Borat-time

Om 20 uur hadden we met Lien afgesproken.
Honger was er weer dus zochten we een tapasbar. Die zoektocht leidde allereerst naar 'Las Teresas'. De dames installeerden zich buiten op een terrasje terwijl ik richting toilet ging voor 'de grote boodschap'. Edoch : enkele problemen : bij de mannen was dit niet voorzien, bij de vrouwen was er geen begeleidend papier.
Terug naar buiten, vragen hoe dat papier hier heette (papier hygienicos ofzo) en terug naar binnen om dit aan de overvolle bar te vragen. Daar sukkelden ze wat, ik weer richting toilet, nu bekeken door de helft van het café, die mij vol overtuiging het vrouwenwc zagen binnengaan. Enfin, weer naar de bar toen ze mij daar iets in het Spaans stonden toe te roepen. Verstond ik geen jota van, boog me naar hen toe, tot een van hen het verstand had iets te zeggen als : 'it's for women'. Wist ik natuurlijk ook maar, door de opkomende schaamte, kreeg ik iets als 'So men can do no shit' helaas niet over de lippen.
Veranderen van bar was de enige oplossing en we belandden in 'Bar Ines', wat nogal toeristisch maar niet heel slecht was.
Na het eten wilde beide vrouwen, natuurlijk, nog ijs en chocola. Braaf en gewillig volgde ik.
Ergens in Santa Cruz botsten we op een bende/familie uit Catalonië die op zoek waren naar de weg. Wij loodsten ze wat dieper in de miserie, raakten hen toen kwijt, wensten hen in gedachten het beste en bereikten spoedig het ijssalon.
Rond 23u30 was het afscheidsmoment gekomen en begaven we ons alweer richting hotel. Dankzij de dunne muren en de lawaaierige buren was het pas 1 u 's nachts toen ons kaarsje zich doofde. De rest van de nacht verliep redelijk...