden weggelegd is.
De KUL, een speciaal wereldje it is...
---
Alles moet vernieuwd worden. Onder dat motto beginnen we hier vandaag een nieuwe rubriek, onder de noemer : 'Huishoudtips voor mannen'.
Omdat we niet als watje door het leven wensen te gaan hierbij al meteen, naast de aankondiging, tip nummer 1 (met enig tromgeroffel) :
Zorg voor tocht in huis! Zet alle ramen open en laat de deuren met geweld dichtslaan. Door de klap bestaat de kans dat er, bijvoorbeeld, van onder het bed een stofwolk komt gewaaid. Dit stof bevindt zich dan meestal samen in een wolk en is veel makkelijker te verwijderen.

Checkmated

Men zou er de schakende gemeenschap van kunnen verdenken hip te willen worden. Een van de grote sites schrijft nogal veel artikels die dit willen suggereren. Nu zijn ze bijvoorbeeld daar met een artikel waarbij de mooiste vrouwen van de afgelopen olympiade bewonderd kunnen worden. En dat moet kunnen vinden wij! Na grondige observatie stemmen wij voor een gedeeld 1e plaats tussen Mariam Mansur en Tatiana Kosintseva. Maar er is voor elk wat wils, dat spreekt.
---
Eén van de jongedames die ik niet terugvond in de selectie is Arianne Caoili. Zij heeft haar '5 minutes de gloire' al beleefd op diezelfde Olympiade. Al dansend met de nummer 3 van de wereld (een Armeniër) werd nummer 250 van de wereld (ongeveer) ietwat jaloers waarop ie op nummer 3 toeging en hem eventjes neerklopte. Met als gevolg dat hij een dag later 7 landgenoten van het slachtoffer over zich heenkreeg. En wetende hoe zo iemand uit Armenië er kan uitzien vrees ik dat hem dat niet heel goed bekomen is, wellicht... Al schijnt ie nog gered te zijn door een Britse ploeggenoot die Russisch sprak en allen kon kalmeren.
Aah, het roept allemaal zwoele herinneringen op aan de 2 vechtpartijen die het Belgische schaak de laatste 10 jaar rijk was, waarbij ik telkens per toeval zeer dichtbij aanwezig was. Dat ging dan niet om een nobel motief als een vrouw, maar over een stoel waar iemand op zat en die passage niet mogelijk maakte, bijvoorbeeld.
---
Nooit zo verloren als nu, reciteerde ze tegen mij, uit het hoofd een passage aanhalend, nooit zo alleen en bang - en toch nooit zó levend. Die woorden werden geschreven nog geen uur voordat hij Portland achter zich liet. Toen ging hij, haast bij wijze van nabetrachting, weer zitten en voegde onder aan de bladzij nog een alinea toe : Ik spreek nu alleen tot de doden. Zij zijn de enigen die ik vertrouw, de enigen die me begrijpen. Net als zij leef ik zonder toekomst.
---
Hoeveel tijd hij ook met haar doorbracht, hij wist dat hij altijd alleen zou zijn wanneer ze samen waren.
(2x Paul Auster in : Het boek der illusies)

Hans zonder de wereld

Het WK voetbal is begonnen! Dat kon u hier al lezen.
Het is zelfs al enige tijd bezig, eigenlijk.
Ik heb nog geen enkele match gezien. Alleen zo de samenvattingen op het internet achteraf bekeken en die duren maar 60 seconden!
Duzzzzzz, op dit moment zijn er 20 matchen ofzo gespeeld. Zijnde 20x60 = 1200 seconden, zijnde, euh, 20 minuten.
Twintig minuten amper in de afgelopen 7 dagen. Dat is een percentage dat belachelijk klein is en onberekenbaar voor iemand wiens examen statistiek uit het berekenen van gemiddeldes bestond (11 op 20 had ik. Alstublieft!).
En ik heb desondanks nog geen lief! Nog altijd niet!
En het is dus niet omdat de cafés leeg zitten en iedereen bezig is met andere zaken des levens in plaats van voetbal te zien. Neen hoor!
Elk café dat ik passeer, daar stop ik, gluur ik binnen en als zelfs dat niet voldoende is stap ik binnen om de mensen te tellen. Zelfs in het rusthuis passeer ik elke dag 3 keer!
We gaan u de statistieken besparen (lijsten vol heb ik... met alle cafés in Leuven met hoeveel bezoekers er waren op elke match met een interval van 15 minuten, dus 6 keer per match, rekening houdend met de pauze halverwege als er zo mensen naar huis gingen ofzo) maar dat kan dus gewoon weg niet! Statistisch gewoon niet mogelijk.
20 minuten op 7 dagen (= 154 uur = 1540x6 minuten = 6000 +540x6 minuten = 9000=40x6 minuten = 9240 minuten). 20 op 9240. Dat zijn lottokansen, om het ergens mee te vergelijken.
Ik zweer u - er is een complot gaande.
Maar niet getreurd... Ik beloof u actie en actie zal er dus zijn!
Omdat ik nu toch merk dat het bezoekersaantal van dit ding hier aan het exploderen is (aangenaam en welkom iedereen) heb ik uiteindelijk toch besloten er eens een foto van mijzelf op te plaatsen, teneinde eventueel langs deze weg enige reactie uit te lokken.
Voila! Enjoy!

Er zit een banaan in mijn oor

Vandaag keerde ik voor de eerste keer in zeker 1,5 à 2 maand terug naar Genk en ik had er voorwaar nog eens zin in!
Op het programma stond namelijk mijn 1e fietstocht van het jaar. Die was dringend nodig want binnen een maand zie ik mijzelve over de glooiende heuvellandschappen rond de Loirevallei fietsen en dat zou niet lukken met alleen mayonaise in de benen, natuurlijk.
Ik kon haast niet wachten mijn ijzeren ros te bestijgen. De lange inactiviteit en ook het aangekondigde onweer - het was nog zonnig toen ik in Genk om 14u aankwam - maakten mij happig om 'los zu gehen'. Edoch... eerst was er natuurlijk een aankleedsessie! Die organiseerde ik samen met mijn vader, m'n moeder werd buitengesloten, en het resultaat was er ook wat naar.
M'n vader droeg het broekje van zijn fietsclub, geel-blauw is dat, en de helm was assortie. Zijn wielertruitje echter was een mengeling helrood-wit-grijs-zwart. Inderdaad, een dodelijke combinatie...
Ikzelf had een zwart T-shirt met vrij prominent groen opschrift, een blauw koersbroekje, een grijs-bruin klakje en m'n zondagse schoenen (met sokken).
De vrouw des huizes bestierf het toen wij de groene tuin opzochten waar onze fietsen zich bevonden en zij de kersverse Dag Allemaal aan het verslinden was. Al werd ze snel tot de orde geroepen door mijn vader met iets als 'zeur toch niet'. Wat natuurlijk niet echt helpt, maar daar trekken we ons niets van aan hoor.
Ik had echter wel door dat er esthetische mankementen waren en vandaar dat ik mijn klakje ook, elke keer dat wij een ietwat bevolkte zone naderden, dieper over mijn ogen trok en op een wat introvert overkomende manier oogcontact probeerde te vermijden.
Soms won mijn nieuwsgierigheid het echter, keek ik de persoon langs de weg aan en tja,... dat is altijd pijnlijk natuurlijk.
Eens die eerste 7 kilometer, langs wat drukkere wegen en door de city of As, voorbij sloegen wij aan een niet meer gebruikte spoorweg linksaf. Hiermee het achtste wereldwonder (verondersteld dat dit van 'Vlaamse' komaf is) betredend, zijnde het alom vermaarde en gekende Limburgse fietsroutenetwerk (persoonlijk vond ik de W-Vlaamse inzending minstens evenwaardig maar ik heb mij er natuurlijk weer niet mee gemoeid).
Het fietspad werd kaarsrecht, mooi geasfalteerd, er waren weinig bomma's op dit uur en de bomen hielden de wind goed tegen. De 2 duiven die ik tussen de takken van de bomen verdwaald zag (nog nooit duiven in bomen gezien trouwens. ze moeten me echt hebben) negeerde ik zo goed als ik kon.
Een tiental kilometer verder, na onder meer een brug over 'de kanaal' overwonnen te hebben, nestelden we ons op aanraden van mijn vader in een fietscafé langs 'de kanaal' in Dilsen-Stokkem. Een dorp zo marginaal dat zelfs ik er nog nooit was geweest! Hier bestelden wij, met belangstelling gadegeslagen door de bomma's die hier wel talrijk aanwezig waren en misschien onze kledingstijl hadden opgemerkt, een frisse Leffe. In tegenstelling tot het fietscafé in Kotem, dat ik u van harte kan aanraden, waren de prijzen iets duurder en kregen we er niet zomaar voor niets een gratis stuk vlaai bij, maar het was er nog wel tof, daar in de Limburgse toendra.
Ook de terugrit verliep vlot. Een ietwat meer stijgend parcours over verlaten wegen tussen bossen en weilanden en af en toe een woonwijkje door.Santiago - here we come!
+++
Koopt de nieuwe Dag Allemaal!!!!
Met voor een prikje : de 'best of' van Bert en Ernie

Romantische jongens

'Gij hebt nog een romantisch beeld! Gij gelooft nog in de ware liefde'
Het was het laatste argument dat ze mij toesmeet aan het eind van een ietwat bitsige discussie. Ik wist er niet meteen een antwoord op te verzinnen.
Dat zal nu toch niet waar zijn, dacht ik, meteen verzinkend in een scrutineus zelfonderzoek.

Waarop zij, de stilte onterecht anders interpreterend, haar excuses aanbod.
Dat was niet nodig hoor.

Ik was gewoon verrast. Ik, de man die niet al teveel gehinderd werd door de streng-ethische principes waardoor de beschaving waarin wij leven gevormd werd, werd hier opeens als zijnde idealistisch gekapitteld.
Als een ridder, eeuwig op pad, op zoek naar zijn droomprinsesje. Met wie hij, een roodtanende, ondergaande, zon op de achtergrond, gelukkiger oorden opzocht.
Ze heeft wel gelijk, besefte ik, denkend aan de meisjes en vrouwen rond wie ik, grotendeels dankzij mijn verbeelding, heroïsche verhalen heb geweven.

Zonet dacht ik nog eventjes hieraan toen ik in een column las dat er elke dag (een doordeweekse dinsdagavond stond er) 80 000 mannen naar de hoeren gingen voor hun wekelijkse (ofzo) afspraakje. In België.
De auteur van die regels bekende, als jongeling, daar ook enige fantasieën rond gehad te hebben.
Dat was en is mij vreemd. Net zoals mijn ervaringen en contacten met het oudste beroep ter wereld.
Het Leuvense bordeel dat, indertijd tussen het toenmalige VB-partijlokaal en de gevangenis gelegen, ik af en toe voorbijliep zonder er enige aandacht aan te schenken. Of het zou moeten zijn dat ik de gordijnen maar een vreemd kleurtje vond hebben.

Maar mijn meest confronterende 'ervaring' dateert van nog enkele jaren eerder. De zomer van 1992 om precies te zijn. Samen met enkele clubgenoten had ik het schaaktoernooi van Antwerpen net beeindigd. Negen dagen lang een partij per dag afleggen in een gloeiend hete zaal met honderden andere gekken en dan nog elke dag de heen- en terugrit Genk-Antwerpen erbovenop.
Na de laatste ronde liepen we de stad in, op zoek naar een maaltijd. Plots sloegen we een straat in dat duidelijk tot 'de rosse buurt' behoorde. Aan de linkerkant was er een vitrine. Eentje zoals een deftige middenstandswinkel er doorgaans heeft. Maar waar ik gewend was aan paspoppen, schoonheidsprodukten of etenswaren was de ruimte achter het glas hier gevuld door een bed waarop, languit, een vrouw gelegen was. Ze was noch mager noch mollig. Ze zat gewoon stevig in het vlees. Zonder gêne keek ze ons, 5 verdwaalde schakers in korte broek en met opgetrokken kousen, zelfbewust aan.
Ik, een nog heel erg onschuldig maagdje zijnd, wendde meteen mijn blik af. Iets te laat, want haar benen, die als het lemmet van een scherpgeslepen mes vooruitstaken, hadden reeds hun blijvende impressie op mij gemaakt.
Het was maar een kort straatje en er zaten verder geen vrouwen in het zicht van passanten. We sloegen snel een andere richting in.
Het was maar een kort straatje en er zaten verder geen vrouwen in het zicht van passanten. We sloegen snel een andere richting in.

The Flanders Pigeon Killer

Ik heb een paranoia aan duiven opgelopen.
Dat ontbrak er nog aan, inderdaad...
Hij die het al half en half (of gans) in zijn broek deed voor hoogtes, dieptes, snelheid, slangen, baby's in actie, zalm en slagroom (die laatste 2 eetgewijs) heeft er weer een fobietje bij.
Zondag vlijde ik mij op het gras neer, in de schaduw van het kasteel van Arenberg. We waren al enkele uren stevig aan het stappen, Leuven en even later Heverlee doorkruisend.Hier lag ik nu op mijn rugje, wat te soezen, niets of niemand kwaad doend, kijkend naar de blauwe lucht die zich boven mij uitstrekte toen plots - zonder een aankondigend geluid van klapwiekeren - er een vogel in mijn gezichtsveld opdoemde.
Ik sloeg mijn handen voor mijn vitale organen (ogen) en maakte mij zo klein mogelijk, om de kans op een treffer te verminderen. Gelukkig had het beest andere doelwitten in het vizier want zonder op of om (of onder) te kijken verdween het naar de andere kant van het kasteel.
Mijn wantrouwen was echter gewekt. Mijn blikveld beperkte zich niet meer tot het stukje
lucht boven mij, ik begon ook in het rond te kijken. Al enkele seconden later zag ik een andere duif in aantocht, die dit keer in de schaduw onder de nok van het dak zijn onderkomen zocht, niet veel later gezelschap krijgend van een soortgenoot. Die gaan kindjes maken, dacht ik nog eventjes obsceen maar ook gerustgesteld.
Enkele minuten later hield ik het niet meer uit. Ik had namelijk een kortebroek aan (mijn benen zijn geen prijswinnaars maar het was echt warm) en de interactie tussen mijn onderbenen en het onderliggende gras zorgde voor enige irritatie/jeuk. Ik richtte mij op tot kleermakerszit (weer een vleugje nostalgie inderdaad. Ook dit was alweer jaren geleden en een kramp schoot dan ook doorheen mijn benen) en bedwong mijzelf om nergens te krabben. Maar wat zag ik plots! Links van waar ik gelegen had lagen enkele veren. Ik draaide mijn hoofd en ook boven mijn hoofd lag het vol veren. En rechts van mij...
Overal lagen veren... Duivenveren... Een panische angst doorzoefde mijn reeds zo getergde zenuwstelsel.
Ik had nu niet heel erg goed gekeken toen ik mij had neergelegd maar ik dacht ook weer niet in een duivenkerkhof te zijn beland...
Ik schoof/rolde een beetje terzijde om te zien waar ik precies gelegen had en daar lag iets... onbestemd... Het was niet te vergelijken met de treffer die ik een week geleden opgelopen had. En ik weet dat het vooral uilen zijn die braakballen afscheiden, maar toch gingen mijn gedachten die richting uit.
'Eèèèkkkeees,dat is vies', kreeg ik van mijn innemende (maar ook niet bijster dappere)gezelschap, daar op dat stuk gras, te horen als troost.
+++
En bij het eten was het weer zo ver...We hadden een tafeltje betrokken op het terras van de N. Dame, op de Grote Markt. Aan de ene zijde zaten 2 senioren, die al snel bezoek kregen van een bevriend koppel en onderling vooral hun aantal operaties aan het tellen en vergelijken waren. En hier nog wat verder aan uitweiding over deden : 'Ge ziet er goed uit. Toen zaagt ge der ni goed uit. Maar nu ziet ge er wel goed uit. En al lang hé. Maar toen ik u zag na de operatie dacht ik : die ziet er niet goed uit. Maar niet lang hoor, want ge zaagt er al snel goed uit. Ge waart ook minder mager hé'.
Een mens zou al blij zij dat er aan de andere kant van z'n tafel de doorgang gelegen is. Aan de andere zijde van dat gangpad zat er dan 'n koppeltje met kleine kinderen - een levensvorm die ik altijd graag observeer. Al zorgt mijn eerder onpraktische aard ervoor dat mijn hersenen gestoord worden door een zinnetje als 'blijf uit mijn buurt, klein, onbetrouwbare kindjes'.
En tja, het kon dus niet uitblijven : even later was er een duif aan het
rondstappen, op zijn pootjes en op zijn gemakje, speurend naar etensresten ongetwijfeld.
'Pas op! Een duif!', waarschuwde ik, alweer een aanval vermoedend.
'Maar Hans toch. Laat dat beest , dat doet niets'.
Ik stond op het punt mij verhaal van een week eerder weer eens af te ratelen ware het niet dat ik het beest in de gaten moest houden. Ongerust week mijn blik geen moment van het beest, bedacht op elke schijn van een aanval.
En inderdaad : slechts 20 seconden later (ik zweer het : het was niet later!!) raasde er een ober voorbij (in zo'n belachelijk nieuw outfitje dat ze daar in de N-Dame plegen te dragen), dat beest verschiet zich 'like hell', fladdert op met een levensbedreigend gekrijs erbij terwijl dat de ober een dansje ter plaatse uitvoert, om niet op de een of andere manier aangerand te worden, denk ik.
Gelukkig herwonnen beide schepselen Gods snel hun zinnen. De duif kalmeerde en bleef verder naar eten zoeken (op de grond), de ober lachte eventjes en vervolgde dan met z'n werk.
En ik, ik was weer op het nippertje ontsnapt aan erger.

Alle opa's van de wereld

Het WK Voetbal gaat beginnen! Voorwaar!
Lang geleden boeide mij dat nog.
In mijn 1e kan, EK 1996 begot, heb ik tijdens de 1e zit alle matchen gezien. Of toch bijna allemaal. Samen met een hoop geschaak en een uitzonderlijk warme junimaand kwam de rekening uit op een stevige 2e zit in augustus (4 buizen en 3 elfjes. auw).
De uitschakeling van de Nederlanders in de halve finale en de winst van Frankrijk in 1998 (WK) herinner ik me ook nog - beleefd ergens vanop een vakantie in Zuid-Frankrijk. Toen waren er gelukkig geen hollies op die camping.
Twee jaar later heb ik nog enkele matchen gezien vanuit het rusthuis in de F. Lintstraat, samen met 'n studiegenoot. Nooit zo'n rustig publiek gehad : gezeten vanop de laatste tafel bleef je een uitstekend zicht hebben op het grote beeldscherm, ongeacht wat er ook plaatsvond.. Als er al eens iemand zijn rug rechtte ging dit gepaard met een pijnkreet, gevloek en een terug gaan zitten op de stoel/in de rolstoel. Geen mirakels dat jaar.
Sindsdien interesseert voetbal me geen, eh, bal meer. Van het komende WK in Duitsland ben ik dan ook pas sinds eergisteren op de hoogte. Komt ervan als je geen tv kijkt en de sportpagina's in de kranten soms wel eens overslaat. Ik hoop er geen match van te zien.
Daarentegen lijkt het me wel een uiterst geschikte periode om eindelijk eens een goed lief op te doen. Met alle mannen die niet van de toog/het beeldscherm weg te branden zullen zijn zijn mijn kansen op een 'touch-down' nog nooit zo groot geweest! Al die vrouwen die nu niemand meer hebben om tegen te praten en om voor hun te zorgen... Al die vrouwen die nu verward en haveloos over straat rondslenteren... Schrik dus niet als u mij tegenkomt. Dwalend door de straten met een roos in mijn hand of aanbellend aan uw deurbel.
+++
De énige keer in mijn leven dat ik zinnens was economie te studeren was tijdens de uitleg over 'verkoopstechnieken' in het derde middelbaar. Dat was weer eens wat anders als balansen die mekaar in evenwicht dienden te houden of een overschrijving van 20 frankskes naar de leraar zijn rekening die wij dienden uit te voeren (interactief onderwijs in 1992!!)... Ik was heel erg geboeid door onze leraar zijn uitleg over wat zelfstandigen en supermarkten allemaal uitspookten om je toch maar meer te doen kopen dan je eigenlijk wou of nodig had. Ooghoogte! Inspelen op kinderen! De noodzakelijke produkten ver van de ingang! Daar draaide het allemaal om in de wereld van kopen en verkopen. Aaaah, het lijkt alsof het gisteren was... Vandaag heb ik nog eens toegegeven aan deze loktechnieken... Enkel boterhambeleg had ik nodig, maar wachtend aan de kassa viel mijn oog op het laatste doosje 'Werthers echte'. Een bruin snoepje dat héérlijk wegsmelt op je tong... In de tijd dat ik nog tv keek, jaren geleden, werd ik bijna dagelijks gebombardeerd met die reclame met de i-de-a-le opa. Een grote, gezapige oude vent, gekluisterd in zijn zetel in een stoffige hoek van de kamer, die duidelijk niet meer gewend was op te springen bij een goal bij de voetbal maar daarentegen wel weg wist met een zgn. kleinkind dat ze hem toestopten. Deze reclame werpt nu, zovele jaren later, duidelijk zijn vruchten afwerpt. Ik kocht het doosje en geregeld smelt er nu een snoepje op mijn tong.

Ballen vangen

"Langzaam begon ik wat ontspannender te praten. Kitty had een aangeboren talent om mensen uit hun schulp te laten komen, en het was makkelijk met haar mee te babbelen, om me op mijn gemak te voelen in haar gezelschap. Zoals oom Victor me lang geleden eens had verteld, heeft een gesprek wel iets weg van een balspel. Een goede gesprekspartner gooit de bal recht in je handschoen en maakt het je bijna onmogelijk te missen; en als hem de bal wordt toegeworpen, vangt hij alles wat ijn zijn richting komt, zelfs afwijkende ballen en misworpen. Dat was wat Kitty deed. Ze gooide boogballetjes recht in mijn handschoen en als ik de bal naar haar teruggooide, ving ze alles, zelfs de ballen die eigenlijk buiten haar bereik waren; ze plukte hoge ballen die over haar hoofd scheerden uit de lucht, dook behendig naar links en rechts en stortte zich op ballen die laag over de grond kwamen aansuizen. Ze was zo bedreven dat ze me steeds het gevoel gaf dat ik opzettelijk misgooide, alsof het mijn enige bedoeling was het spelletje leuker te maken. Ze zorgde dat ik beter leek dan ik was en dat sterkte mijn zelfvertrouwen waardoor zij mijn worpen weer makkelijker kon vangen."
(Auster - Maanpaleis, p. 97)

Blonde vrouwen

Aangezet door de avonturen met de duif verdiepte ik mij de afgelopen dagen in een - voor mij - onontgonnen en onbereikbaar geachte thematiek, namelijk die van de levenslessen.
Na hiermee in aanvaring te zijn gekomen bij de duif (levensles 1 : er is altijd iets dat op u sch**t) is het nu tijd voor les 2 en die luidt als volgt : het loont de moeite héél erg vriendelijk te zijn tegen mensen want dan valt het veel eerder op als zij onbeschoft, onbeleefd en/of boers zijn waarna je je ware aard ten volle kan laten gelden.
Eén van de leukste categorie mensen zijn kleine, mooie blonde meisjes van een jaar of 3-4-5-6 (geen idee van de leeftijd eigenlijk. Ze kunnen al zelfstandig rondlopen, doen dit vlijtig, en ze kunnen al wat praten. Helpe wie mij helpe kan...). Het soort mensen is dit aan wiens voetjes binnen een 10-15 jaar de hele wereld zal komen te liggen.
Ik ben mij hier zeker bewust van, en daarom probeer ik alvast op een goed blaadje bij hen te komen. Dit kan ik beter in de kracht mijnes leven doen, daar ik tegen het jaar 2020 toch al een respectabele leeftijd zal hebben en het dan opboksen is tegen de grijze haren, oprukkende kaalheid, vapeurkes en ongewenst lichaamsgewicht.
Zo stond er vandaag een meisje voor mij, met haar oma, dat mij luidkeels het volgende verkondigde : 'ik heb een witte tuin'.
Nog niet geheel wakker zijnd was ik zo dom de vraag te stellen 'wat een witte tuin is?'.
Hierop was ze duidelijk niet bedacht want ze wist niet meer wat zeggen. Ik hoorde het haar al denken : 'Wat een domme mijnheer is me dat. Later als ik groot en nog blond ben en de wereld aan mijn voeten ligt dan...'.
Even later herhaalde ze het voor mij - 'wij hebben een witte tuin' - waarmee ze mij (eerlijk is eerlijk) een tweede kans gaf. Deze greep ik vanzelfsprekend door een slimme vraag te stellen : 'hebben jullie ook witte rozen?' (ze zochten boeken over rozen).
Eventjes dacht ik dat dit toch niet zo snugger van mij was, maar blijkbaar voldeed het want even later kirde ze : 'kijk, ik heb een mooi t-shirt aan'.
Nu wil het gelukkige toeval dat daar in het groot Barbie opstond (het was ook roze). Ik dacht namelijk meteen aan die vreselijke kindertekeningen waarbij je beter niet zegt : 'ah, je hebt een mooie poes getekend' terwijl er in werkelijkheid een auto opstaat (zonder poes onder wielen. woehahaha).
Nu was het mij echter heel duidelijk dus ik zei : 'Aah, dat is een heel mooi t-shirt. Dat is van Barbie'.
Wellicht mijzelf net hierna de genadeslag gevend met : 'zo heb ik er geen'.
Ze haalde haar neusje op en gunde mij geen blik meer waardig.
Aaaah... Blonde vrouwen... Je moet ze me niet leren kennen...

Hiërarchie 'muss sein'

Leuven is in de ban van Leuven-in-scène. Sinds vrijdag, en dat tot en met vandaag, zijn er overal in de stad optredens, activiteiten, kunstwerken waarbij met licht geëxperimenteerd wordt. Het meest opvallende is het stadhuis dat tot in de kleinste nissen verlicht wordt met een grote hoeveelheid kleuren.
Het is dan ook niet te verwonderen dat het druk is... Héél druk. In mijn straatje, waar normaal elke dag nog wel iets van parkeergelegenheid te vinden is, en zeker op zondag, bedekt een heel lint auto's die ene straatkant waar je mag parkeren. Constant rijden andere auto's af en aan, op zoek naar die ene toevalstreffer.
Gisteren ben ik een weinig in de drukte van de stad beland. Vooral toen we van het restaurant, begin v d Naamse straat, naar de legendarische Purpur wandelden was het echt koppen lopen. Een beetje zoals Marktrock : met véél moeite tegen alle mogelijke richtingen in enkele meters verder geraken. 'Je ziet wel dat ik geen rijbewijs heb' was het excuus als ik weer eens ervoor gezorgd had dat we volkomen strop kwamen te zitten.
Uiteindelijk is het toch gelukt de PP. te bereiken. Het gesprek nam meerdere aangename wendingen zodat we de zaak pas om 1u30 's nachts verlieten en dan was het eigenlijk allemaal wel voorbij - al was er op straat een nog aangename drukte, voor de uitzondering eens niet vol zatte en agressieve mensen, zoals soms op zaterdagavond.
Vandaag trok ik, in ander gezelschap, wat vroeger naar het centrum. In de Blauwe Schuit dronken we iets op het fantastische terras, maar ik denk dat het nu toch wel de laatste keer was. Ik was nèt begonnen de vraag ten berde te brengen om toch maar ergens anders te gaan eten, aangezien er doorheen het uitgebreide bladerdek wel eens af en toe iets van een duif op de grond viel. Mijn gezelschap probeerde mij gerust te stellen, lukte hier nog wel een, toen opeens één exemplaar - een geluk voor het beest dat het zich niet liet zien - besloot mijn jas te vervuilen, evenals een van mijn schoenen!
Ik voelde mij als Baldrick als Blackadder de kat een stamp geeft, de kat de muis een knauw verkoopt en die zich wreekt op Baldrick...

Studiedagen

Een van de 'opdrachten' op de studiedag gisteren was je een 'speciale bediening' te herinneren. Iets wat je is bijgebleven en waardoor je bijvoorbeeld (in de supermarkt) steeds naar dezelfde persoon terugkeert. Na wat brainstormen kwam ik tot het niet heel goede (vond ik zelf) voorbeeld van de trein naar Genk ooit genomen te hebben toen, bijna in Genk aangekomen, de conducteur tegen mij een hele parler afstak. Dat vond ik wel sympathiek maar ik was dusdanig teut van enige glazen wijn dat ik nog wel weet dat ie er was en veel zei en zo maar eigenlijk vind ik, nu bij nader inzien, toch niet dat daar een speciale *vonk* in de lucht hing. Dus ik heb maar gezwegen, net als het merendeel van de mensen (allemaal vrouwen trouwens) die in dezelfde niet-heel-hippe (understatement) sector werken. Er kwam, na herhaaldelijk aandringen van de oer-Hollandse begeleidster, maar één voorbeeld los, van een juffrouw, die we genoegzaam onder de brede noemer 'blonde stoot met korte rok en hoge bottinnekes' kunnen samenvatten. Zij had ooit zulk een speciale band opgebouwd met 'n verkoper van het een of ander die haar een fles champagne (ha! het zal wel goedkope schuimwijn geweest zijn, dacht ik bij mijzelf.) cadeau gaf. Er lag iets op het puntje van mijn tong maar ik heb gezwegen...

Klaproos

Een dagje Brussel voor het werk.
Ik hou absoluut niet van (grote) steden. Antwerpen, Brussel, ... Alleen Gent kan er soms nog wel mee door. Veel te veel mensen rond me en ook esthetisch is zo'n stad niet alles.
Ik nam samen met een vriendin die in dezelfde sector werkt de trein om af te stappen in Brussel-centraal, mijn minst favoriete station van de 3 grote die Brussel telt. De vorige keer dat ik er was, alleen, haastte ik me richting uitgang - miste ergens iets - en voor ik het doorhad was ik al half en half verdwaald in een onderaards gangenstelsel, me ondertussen de mensen die hun portefeuille 'verloren' hadden van mij afslaand.
Nu ging het wat vlotter. Trein uit, in de hal de trappen op en dan stond ik plots in de hal die elke Belg een maand of wat geleden even goed leerde kennen als zijn badkamer, dankzij de bewakingsbeelden waarop 'de moordenaars' enkele seconden voor het gebeuren te zien waren. Ik was er natuurlijk al een keer of wat geweest maar nu overviel de 'echtheid' van de scène mij toch wel. De hoek waar de daders zich ophielden net voor ze toesloegen ligt meteen in het blikveld. Waar die jongen vermoord werd zag ik niet meteen : ik zag niet echt bloemen of een krans ofzo.
De weg naar waar we moesten zijn (een hal die 'de markten' heette) vonden we heel vlotjes. Toch makkelijk zo een reisgezel te hebben die graag wegen uitstippelt... We doorliepen Brussel-centrum en zowel toen als op de terugweg viel dat eigenlijk nog wel mee. Een vrij gewone drukte, maar toch rustelozer als in een kleinere stad. Ik heb het ooit treffend omschreven geweten door iemand die Brussel boven Leuven verkoos : 'daar heeft tenminste niet elke vreemdeling die je tegenkomt een doctoraat'.
In het café dat de benedenverdieping van 'de markten' inpalmde werd een of andere techno-trance-achtig nummertje gespeeld. Echt goed was het, moet ik tot m'n scha en schande toegeven... En mijn rechterbeen, het wiebelde mee.
Toen we met de trein, terug naar Leuven, de ring rond Brussel voorbij waren, net achter Diegem denk ik, viel me temidden van wat gras een veld vol klaprozen op. Dat was ook alweer eventjes geleden... Ik bleef hierop wat uit het venster kijken en het viel me op dat die bloem regelmatig in het beeld terugkeerde. Een heerlijke kleur van blad heeft-ie...
Het heeft toch iets, zo een heel veld, liefst op een heuvelrug, vol klaprozen, lavendendel of zonnebloemen. Lang,lang geleden stopten we daar zelfs voor, om te poseren en dat plaatje voor eeuwig vast te leggen.

Schaduwkind

Ik snuisterde in wat boeken gisteren toen ik per toeval op 'Schaduwkind' stootte, door een zekere P.F. Thomesé. Het boekje was mooi : klein, stevige kaft, wit van kleur. Het hoofd van de auteur deed me daarentegen niet veel.
Ik sloeg het open en het bevatte vele kleine hoofdstukjes. Het beschreef de dood van het kind van de auteur. Wat me deed denken aan een recent boek van Didion, eentje dat ik ooit hoop te lezen.
Reeds snel stootte ik op een frappant mooie passage. Een duidelijke beschrijving van iets heel herkenbaar.

Zo gaat het toch altijd? Als je iets overkomt, weet je nooit wat je overkomt. Je tast in het duister. De angst ligt rondom je als een muur, het lukt niet eroverheen te kijken. Wat erachter ligt, dat ken je alleen van horen zeggen. Het bestaat uit onervaren woorden : woorden die niet weten waar ze het over hebben. Dus wat wij ook vreesden, de goede afloop hadden we klemvast in onze gedachten. Dat was het bekende terrein. We moesten alleen even ergens doorheen. Aan het einde lag de goede oude goede afloop geduldig op ons te wachten.