Door de regen en de hel

Cavaillon doorkomen leek ons op de kaarten een hel en daar kwam het in werkelijkheid ook zeer dichtbij. We hadden bij het binnenrijden al enkele overvolle 'avenues' overleefd, maar bij het buitenrijden van de stad stond ons nog iets erger te wachten. De reden hiervoor was in de allereerste plaats dat de enige brug over de Durance in de omgeving hier was. Anders moest je minstens 30 kilometer verder of terug rijden om dan in een soortgelijke stad de oversteek te wagen. Verder was er ook een oprit (en afrit) van de autoweg, en dus het gewone, lokale, verkeer.

Het begon nog wel ok, met een aparte voetgangers- en fietsersbrug over de Durance. Deze was volledig apart aangelegd. Ook de oversteek over de autoweg was nog veilig, gescheiden van de auto's, maar eens dit achter de rug kwamen we uit op 2 ronde punten waar àlle verkeer samenkwam, met nagenoeg geen fietspad. Door een stommiteit staken we de weg over waar dat helemaal niet nodig was. Toen we terug wilden merkten we dat er opeens 2 loslopende honden over straat liepen. Hierdoor konden we iets veiliger oversteken maar ideaal was het niet... Aan het 2e ronde punt, het was droger, we waren vroeg en vandaar gingen we een iets uitgebreidere toer doen, sloegen we af richting Orgon. Drie kilometer langs een drukke weg (met camions en al natuurlijk) op een 'fietspad' zoals ze dat in Frankrijk kennen : op het asfalt van ca. 2 meter breed nèt naast de weg voor de auto's.

Na even doorgebeten te hebben bereikten we dan de afslag naar Eygalières, en vanaf daar viel al het verkeer weg.

Die weg naar Eygalières was wel mooi ook, met de opdoemende Alpilles. Ze liep langzaam naar boven, zeker niet overdreven. Na een kleine 10 kilometer kwamen we aan in het dorpje, dat ook tegen een rots opligt. Het was er, door de regen, heel rustig, en we installeerden ons onder een boom op een verlaten pleintje voor wat te eten. Beurt om beurt bezochten we het kasteel, dat het hoogstgelegen was en ons een schitterend uitzicht gaf, om nadien nog een koffietje te drinken en een kilometerslange afdaling richting Saint-Remy aan te vatten. We staken nog een drukke weg over maar verder volgden we gewone, héél rustige, wegen tot in het stadje.