Hans en de wereld

Vals alarm

2007-09-18T04:42:00.000-07:00

Donderdag 28 juni. De dag van de meest gevreesde rit, die ons van Forcalquier tot Saignon, een dorpje vlak bij Apt, zou voeren. De rit was +- 60 km lang en telde meerdere klims, waaronder die naar het hoogste punt van de hele rondrit, op 800 meter.
Het weer was erg zonnig maar tegelijk was het zeer koud. Er was geen wolk aan de lucht (eat this, directeur) : onvermijdelijk de mistral die tot hier, +- 150 km van de Rhonevallei, voelbaar was. Pas tegen de middag zou het warmer worden. Verder zat de wind ook tegen, geen goed teken op deze zware dag.
Hoe begin je zo'n dag? Met een stevig ontbijt? Dat had je gedacht... Wat we kregen was weinig en onverzorgd/vuil. Er dreef een beest in de melk, de koffie was net ervoor (weer) opgewarmd in de microgolf, wanneer de thermoskan de laatste keer een wasbeurt had gekregen kon niet nauwkeurig worden vastgesteld. We aten dan ook een minimum, om de Casino-supermarkt (de gazelle dacht dat er een casino was. Tja...) 300 meter verder te bereiken. Hier kochten we dan brood, beleg, fruit en water. Na eventjes zoeken verlaten we dan Forcalquier.
De eerste 10 kilometer lopen makkelijk en lekker bergaf tot het dorpje Dauphin. Dan volgt een eerste klim van ongeveer 7 kilometer. Deze gaat niet erg steil omhoog, en is soms zelfs vlak of licht dalend, tot in Saint Michel l'Observatoire. Ergens op een iets klimmender stuk stonden we wel wat doodsangst uit met een bouvier die zonder ketting of kooi of watdanook voor het huis van zijn baas lag te liggen. Zonder op- of omzien reden we dit beest voorbij, gelukkig zonder een reactie van hem/haar.
Saint Michel ligt al vrij hoog, tussen de lavendelvelden, wat het natuurlijk zeer mooi maakt. Er zou ook een observatorium zijn maar dat lag niet op onze weg en hebben we verder dus genegeerd. We namen ook afscheid van de in de verte gelegen Alpen.
We vervolgen rustig, zacht klimmend, onze weg tot opeens, achter een doordeweekse bocht, zich een prachtig landschap ontvouwde. Aan onze voeten lag een uitgestrekte, weidse vallei. Volop in het groen met veel paarse lavendelvelden. Langs alle zijden was deze vallei omzoomd door bergen. Die aan de overzijde waren wat hoger met op de top een dorpje, wellicht Aubenas, waar wij heen moesten.
We rijden eerst even verder over de smalle weg, hoog op de heuvel, om dan een zéér klein weggetje in te slaan dat ons in een drietal kilometer tot op de bodem van de vallei brengt. Beneden stoppen we even om wat fruit en een croissant te eten om dan de klim naar de 800 meter aan te vatten. Deze klim klimt vrij geleidelijk, al is het redelijk zwaar. We passeren het ene na het andere lavendelveld, hoger en hoger. Na verloop van tijd verdwijnen deze wat en zitten we tussen het groen. Scherpe ravijnen ofzo zijn er gelukkig niet.
Iets voor de middag bereiken we een grotere weg, ongeveer een kilometer ten zuiden van Aubenas, dat rechts van ons ligt. De route voert echter naar links, en deze blijft klimmen. De weg is nu heel erg goed en breed, en we hebben alweer een fantastisch zicht over de net bedwongen vallei. De klim blijft nog even duren, en pas na 6 kilometer klimmen (in totaal) bereiken we de top. Hier worden we opgevangen door de mistral die maakt dat we zonder trappen noch remmen de komende 6 kilometer over een hemelse (rustig, breed, goed onderhouden) weg kunnen afdalen, temidden van de bomen, tot in Reillane.
In Reillane is het net 13 uur als wij er aankomen, wat samenvalt met het einde van de markt. We zoeken er een klein restaurantje op en krijgen er een goedkoop basisgerecht (friet-steak met voor- en nagerecht). Dit gaat op zijn Frans, zodat we pas rond 15 uur verder kunnen.
Deze dag was duidelijk en verreweg de mooiste qua fietstochten. En we waren nog maar halfweg...

Klaar voor de terugkeer...

2007-09-03T03:26:00.000-07:00

We eten niet te lang op onze rustplek naast het kanaal achter Manosque, vooral door de wind.

In de voormiddag hebben we reeds 40 kilometer afgelegd zodat Forcalquier, en ook het klimmende deel van de rit, echt dichterbij komen. Allereerst rijden we verder, enkele kilometers langs het kanaal, tot het stadje Volx. Vrij doordeweeks en verlaten door het middaguur. Vanaf hier begint er een prachtig stuk. Net na het dorpje steken we een grotere weg over en belanden zo op een aangelegd fietspad, tussen twee rotsen, langs een klein kronkelend riviertje. Het brugje dat hierover gaat is echt leuk, en voorzien van zitplaatsen om te eten (helaas...). De weg golft zachtjes tot net achter een kunstmatig aangelegde waterval. Hier is het even stevig klimmen geblazen tot het volgende dorpje, Villeneuve, en eigenlijk blijft het klimmen tot ver voorbij het dorpje. We stoppen echter eventjes in Villeneuve, dat al vrij hoog op een heuvel ligt, waar we een schitterend zicht op de voorAlpen hebben. Aan onze voet ligt nog een stadje dat mooi om zien is - Oraison.

Het is nu nog 14 kilometer tot Forcalquier, doorheen een fascinerend, vrij bergachtig, landschap. We rijden nu richting noorden - tegen de mistral in dus - wat degene die op kop rijdt (ik) erg mag voelen. Met zeer veel moeite haal ik op vlakke stukken 15 km/uur.

Niet getreurd want grote delen zitten we beschut tegen de wind, zodat we toch al vrij vroeg (15 uur) in Forcalquier aankomen. Het stadje ligt op een heuvel die wij vermijden door meteen onze overnachtingsplek te gaan opzoeken. Deze ziet er op het eerste zicht ok uit, al blijkt snel dat het er allemaal eigenlijk erg vuil is. We kopen 3 pizza's in de supermarkt en rusten uit, al lezend en stomend in het zwembad dat een serre over zich heen heeft gekregen (geen zuchtje wind, stikheet). Gedurende de rest van de dag doe we feitelijk niets meer, uitrustend voor de 'koninginnenrit' van morgen.

Slakjes

2007-09-03T03:20:00.001-07:00

Als er één iets was dat we altijd en overal zagen was het niet de zon, de Mont Ventoux, lavendel, wijf of Provencaalse vrouwen, maar wel slakken. Altijd en overal...

Slakjes

2007-09-03T03:20:00.000-07:00

Als er één iets was dat we altijd en overal zagen was het niet de zon, de Mont Ventoux, lavendel, wijf of Provencaalse vrouwen, maar wel slakken. Altijd en overal...

Mistral tot Manosque

2007-09-03T03:00:00.000-07:00

Woensdag 27 juni.

Het ontbijt wordt weer geserveerd om 8 uur. Het is uitgebreider dan we gewend zijn, met onder meer yoghurt erbij. We hebben een leuk gesprek, over geschiedenis o.m., met de gastvrouw.

Volgens haar is het vandaag 'erg koud' wegens een opkomende mistral. Met wat angst steken we onze neus buiten en het voelt inderdaad erg fris in de schaduw. In de zon echter is het superzalig, zodat we onze fietstocht nog goed kunnen voortzetten. De wind van de mistral steekt regelmatig op maar dat is (nog) niet echt een probleem : tot in Manosque zit deze vooral in de rug.

De rit van vandaag is een eerste 'echt' zwaardere etappe. Vooral het einde van de rit, naar Forcalquier, dat op 600 meter hoogte ligt. Forcalquier is ook meteen het keerpunt van de tour du Lubéron.

Na twee kilometer licht stijgen stoppen we in La Bastide. We kopen er brood maar vinden er geen winkel om fruit en water in te slaan. We laten het dorpje achter ons, en blijven klimmen tot we een 3-tal kilometer verder de top van een plateau bereiken. De weg loopt vlak verder maar begint iets verder te dalen, 6 kilometer lang, tot in het mooie, hooggelegen, dorpje Beaumont de Pertuis. Die afdaling loopt doorheen een verlaten, wat desolaat, gebied, waar we een enkele fietser en een herder met schapen tegenkomen.

Beaumont ligt mooi en er is een winkeltje open waar we wat levensmiddelen kunnen inslaan. Eens dit gebeurd trekken we verder richting Manosque, de grootste stad van deze lus met zijn +- 30000 inwoners. De etappe krijgt hier een eerder Vlaams karakter, met een erg op en neer gaande weg. Het uitzicht is en blijft erg mooi, maar het is er wel wat vermoeiend fietsen.

Op het einde van deze +- 15 kilometer komen we op een heerlijke afdaling om dan fel te moeten klimmen naar Ste Tulle, een voorstad van Manosque. Soms is dat heel erg steil maar we geraken, goed getraind ondertussen, vlot boven. Sainte Tulle is niet zeer bijzonder en we rijden dan ook meteen door tot Manosque. Deze stad ligt heel erg mooi, tegen een paar imposante heuvels, terwijl in de verte de Alpen al opduiken.

Om de stad binnen te rijden moeten we ons in het verkeer mengen. Hier heersen echter geen toestanden als in Cavaillon en vrij vlot bereiken we de ring waar veel van de drukte wegvalt. We kopen er wat fruit maar zetten meteen onze weg verder tot voorbij de stad. Na een stukje drukke weg belanden we op een bijna verlaten weg langs een kanaal. De wind heeft hier vrij spel maar gezien het al middag is houden we hier halt onder een boom, om ons middageten te verorberen.

Cucuron - La Bastide

2007-08-06T01:36:00.000-07:00

Rond 14 uur verlaten we het restaurant in Cucuron om koers te zetten naar het +- 20-25 kilometer verder gelegen Fiéraque. Het landschap blijft erg golvend, maar toch uitgevlakter, door het Pays d'Aigues. De natuur is er erg groen.

Zoals steeds rijden we op een iets hoger gelegen stuk weg, met het wijdlopende dal rechts onder ons, afgezoomd door meer zuidelijk gelegen bergketens. We rijden vlot door, over heel rustige wegen, langs kleine dorpjes als la Motte d'Aigues, Saint Martin de la Brasque en Peypin d'Aigues. Hierna volgt er een heel mooie klim van een drietal kilometer naar het erg verborgen gelegen Vitrolles-en-Lubéron, een piepklein hooggelegen dorpje, verscholen tussen de heuvels van het Lubérongebergte. De indrukwekkende vergezichten volgen mekaar constant op. In Vitrolles loopt de weg dood en kan je alleen nog te voet de Lubéron oversteken. Wij keren terug via een andere weg, 5 kilometer in dalende lijn. Zonder een trap te geven belanden we zo vlakbij Fiéraque. We hebben een beetje problemen met het vinden van het huis maar na een telefoontje wordt ons de weg makkelijk uitgelegd.

Onze verblijfplaats is supermooi. Het is een groot huis, langs een drukkere weg maar toch rustig, met nog 1 kamer en 2 gites. De tuin is groot en dooraderd met vele paadjes die de gites, het zwembad, pingpongtafel, terras, ... met mekaar verbinden.

We verfrissen ons en duiken het zwembad in, waar de andere gasten (een wat ouder Schots koppel) langsliggen. Het water is zoals steeds vrij koud maar eens gewend is het zalig, in de zon. We zwemmen eventjes om dan op de ligzetels langs het zwembad wat te lezen.
Onderweg (op de markt in Cucuron) hadden we allerlei eetgerief gekocht : baguette, jam, meloen, tomaatjes, olijven en radijzen, waarvan we op het terras, 's avonds, een wat alternatieve maaltijd mee maken. De avond is heel zacht zodat we nog lang buiten kunnen zitten, lezend.

Markt in Cucuron

2007-08-04T05:40:00.000-07:00

Dinsdagochtend stonden we opnieuw erg vroeg op, om zo snel mogelijk de fietstocht aan te vatten. Tegen 8 uur stonden we klaar aan de ontbijttafel. Zoals zo vaak in Frankrijk was dit eerder basic dan uitgebreid, maar wel goed.

De rit van vandaag was niet zo lang, 55 kilometer ongeveer, maar wel golvend van aard. De eindbestemming was Fiéraque, een deelgemeente van La Bastide des Jourdans, waar de fietsroute doorheen liep.

Het weer was vrij ideaal. Niet meer de loden hitte van de rit naar Mérindol, maar wel een ideale 25 graden.

Reeds na een kilometer stopten we uitgebreid in Mérindol-centrum. Het was daar heerlijk, in een ontwakend Zuiders dorpje. De school was net bezig, wat maakte dat de mama's zonder hun kroost nog stonden na te praten. Verder waren alle winkels, bakkers, ... open, wat ook volk te voet teweeg bracht.

Wij postten hier onze kaartjes, kochten brood, drank en fruit. Verder had de gazelle wat pijn aan het beentje zodat ze naar de apotheker ging voor een mooi, groot, wit steunverband. Opgelucht kwam ze al snel weer huppelend opdagen.

Dan begint het echte werk. De weg loopt heerlijk tegen de heuvelrand, met constant een prachtig uitzicht over de vallei en de Lubéron. Het parcours is erg golvend en best wel zwaar. We passeren enkele gehuchtjes (Les Borrys, Les Beaumes). Op een plek was het zelfs zo steil, en had ik fout geschakeld, wat maakte dat ik de heuveltop niet haalde. Helaas, want het was de enige keer op reis...

Het eerste stadje waar we aankwamen, even later, was Lauris. Ook dit lag iets hoger, zodat we een banaan konden eten met mooi uitzicht. We stopten nog even aan een bankautomaat en misten dan ergens de goede weg. Hierdoor belandden we op eens iets drukkere weg, maar niet veel later reden we het dorpje Puyvert in, waar de juiste route weer was aangegeven. Via eenzelfde soort kleine wegen bereikten we niet veel later het mooie, iets grotere, Lourmarin. Er lag hier een heel mooi kasteel, waar we even kort oor omreden maar wat we natuurlijk niet konden bezoeken. We hadden nu een stevig stuk weg voor de boeg richting Vaugines. Hierna ging het weer naar beneden zodat we iets voor de middag in het schitterende Cucuron arriveerden. In Cucuron was het, zo hadden we per toeval de avond tevoren ontdekt, marktdag op dinsdag.

Cucuron reden we gezapig binnen, langs fel beschaduwde wegen. Er was duidelijk meer volk op gang dan in andere omliggende dorpen.
Enkele honderden meters verder kwamen we dan in het dorpscentrum waar de markt grotendeels rond een langwerpig bassin was opgesteld. We wandelden hier rustig rond, kochten wat lekkere dingen voor later op de avond, en zochten ons dan een restaurantje uit, vlakbij de markt in het dorpscentrum, waar we elk een héérlijke vis bestelden.

Het eten hier was erg aangenaam en nam enkele uren in beslag.

Ketters Lubéron

2007-07-30T00:52:00.000-07:00

Mérindol zelf was een vrij gewoon dorpje. Niet zo heel klein, erg heuvelend, halverwege de heuvel gelegen. Er bleek echter nog een oud-Mérindol te zijn, een stuk hogergelegen. Het was maar een kilometer ofzo wandelen van onze slaapplek, dus eens de felste zon geweken was trokken we op pad. De weg ging erg stijl naar boven, langs een niet-geasfalteerde weg waar enkele huizen langs lagen. Op het einde van deze weg lagen dan de eerste ruïnes van al lang niet meer bewoonde huizen. Je kon nog hoger klimmen, door het voormalige dorp, langs smalle padjes, tot helemaal op de heuveltop, waar de ruines (lees : een muur) van het kasteel nog overeind staan. Als hoofdstad van de Waldenzen is Mérindol 500 jaar geleden verwoest geweest en dit alles schiet er nog van over.

Het uitzicht is fantastisch. Ten zuiden kan je de vallei aan de voet van Mérindol zien maar ook alle gebergtes in de omgeving : de Alpilles, Montagne Ste-Victoire, zelfs het Massif de la Ste Baume (65 km verder). Als je naar het noorden kijkt zie je de heuvels van de Lubéron zelf, met af en toe een wandelpad erdoor, maar totaal verlaten.

Het weer wordt minder, het druppelt zelfs even, zodat we na een tijdje terugkeren.

We hadden deze avond ook table d'hotes besteld, wat betekent dat de gastvrouw voor ons kookt. We schoven aan tafel met haar en een wat cynische kerel uit de buurt. Het driegangenmenu was eenvoudig maar zeer lekker, en de avond aangenaam (al was het een beetje fris).

Rond 22 uur kruipen we in bed.

Van Gordes naar Mérindol

2007-07-30T00:33:00.000-07:00

Maandag 25 juni staan we, ietwat onnodig, vrij vroeg op. We maken de pakken en rijden met de auto tot Gordes, het vertrekpunt van de tweede lus. Hiermee snijden we een heel stuk af, tussen Carpentras en Gordes, met onder meer 2 héél stevige klims.

In Gordes nemen we allereerst de tijd wat rond te wandelen en te genieten van het uitzicht over de weidse vallei. Het is een héél erg bekend en toeristisch stadje maar dat valt nu nog mee.

Na een half uurtje maken we de fietsen los, rijden enkele honderden meters om nog een mooie foto van het stadje te maken, en dalen dan kilometerslang tot in Cabrières d'Avignon. Op het begin rijden er wel wat auto's langs ons (die ook Gordes verlaten) maar vrij snel zijn we nagenoeg alleen op de weg. Door een zachtgolvend landschap rijden we langzaam richting Lubéron-gebergte, waar we aankomen in het eerste dorpje van 'de lus', Robion. De weg is (zeker naar Franse normen) uitzonderlijk goed aangegeven en héél goed : rustig en in goede staat, en we passeren vlot Les Taillades. Hierna draaien we rond de Lubéron zodat we aan de zuidzijde arriveren. We stoppen even in een veld om te eten en te drinken. Op het dikke half uur dat we daar doorbrengen passeert er niemand. We rijden verder, vlak langs het schitterende gebergte. Hierna missen we eventjes de weg, rijden langs een drukke baan gedurende een kilometer of twee, om dan weer op de route te komen. Het volgende dorp, en meteen ook onze verblijfplaats, Mérindol ligt 10-15 kilometer verder. De weg is vlak, verlaten en gaat langs een spoorweg doorheen het groen. Al heel vroeg, rond 15 uur, komen we aan in het hoger gelegen Mérindol. De gastvrouw is er nog niet en we zetten ons dan maar voor de deur, ook al is het heel warm en ligt het zwembad er erg uitnodigend bij.

Avignon

2007-07-29T05:21:00.000-07:00

De tweede vrije dag werd gewijd aan het bezoeken van één van de mooiste steden van de Provence (en Frankrijk) : Avignon. Historisch gezien heeft deze stad vooral een rol gespeeld als pausenstad - en dat heeft toch wel een enorme stempel op het uitzicht gedrukt. Niet alleen telt Avignon énorm veel kerken, van ordes die zich in de nabijheid van de paus gevestigd hebben, maar er is ook het énorme pauselijk paleis.

We parkeerden onze auto vlotjes aan de overzijde van de Rhone (eigenlijk is dit grondgebied Villeneuve-les-Avignon), waar veel parkeergelegenheid was èn je een schitterend uitzicht op de stad hebt. We picknickten daar nog een beetje en staken dan de brug over naar de stad. Hier wandelden we een heel klein beetje rond (de Place d'horloge) om dan meteen het paleis zelf te bezoeken. Je kreeg hier een apparaat waarop je uitleg kon horen over vanalles en nog wat. Heel interessant maar ik had er nogal snel koppijn van.

In het paleis bezocht je tal van zalen, al meen ik me te herinneren dat de (2) vorige keren dat ik er was het parcours totaal anders was. Hoedanook was het zeer boeiend, en was er veel te zien. De tuinen achter het paleis bezochten we niet (te vermoeid) maar wel wandelden we nog de Pont Saint Bénézet op (schandalig duur) waar het beroemde liedje 'sur le pont' op gebaseerd is.

De rest van de dag werd simpelweg op de camping doorgebracht. Aan de vooravond van de tweede lus was de goesting er weer volop, al hadden we ook een beetje schrik voor de zwaarte van de ronde...

Een ongezonde fascinatie voor mannen

2007-07-23T00:25:00.000-07:00

De col (net geen 1000 m) die we overreden richting Vaison was uitzonderlijk mooi : een heel erg brede weg, lekker golvend, zonder ravijnen. Eens de top overschreden daalden we af met hierbij een heel weids zicht over de vallei ten noorden van Carpentras. Net zoals de rest van de dag zagen we ook nu de Mont Ventoux. Meer zelfs, we reden deze aan de voet voorbij langs bekende, kleine dorpjes als Bédoin en Malaucène. Zo kwamen we aan in Vaison-la-Romaine, waar ik lang geleden meerdere keren op vakantie ben geweest. We parkeerden net voor het stadje, vlakbij de Ouvèze en maakten een kleine wandeling door de stad. Deze was ook weer typisch Provencaals en heel mooi.We gingen ook de Romeinse site op, waar tal van ruïnes uit de Romeinse tijd te bewonderen zijn, o.m. een amfitheater. Er staan ook enkele zéér beroemde beelden (o.m. van Hadrianus) waarvoor de gazelle haar bewondering niet onder stoelen of banken kon steken. Zij ging zodanig op in het fotograferen van een detail van een van de beelden (cfr boven) dat ze niet doorhad geobserveerd te worden door 2 straatjochies, die aan de andere kant van de omheining stonden, tot hun groot jolijt.

Enfin, we bleven niet heel lang, keerden tegen de avond weer terug naar Carpentras, om weer lekker niets te doen. Morgen, op de laatste rustdag!, staat Avignon op het menu...

Gorges de la Nesque

2007-07-23T00:09:00.000-07:00

Tijdens het weekend stonden er geen fietstochten gepland wat natuurlijk niet betekende dat ons lui gat verwend zou worden. Het eerste wat we zaterdag deden was onze fiets poetsen. Die had vooral de eerste dag te verduren gekregen met de regen. Na wat echte ontspanning (lezen enzo) trokken we 's namiddags op uitstap. De eerste bestemming was het afrijden van de Gorges de la Nesque. Deze gorges bevinden zich een twintigtal kilometer van Carpentras, beginnen in Villes-s-Auzon en lopen zo tot in Sault. De gorges is licht stijgend en 22 kilometer lang. De weg is vrij smal, maar gelukkig wel redelijk afgebakend, kronkelt rots per rots verder (hierbij telkens grote lussen makend), rond een kloof van 100-en meters diepte.

Mijn hoogtevrees kreeg het hier zéér hard te verduren en ik had er al snel een immense spijt van dat ik de tocht toch niet per fiets had gedaan. Dan kan alles beter ingeschat worden, want eens uitgestapt (op een van de vele uitzichtspunten) bleek dat de gapende diepte al bij al nog meeviel, en niet meteen vanaf de wegrand begon.

We zijn een aantal keren gestopt om dan richting Sault te rijden. Dit dorpje zagen we mooi liggen op een heuvel, maar gezien het al gevorderde uur en Vaison-la-Romaine dat nog op het programma stond, zijn we niet binnengereden. Wel stopten we eventjes voor een lavendelwinkel (Sault is de hoofdstad van de lavendel) om daar wat dingetjes te kopen. De lavendelvelden zelf ware nog niet in volle bloei en daardoor eerder blauw in plaats van paars. Bij het wegrijden over een grote col (met een zeer mooie, brede, weg) zagen we duidelijk de velden rond Sault liggen. Maar helaas waren we enkele weken te vroeg om deze in volle bloei te zien...

Slagbomen

2007-07-12T02:08:00.000-07:00

Het slapen in ons kamertje verliep zeer goed en ondanks de serieuze dosis wijn waren we (ik) op tijd wakker. We pakken traditiegetrouw snel onze spullen in zodat we om 8 uur klaarstonden voor het ontbijt. Dat viel deze keer echt tegen met taai en oud brood en koffie die we vrij snel in de struiken wegkapten.

We vertrokken om 8u45 voor de slotrit naar Barbentane, slechts 30 km lang.

In het begin werden we met 2 hindernissen (die we al kenden) geconfronteerd. Allereerst de héél erg stevige helling waar ik met moeite tegen 5,5 km/u bovenkwam en vervolgens - je moet er Fransman voor zijn - een slagboom die volledig over de weg gespannen was, een weg die voorzien is voor fietsers. In dat spel was helemaal geen beweging te krijgen en ernaast kon je eigenlijk niet vanaf dat je fietszakken had hangen. Waarom die idioten de slagboom niet pakweg 15 cm korter hadden gemaakt (dan kon er nog geen auto door) zal ik wellicht nooit begrijpen. Nu dienden we de fiets te kantelen en onder de slagboom door te sleuren, wat nipt ging.

Iets verder reden we over de Pont du Gard, die er nu, afgezien van een bus Japanners, verlaten bijlag. Vanop de andere oever die we nu leerden kennen was de Pont veel mooier te fotograferen.

We passeerden vlot enkele dorpjes (Remoulins, Theziers, Aramon). In Remoulins kochten we wat op de markt, in het volgende dorpje trakteerden we onszelf dan maar op een ontbijt. Het parcours was mooi heuvelend, en het weer was natuurlijk weer fantastisch.

In Aramon passeerden we de Rhone over een grotere weg. Gelukkig moesten alle camions net ergens anders zijn, en er waren zelfs weinig auto's zodat we ook nog van het uitzicht konden genieten. Nu was het slechts 4 km tot Barbentane. De weg was vrij rustig, er was een doenbare fietszone, het ging bergaf en de wind zat in de rug. Niet veel later waren we dus in Barbentane, om opgepikt te worden door de oldies, en zat onze eerste lus er alweer op.

We bezochten, met de auto, nog even de schitterend gelegen, uit rotsen gehakte, abbaye Saint-Roman, met onder meer stenen graven. Het uitzicht over de Rhone, de Gardon en de hele streek was fantastisch. De zon was héél warm.

Per auto ging het dan definitief terug naar de camping in Carpentras. Die weg was druk en de Fransen reden als zotten. We amuseerden ons met te lezen en te kaarten om rond 22 uur verdiend te gaan slapen!

Heuvelen naar de Pont

2007-07-12T01:43:00.000-07:00

We vertrokken iets voor de middag in Uzès en bereikten, langs heerlijk rustige en golvende binnenwegen, Saint-Quentin-la-Poterie. Dit was een van de 2 aangeraden dorpjes in onze reisgids. Het lag wat tegen een heuvel, temidden van het groen, met vooral in het dorpje zelf lekker steile straatjes. We fietsten hier willekeurig doorheen tot we ergens, hooggelegen en verlaten, een stuk beton vonden waarop we konden eten. Dit deden we ook op ons gemak.

Na het eten en wat pauze reden we nog een beetje door het dorpje, met vele mooie straatjes en huizen. Vervolgens lieten we het tweede dorpje (St Victor des Oules) voor wat het was om meteen richting Pont du Gard te gaan. De wegen lagen er allemaal heel erg rustig bij en na enkele kilometers zagen we Saint-Siffret voor ons opdoemen, op een heuvel gelegen alweer. Deze klim was kort maar lekker stevig. Het dorpje was heel klein maar ook weer uitzonderlijk mooi. We stopten hier niet maar reden meteen naar Saint-Maximin, aan de andere kant (beneden) van deze heuvel. Dat ging heel goed, met een kilometerslange afdaling.

Er zou hier ergens een binnenweg richting Pont du Gard zijn (wat nodig was want de heel drukke hoofdweg sprak ons totaal niet aan) en deze stond wonder boven wonder aangegeven! Frankrijk begint zelfs in de Provence aan fietsers te denken, zo lijkt. De aangeduide fietsroute was fantastisch. Op de heuvelflank over heel smalle wegen die nagenoeg nooit door auto's gebruikt worden. Zo reden we goedgezind langs Arguillers om vervolgens naar Vers-Pont-du-Gard te rijden, dat vlakbij de Pont zelf ligt. Vanaf hier was het even zoeken maar al bij al kwamen we toch nog vlot aan in onze gastenkamers, ten zuiden van Vers en naast de Gardon.

Dit gebouw was ook weer ruim, met een groot zwembad. De hygiene was hier wel iets minder wat ook verklaart dat het wat goedkoper was dan de andere lokaties (50 ipv 60 €).

We douchten ons snel om dan meteen in het zwembad dat we voor ons alleen hadden te duiken. Het was er heerlijk, zo in de volle zon.

Na nog wat gelezen te hebben trokken we richting Pont du Gard. Hierbij passeerden we een zeer curieus punt (cfr verslag van dag erna), en een héél stevige helling. Aan de Pont was er veel volk maar het was doenbaar. We wilden richting Vers gaan om te eten maar de fietsroute stopte plots en we kwamen uit op de vernoemde heel drukke weg. Daar hadden we geen zin in, dus keerden we om om iets te eten in Collias, wat 4 kilometer aan de andere kant van ons verblijf lag. Dat betekende nog een stevig ritje, zéker toen de weg naar Collias bleek te bestaan uit een heuvel van 2-3 kilometer. Dat was zwaar maar het uitzicht was fantastisch : je zag temidden van de bergen een zijrivier in de Gardon stromen, met een klein dorpje dat strategisch midden in de vallei lag. Na de klim volgde dus de afdaling alvorens we in Collias waren.

Helaas kwam dit dorpje nogal marginaal over, qua mensen. Eten in een restaurant zagen we niet meer zo zitten, dus hebben we wat diepvriesmaaltijden gekocht om bij ons op te waren. De terugrit begon nu met een stevige helling en dan een lange afdaling. Heel mooi maar het maakte dat we toch ook weer richting 70 kilometer gingen deze dag.

De opwarmmaaltijden vielen mee, al was de lasagne wat dubieus. We hadden er een fles wijn bij zodat de avond, met ook nog wat lezen en rusten, aangenaam was.

Van Poulx naar Uzès

2007-07-12T00:39:00.000-07:00

Na een zeer goede en rustige nachtrust, in een warme kamer, rinkelde ons wekkertje al om 7u30. Alles werd in orde gebracht, iets waar vrouwen elke keer opnieuw zeer goed in zijn, zodat we weer ultravroeg (8u) aan de ontbijttafel konden verschijnen. Die tafel was best groot en er zaten 2 koppels aan. Een van hen ging vrij snel door, met de andere mensen (spierbundels uit Annecy) babbelden we wat, net als met de eigenaar. Het ontbijt was in orde, maar zoals altijd op deze reis basic.

Om 8u45 waren we klaar en vertrokken we. Het was lekker fris, met veel zon : duidelijk een warme dag die zich aanbood. Wij waren dus heel blij met het vroege vertrek en het feit dat deze rit wat minder lang dan de (bijna-)tachtigers zou zijn. Op het menu stond allereerst het stadje Uzès (waarvoor we langs de Gorges du Gardon passeerden) en vervolgens, via een nog niet bepaald parcours, de Pont du Gard. We schatten het kilometeraantal op +- 50 kilometer (wel heuvelachtig).

We stopten eerst in Poulx centrum om weer bevoorrading in te slaan. De weg ging vervolgens een beetje omhoog (niet noemenswaard) om op de grote baan Nimes-Uzès uit te komen. Ik vreesde hier voor drukte maar dat viel zeer goed mee. De weg begon nu te dalen tot en met, zeker 10 kilometer, en voerde ons doorheen de Gorges du Gardon tot aan de Gardon, waar een leuke brug overging. Het uitzicht was hier fantastisch maar helaas ontbrak het ons wat aan stopplaatsen zodat we geen foto's van de gorges zelf hebben gemaakt. Helaas.

De afdaling maakte vanaf hier tot Uzès plaats voor een mooi, mild golvend, landschap. We besloten een klein omwegje te maken om de drukkere banen te vermijden en passeerden zo langs Blauzac, een schitterend oud dorpje met nogal wat nieuwbouw errond. Hierna ging het definitief richting Uzès. We volgden hiervoor een toch redelijk drukke invalsweg. De auto's bleven heel wild rijden en raasden ons voorbij. Dit bleef zelfs zo toen we aan het klimmen sloegen om de stad in te rijden : de bochtige klim maakte het zicht nogal beperkt maar dat was duidelijk geen probleem voor de Fransen die ons zonder zicht op het komend verkeer net voor de bocht inhaalden.

Enfin, het liep nog allemaal goed af en we arriveerden in het verkeersvrije, beeldige, Uzès. Het stadje was duidelijk erg oud, met prachtige huizen, pleinen, ... Het heeft de typische Provencaalse sfeer, zoals we die bv. ook in Saint-Remy heel erg ervaren hebben.
We dronken iets op een terrasje om dan een wandeling door en rond het kleine stadje te maken. Alles was gewoon schitterend...

Poes Provence

2007-07-12T00:37:00.000-07:00

Poulx

2007-07-12T00:23:00.000-07:00

Vanuit Marguerittes was het slechts 5 kilometer tot Poulx maar deze beloofden zwaar te zijn. Eerst passeerden we nog een vrij gevaarlijk punt, vlakbij een afrit van de autoweg, om dan iets rustiger te kunnen rijden. Het ging heel erg snel omhoog en het landschap veranderde drastisch in een bergachtige omgeving. De heuvels (want echt hoog waren ze nog niet) leken een beetje op de Cevennen : bolvormig (zonder scherpe pieken) en kaal door de warmte. Er was alleen wat schrale groene vegetatie. We voelden ook plots weer hoe warm het wel niet was. De voorbije kilometers, lagergelegen en bergaf gaand, waren eerder verfrissend. Nu scheen de zon uit volle macht en zonder veel genade, wat een groot verschil was. Tot slot keerde ook het verkeer heel snel weer : er waren veel auto's en ze reden extreem wild, door de bochten scheurend.

Dit alles maakte die laatste kilometers heel erg zwaar en soms iets minder aangenaam. We stopten onderweg 1 à 2 keer wat verfriste, maar na 100 meter op de fiets was dat ook alweer een herinnering en baadde je in het zweet. Gelukkig was dit stuk maar enkele kilometers lang zodat we toch nog vrij snel in Poulx arriveerden. De gazelle zat er helemaal door, was oververhit en deed niets meer behalve zitten en bekomen. Ik ging nog even naar de rand van het plateau om de mooie vallei waar we uit kwamen te overzien.

Na deze pauze, waarin veel gedronken werd, gingen we dan naar onze verblijfplaats. Dit was heel makkelijk te vinden, slechts 500 meter verder. Het huis was heel mooi en ruim, met ook een grote tuin en zwembad. De eigenaar had een laconiek-arrogante pose, zo eentje van het doorzichtige soort. We gingen ons meteen douchen en inkopen doen en geld afhalen in het kleine dorpscentrum, een kilometer verderdoor. De zon was ondertussen lekker zacht geworden. Ook het zwembad werd nog even gebruikt en rond 19u30 trokken we dan richting restaurant, op de hoek van de straat. Het eten was weer heel lekker en speciaal, o.m. eend in foie gras saus. We zaten hier met een aantal mensen buiten, 's avonds was het ideaal qua weer. Zoals altijd in Frankrijk gebeurt alles op het gemak zodat we pas om 22u15 terug waren en konden gaan slapen.

Variatie

2007-07-10T02:59:00.000-07:00

Vanuit Quatret ging de weg loodrecht, gedurende 8 kilometer, naar Galician. Een heel mooie weg, tussen de weiden, meren en een kanaaltje dat langs de weg uitgegraven was. Alleen waren er vrij veel doodgereden dieren, niet verwonderlijk gezien de natuur temidden dewelke de weg ligt. In Galician stopten we even bij de plaatselijke épicerie voor wat extra bevoorrading. Het dorpje was heel klein maar leek wel leuk.

We vervolgden onze route en kwamen op een schitterend stuk weg. De weg ging er eerst langzaam omhoog om dan, op een plateautje gekomen, heuvelend doorheen de wijnranken heen en weer te zwenken. Het weidse uitzicht over de lagere streken was supermooi. We zagen er ook het eerste opengebloeide zonnebloemveld. Er was totaal geen verkeer noch richtingsaanduidingen. Zo was het ons onduidelijk in welk dorpje we zouden uitkomen - Vauvert of Beauvoisen (het 2e was de bedoeling). Opeens kwamen we op een kruispunt waar 4 andere wegen op uitkwamen. Nergens iets wat op een richtingaanwijzer leek. Niet veel later kwam er echter een héle vuile auto aan. Volgens de knappe gast erin bleek dat we slechts 300 meter van Beauvoisin verwijderd waren. De gazelle stond nog te trillen van de schone jong in de auto zodat ik haar maar meesleurde, in Beauvoisin.

In dat dorp was niet speciaal te zien en we reden dan ook nog even door op zoek naar een geschikte picknickplaats. Hier hadden we geluk want bij het buitenrijden reden we langs een verlaten park met banken en al. Met al meer dan 40 kilometer in de benen besloten we dat dit ideaal was.

Na een wat langere pauze ging het weer door. De zon scheen nu erg hard en er was weinig schaduw.

De volgende 20 kilometer waren eigenlijk minder interessant. De weg liep er hoofdzakelijk naar beneden, dus dat was wel ok, maar verder passeerden we dorpjes zonder interesse in de rand van Nimes (deze heel grote en drukke stad wilden we ontwijken). In het eerste van die dorpjes, Genereac, was het even zoeken naar de weg, maar vanaf dan was het wel in orde. We passeerden kleine, wel mooie, weggetjes, met o.m. 2 slangen die slachtoffer waren van roadkill. Eventjes belanden we op een zandweg maar ook dit was de juiste en geplande weg. Enfin, zo kwamen we uit vlakbij de grote en drukke weg tussen Nimes en Saint-Gilles. Deze moesten we 200 meter volgen om dan 5 kilometer langs een heel drukke en gevaarlijke weg te rijden. Zo passeerden we Garons en het stadje Gaillargues.

Hierna hadden we nog 2 randsteden van Nimes voor de boeg : Rodilhan en Marguerittes. Beide waren weinig aantrekkelijk, maar de weg bleef dalen en het was er best rustig (los van enkele gevaarlijke punten) zodat het fietsen nog goed meeviel. In Marguerittes, en wat marginaal stadje, stopten we nog even voor een cola alvorens definitief naar Poulx (dat slechts 5 kilometer verder was) te rijden.

Adieu Barco. Adieu Camargue.

2007-07-10T02:41:00.000-07:00

Woensdag 20 juni.

Al om 7 uur stonden we uit onszelf op. Het was dan ook een héérlijke, typisch Franse, ochtend. Al bij het buitensteken van de neuzen viel het ons op hoe heerlijk warm het was. Gelukkig dat zich voortbewegen op de fiets wind en koelte creërt. We zorgen ervoor dat onze spullen ingepakt worden om rond 8u30 aan het ontbijt te kunnen verschijnen. Barco lag voor de gelegenheid aan de ketting, met frisse tegenzin van de bazin. Ik heb mij nog een keer in zijn buurt gewaagd maar kon me slechts met moeite recht houden.

Het ontbijt was zeer lekker, met brood, yoghurt, jam en vers fruit. Normaal gezien krijg je in deze contreien enkel brood en confituur. We babbelen nog wat met de heel erg vriendelijke gastvrouw om rond 9u15 te vertrekken.

Het wordt een vreemde en niet zo lichte rit vandaag, naar Poulx. De lengte was me op voorhand onduidelijk, ik gokte op +- 70 kilometer. De rit zou door geen enkele grote(re) stad passeren, nagenoeg vlak zijn met enkel een (stevige) klim in de laatste 5 kilometers naar Poulx.

De temperatuur is zoals gezegd zeer warm (rond de 30°) - heerlijk op de fiets. We beginnen rustig om al na 2 kilometer af te stappen voor de Bac du Sauvage, een veerpont over de Petite Rhone. Door de rivier over te steken sneden we de weg af met enkele kilometers en bovendien zou het nog rustiger rijden zijn. De wachttijd was gelukkig maar 5 minuten, zodat we snel, in het gezelschap van 2 auto's en 6 paarden konden oversteken.

De weg was inderdaad zalig - helemaal vlak en erg rustig, tussen de Camargue door. Enkele kilometers verder was het even gedaan met de pret toen we op de grote weg naar Aigues Mortues tussen het verkeer kwamen. Tot overmaat van ramp(?) sloeg ik een foute zijweg in, wat ons veel wijnvelden en 5 kilometer omweg opleverde. Niet getreurd : terugkeren, verder op de drukke weg tot het zeer nabijgelegen Montcalm om dan een heel mooie en rustige weg in te slaan. De Camargue was hier verdwenen en we werden ondergedompeld in de wijnvelden van Nimes en omstreken. In het volgende gehuchtje, Quatret, stopten we even, als afscheid aan de Camargue.

Barco and friends

2007-07-10T02:27:00.000-07:00

Onze overnachtingsplek zou zich net voorbij Saintes Maries bevinden. Op de kaart lukte het ons niet dit precies te situeren, dus volgden we maar gewoon de hoofdweg naar Aigues-Mortues. Hiermee reden we van de zee af wat neerkwam op een heerlijke rugwind. Slechts 4 à 5 kilometer verder arriveerden we in het gehuchtje, Dromar, waar de slaapplek zich zou bevinden. Zonder problemen vonden we deze, maar het hek was gesloten. Bleek dat we op voorhand hadden moeten bellen (ook naar de gsm!). Nu was er niemand, maar de eigenares zou snel komen, zei ze aan de telefoon. We vlijden ons neer, lazen wat, en inderdaad : na een 20-tal minuten arriveerde een uitgelaten, al wat oudere, Franse vrouw in een klein autootje met een beest van een hond achterin (Barco, zo zouden we snel leren). Ze toonde ons de kamer, met terras, wat perfect in orde was. Het huis was verder heel mooi, zo leek ons, er stond een paard, verder had ze ook nog een vijver met wat eendjes.
En dan was natuurlijk het moment gekomen waarop Barco de vrijheid werd gegund. 'Il est 10 mois, il est encore fou mais il est tres gentil', zei ze ter waarschuwing. De autodeur werd nauwelijks geopend of het beest, met een schofthoogte van ergens boven de meter, kwam aangelopen en wou zich al op ons smijten. De gazelle, met een natuurlijke schrik voor dit soort dieren, zat nogal snel onder tafel. Ook voor mij was ie een beetje te zwaar, dus werd het beestje weggehaald. Toen we ons omkleden was ie wel weer aan de fietsen aan het snuffelen, maar verder was het een braaf hondje.

Restaurants waren er niet in de buurt. Verder hadden we ook niet veel zin meer om tegen de wind terug naar Saintes-Maries te fietsen, dus we waren wel heel erg blij toen onze gastvrouw ons aanbood ons te brengen en te halen. Haar rijkunsten waren eerder Frans, maar gelukkig hadden we geen ongelukken.

Saintes-Maries bleek een heel aangenaam stadje te zijn. Het aantal toeristen viel er nog goed mee, en verder was ongeveer alles op deze badgasten gericht. Talrijke soevenirwinkeltjes, veel restaurants, ... We kozen er eentje uit en aten er zeer lekkere mosselen, vers uit de zee natuurlijk. We wandelden ook nog eventjes langs de nog woestere zee maar hadden helaas geen fototoestel bij. De meeuwen waren er heel leuk : ze vlogen richting zee, probeerden er zich te laten hangen tot ze uiteindelijk toegaven aan de wind en schijnbaar weerloos meters wegvlogen.

Rond 20u30 waren we alweer terug om nog wat te lezen en notities te maken. 78,5 kilometer wees de teller op mijn fiets aan, en morgen naar Poulx!

La mer

2007-07-09T11:05:00.000-07:00

Na lekker gegeten en wat rustig in de schaduw gezeten te hebben vertrokken we iets na de middag opnieuw richting zee. De zon bleef ongenadig hard branden, er was bijna geen schaduw, maar de wind verlichtte ons lot. Die wind, waarvan we op basis van de rit van de dag ervoor gedacht hadden dat ie mee ging zitten, woei duidelijk (onder invloed van de zee) in ons nadeel. Zoals geweten bestaat daar 1 oplossing voor : de man voorop en gazelles vanachter.

In ieder geval was de weg nog altijd zeer mooi, zonder veel variatie echter. Een tiental kilometer botsten wij op het Etang de Berre, een zeer groot meer, waarvan we echter niets konden zien (ondanks de uitkijktoren die er gebouwd was). Ze laten het meer nl. niet het meer zijn, maar een soort natuurreservaat met ook veel land. Heel mooi denk ik, zeker als je er door zou mogen wandelen (geen idee of dat kon).

Wij moesten hoedanook door, langs een heel mooie en vrij rustige weg, 8 kilometer richting Alberon. Onze gazelle had te lijden van de zon dus ik was best blij dat we daar nog geraakten en nog wat blijer toen er zelfs een café met terras met schaduw bleek te zijn. We installeerden ons daar, namen er 2 consumpties, en rustten zeker 1 à anderhalf uur uit van de gedane inspanningen. Bemerkenswaard was hier een soort beest dat over de tafel kroop, of beter gezegd rolde, een beetje rupsachtig (als een tank zoiets), en het had op z'n rug allemaal kleine witte dingen, haartjes ofzo. Heel erg vreemd. Ik moest er natuurlijk weer meteen m'n glas opzetten dus een foto heb ik er niet van. Een week later in Mérindol heb ik er, aan tafel, een kerel over gevraagd maar die vond het duidelijk niet interessant.

Na de pauze was het weer fietstijd. Dat viel wat tegen want de weg naar Pioch Badet was heel druk met weer een smal fietspad naast (een van de gevaarlijkste punten op de hele reis, na Cavaillon, zou het zijn). Bovendien was Pioch geen 5 of 6 km (wat ik dacht) maar 12. En de tegenwind werd strakker en strakker, zeker als de weg naar links draaide. Ik op kop, en doortrappen, om zo snel mogelijk in Pioch te zijn. Dat ging al bij al vlot, en in Pioch konden we de kleinere weg naar Saintes Maries nemen, wat we tuurlijk ook deden. Pioch zelf stelde niets voor.

Meteen erna stopten we nog even aan een fruitkraampje. De madam die daar stond vergastte ons meteen op een stukje stierensosies en calvados ofzoiets (de gazelle was er meteen verslingerd aan en ik heb haar ervan moeten weerhouden de door haar gekochte fles meteen te kraken, want daar is ze altijd snel bij).
Gesterkt trapten wij door, weer door hetzelfde, mooie, Camarguelandschap. De wind werd hier echt wel heel stevig, en je kon de zee al ruiken. Wat heerlijk was want normaal ben ik niet voor de zee (of het moet op een moment zijn dat er geen mensen zijn). Het waren hoedanook heerlijke kilometers en het landschap werd mooier en mooier.

Plots zagen we dan het stadje zelf in de verte liggen, op een 2 à 3 kilometer. De wind was nog wat steviger geworden, dus ik was wel blij toen we, in de laatste bocht naar het stadje toe, flamingo's zagen (waar die streek bekend voor is). Iemand die er enkele dagen later zou passeren vertelde mij dat het er enorm stonk maar dat kan ik niet bevestigen. De beestjes waren natuurlijk wel heel mooi.

Ook dit ging voorbij en niet veel later bereikten we het stadje. Meteen doken we de winkel in om serieus wat mondvoorraad te kopen, fietsten wat verder richting centrum en zagen toen, eindelijk, de zee. Die was best wild (wist niet dat dat kon bij de Middellandse zee), het weer was nog goed maar voor op het strand te liggen begon het toch frisjes te worden. We stopten even om wat op de dijk te wandelen en trokken toen verder, op zoek naar onze slaapplek.

Voor een euro naar de Camargue

2007-07-09T04:37:00.000-07:00

De weg van de molen richting Fontvieille was dalend en we vlogen dan ook nagenoeg door het dorpje. In de vlucht leek het ons dat er niets bijzonders te zien was. We reden wat verder langs een iets drukkere weg, maar dat was nog goed te doen. Op een bepaald moment moesten we links in en kwamen we tussen de velden uit met nagenoeg geen verkeer meer. De weg zou van hier, tot onze eindbestemming in Saintes Maries, volledig vlak zijn. Het landschap was heel anders, met de Alpilles nog in de achtergrond maar verder geen reliëf en een stevig brandende zon.

We volgden de route zoals aangegeven in een fietsboekje om de stad Arles langs een rustige zijde in te rijden. Dat werkte wonderwel, want plots verlieten we het platteland om eerst een industriegebiedje en dan een semi-marginale woonwijk te passeren. Ging allemaal zeer vlotjes, om zo te belanden op een iets drukkere baan. Het verkeer viel heel goed mee en al 200 meter verder kwamen we in de verkeersvrije binnenstad. Veel aangenamer allemaal dan in Cavaillon. Ook het weer was fantastisch en de sfeer in de stad was op en top Provencaals. We stapten af en wandelden kort doorheen de stad, langs de grote trekpleisters : de arena en het plein waar o.m. de kathedraal Sainte-Trophime gevestigd is. Via vergelijkbare kleine straatjes vol winkeltjes en toeristen kwamen we aan de Rhone, die heel mooi langs Arles loopt. Nu konden we ook weer op de fiets kruipen, het verkeer volgend om zo de brug over de Rhone over te steken. De weg naar de Camargue/Saintes Maries was goed aangeduid maar toch wilde ik na de brug even stoppen om de kaart na te kijken. Ik had me nog maar nauwelijks op kant gezet toen er 3 mannetjes bij ons kwamen staan, waarvan er eentje vroeg of ik een euro voor hem had. Ik wees op m'n wielerbroek (daar zat duidelijk niets in) en we reden door. Toch minder aangenaam, dit typische bedelen in Franse steden, waar we voor de rest wel bespaard van zouden blijven.
De weg richting Camargue was goed te vinden en relatief rustig. En lekker dalend/vlak. Na een rustiger stukje kruisten we de hoofdweg tussen Arles en Saintes Maries om zo via héél erg kleine, verlaten, wegen doorheen de Camargue te trekken. Al snel werd de natuur dominant, zonder dit op een echt indrukwekkende wijze te zijn. We werden omgeven door waterrijk gebied, riet, rijstvelden, velden met paarden en gelukkig geen muggen. De zon stond hier recht op ons, was heel warm, zonder dat er ergens een spatje schaduw te vinden was. Op die ene plek waar 2 bomen wat schaduw wierpen op wat gras langs de kant van de weg zetten wij ons voor het middageten. We waren ongeveer halfweg geraakt.

De molen van Fontvieille, 1987 - 2007

2007-07-09T01:27:00.000-07:00

Na een heerlijke nachtrust (supermoe en een heel rustige omgeving) ontbeten we al iets voor 8u30. Elke dag wilden we zo vroeg mogelijk vertrekken om in de voormiddag zo ver mogelijk te geraken. In tegenstelling tot de dag voordien beloofde het nu (en de rest van de week) heel warm te worden, met temperaturen rond de 30 graden.
Het ontbijt was sober (baguette met confituur, zoals bijna altijd hier in Frankrijk) maar ok. We hadden onze spullen al ingepakt zodat we rond 9 uur konden vertrekken.
De etappe van vandaag was qua profiel een van de gemakkelijkste, maar niet zo kort. We zouden eerst langs Fontvieille passeren, vervolgens via een omweg naar Arles om hierna de Camargue in te duiken en te rijden tot Saintes-Maries-de-la-Mer waar onze slaapplek was.

We stopten eerst nog even in Le Paradou om inkopen te doen : drank, fruit, brood en beleg. Vervolgens ging het via een heerlijk rustige en dalende weg richting Fontvieille. Vanaf een kruispunt begon de weg echter heel mooi, gezapig, gedurende een kilometer te klimmen. Ze kwamen we aan een parkje dat op een rots lag, alwaar de beroemde Moulin Daudet te bewonderen is. Beurt om beurt gingen we er naar boven terwijl de ander de fietsen bleef bewaken.

In 1987 was ik al eens hier en werd er een foto van mij gemaakt. Nu, exact 20 jaar later, stapte ik op een Amerikaans koppel toe, met de vraag een vergelijkbare foto te maken. Dat bleek niet zo simpel te zijn, maar de gelijkenis tussen de molens is er toch duidelijk.

Naar Le Paradou

2007-07-09T01:07:00.000-07:00

Het volgende stadje dat we zouden aandoen was Saint-Remy-de-Provence. We reden ernaartoe via heel mooie, rustige wegen. Langs de kant van de weg lagen er veel stukken grond met fruitbomen, weien met stieren/kalveren. Op een muur zat een pauw, een heel fraai en groot beest, helaas met 'ineengeklapte' staart.
We reden Saint-Remy binnen en kwamen zo voorbij 'camping Pegasus', waar ik lang, lang geleden circa. 3 keer op reis ben geweest. Heerlijk om terug te zien hoe er eigenlijk nauwelijks iets veranderd was. Ik ben even op en af gelopen, herkende de plaatsen, het zwembad, het vele riet, de omheining, ...

Saint-Remy is een heel klein maar zeer mooi en typisch Provencaals stadje. Op de ring werd vrij rustig gereden dus die geraakten we zonder problemen over. Hierna was je meteen in de stadskern. De straatjes waren smal, mooi en verzorgd. Op het eerste het beste plein zetten wij ons om iets te drinken, onder de platanen. Er was niet zoveel volk op straat, ook al had het ondertussen gestopt met regenen. Na wat pauze wandelden we het stadje door, namen nog een foto van de mooie kerk en fietsten verder, richting Les-Baux-de-Provence.

De weg liep in eerste instantie lekker naar beneden tot we ergens linksaf dienden in te slaan. Vanaf hier begon de klim naar het uniek gelegen Les Baux, temidden van de Alpilles. Onze eerste klim van de reis duurde +- 5 kilometer. In het algemeen verliep ie vrij vlot, mede door het regelmatig pauzeren. Naar het einde toe, boven op de Alpilles, had je een schitterend zicht over de omgeving, zeker toen het uit rotsen gehouwen Les Baux opdook. We reden verder tot aan de voet om er met de fiets aan de hand even in te trekken. Hier was het wel overvol en zeer toeristisch. Bovendien waren de wegen in het stadje uiterst steil, zodat we maar teruggedraaid zijn.

De laatste 4 kilometer naar Le Paradou dienden we niet meer te trappen, heerlijk dalend ging het. Ik kreeg hier pijn in m'n been, maar gelukkig was dat de ochtend erna geweken.

Onze verblijfplaats vonden we heel vlot, met 82 kilometer op de teller. De ontvangst was vriendelijk, door een typische, zelfverklaarde, grapjas. Het huis was heel mooi, met een grote tuin en zwembad (jammer van de regen die ook na Saint-Remy weer begonnen was). We hadden een schitterende, propere, kamer.

Na het douchen en wat schrijven aan de notities van de dag zouden we gaan eten in een restaurant vlakbij. Helaas bleek dat gesloten te zijn, evenals een ander restaurant dat we tegengekomen waren. In een gat als le Paradou mochten we blij zijn dat er nog een derde was, dat gelukkig opendeed (binnen 15 min., want ze waren zelf nog aan het eten). Om 19u30 waren we er weer en mochten binnen. Het betrof hier een vrij sjiek restaurant waar onze sportkleding en -schoenen wat uit de toon vielen. Niet getreurd, binnen de kortste keren zat het er vol (senioren) en het eten was prijzig maar zeer lekker. We kregen als voorgerecht een soepachtige groentemengeling, gevolgd door het hoofdgerecht dat stierenstoofvlees was (heel erg stevig smaakje), en nagerechten die zéér calorierijk waren. Het was genoeg en zeer lekker.

Dankzij de regen en de avondzon kregen we nog een heel mooie regenboog cadeau

Veel deden we erna niet meer, wat lezen en vrij vroeg in bed kruipen.

Door de regen en de hel

2007-07-09T00:06:00.000-07:00

Cavaillon doorkomen leek ons op de kaarten een hel en daar kwam het in werkelijkheid ook zeer dichtbij. We hadden bij het binnenrijden al enkele overvolle 'avenues' overleefd, maar bij het buitenrijden van de stad stond ons nog iets erger te wachten. De reden hiervoor was in de allereerste plaats dat de enige brug over de Durance in de omgeving hier was. Anders moest je minstens 30 kilometer verder of terug rijden om dan in een soortgelijke stad de oversteek te wagen. Verder was er ook een oprit (en afrit) van de autoweg, en dus het gewone, lokale, verkeer.

Het begon nog wel ok, met een aparte voetgangers- en fietsersbrug over de Durance. Deze was volledig apart aangelegd. Ook de oversteek over de autoweg was nog veilig, gescheiden van de auto's, maar eens dit achter de rug kwamen we uit op 2 ronde punten waar àlle verkeer samenkwam, met nagenoeg geen fietspad. Door een stommiteit staken we de weg over waar dat helemaal niet nodig was. Toen we terug wilden merkten we dat er opeens 2 loslopende honden over straat liepen. Hierdoor konden we iets veiliger oversteken maar ideaal was het niet... Aan het 2e ronde punt, het was droger, we waren vroeg en vandaar gingen we een iets uitgebreidere toer doen, sloegen we af richting Orgon. Drie kilometer langs een drukke weg (met camions en al natuurlijk) op een 'fietspad' zoals ze dat in Frankrijk kennen : op het asfalt van ca. 2 meter breed nèt naast de weg voor de auto's.

Na even doorgebeten te hebben bereikten we dan de afslag naar Eygalières, en vanaf daar viel al het verkeer weg.

Die weg naar Eygalières was wel mooi ook, met de opdoemende Alpilles. Ze liep langzaam naar boven, zeker niet overdreven. Na een kleine 10 kilometer kwamen we aan in het dorpje, dat ook tegen een rots opligt. Het was er, door de regen, heel rustig, en we installeerden ons onder een boom op een verlaten pleintje voor wat te eten. Beurt om beurt bezochten we het kasteel, dat het hoogstgelegen was en ons een schitterend uitzicht gaf, om nadien nog een koffietje te drinken en een kilometerslange afdaling richting Saint-Remy aan te vatten. We staken nog een drukke weg over maar verder volgden we gewone, héél rustige, wegen tot in het stadje.

De 1e rit - Carpentras-Le Paradou (1)

2007-07-07T02:46:00.000-07:00

The big day! Op de fiets voor lus 1! Deze is 5 dagen lang en heeft overnachtingsplaatsen in Le Paradou, Saintes-Maries-de-la-Mer, Poulx en Vers-Pont-du-Gard.

We pakken ons laatste gerief in en om 8 uur, onder een stralende zon, vertrekken we. Helaas zou dat de enige zon van de dag blijken te zijn. Al na 5 minuten verschijnt er het wolkendek dat de héle dag zal overheersen. Regelmatig zijn er regenbuien, gelukkig niet al te fel.

De planning is dat de rit ongeveer 65 kilometer zal zijn. Via de dorpjes Pernes-les-Fontaines, Velleren on Le Thor bereiken we Cavaillon. Vervolgens gaat het naar Saint-Remy-de-Provence en Les-Baux-de-Provence. De laatste 4 kilometer zijn afdaling tot in Le Paradou. De rit is nagenoeg vlak, zelfs eerder dalend, met uitzondering van de klim naar Les Baux.

Het begint goed : aan het eerste kruispunt rijden we fout. Na 3 kilometer en wat improvisatie belanden we weer mooi op de uitgetekende route en kunnen we op weg naar Pernes over een heel rustige weg. We waren er de dag voordien op weg naar Fontaine doorgekomen maar nu bezoeken we het heel erg mooie centrum van dit dorpje. Het gaat er op en af, er zijn veel fonteintjes, de huizen zowel als de straten zijn smal en oud. Het is net tijd voor de kinderen om naar school te trekken en hen zien we dan volop.

Na de oversteek van een drukke weg volgen we heel rustige weegjes. We passeren Velleron en komen door Le Thor (niet zeer bijzonder). Het weer was ondertussen al lang grijs maar nu wordt het zelfs slecht met een stevige bui die ons tot in Cavaillon vergezelt. We rijden Cavaillon langs zeer drukke wegen binnen, een eerste gevaarlijk punt, maar het verloopt al bij al vrij vlot. In het centrum schuilen we onder een boom tot het droog is of toch minder regent om dan zo snel mogelijk weg te gaan uit deze stad.

Oppède-le-Vieux en de dorpjes

2007-07-07T02:07:00.000-07:00

Na Fontaine-de-Vaucluse zetten we koers naar Oppède-le-Vieux en zien we voor het eerst het Lubéron-gebergte. Een majestueuze bergketen, omgeven door valleien en hierdoor gescheiden van bergketens als de Monts de Vaucluse of de Alpilles. De Lubéron heeft de naam ontoegankelijk te zijn (al zijn het geen Alpen en kan er te voet op verschillende plaatsen overgestoken worden). Er is slechts één weg doorheen het gebergte (Lourmarin-Apt) en 2 kleine wegen die over de toppen gaan (het hoogste punt is +- 1150 meter). En verder dus enkel wandelpaden... Een speciale vermelding verdienen de Gorges de Régalon, een uitzonderlijk smalle kloof (soms minder dan 1 meter breed) die doorheen de Lubéron loopt. De vegetatie is er uitzonderlijk groen door de ontoegankelijkheid. Ze is alleen te voet doorkruisbaar, maar niet als het geregend heeft (dan spoel je weg lijkt me). Helaas hebben we deze niet kunnen doen omwille van de fietsdoelstelling die we ons gesteld hadden.

Typisch aan de Lubéron en omgeving zijn de prachtige, kleine en oude dorpjes die als arendsnesten op vooruitstekende rotspunten geplakt zijn. Een beetje op z'n kathaars. De ligging van deze dorpjes had trouwens ook vaak een gelijkaardige religieuze oorzaak (de waldenzen huisden hier).

Oppède-le-Vieux is zo'n dorpje, heel hoog gelegen en beheerst door een kasteel. Rond 1910 is het verlaten (te veraf van alles gelegen) en aan de voet van de Lubéron ontstond op deze plek het nieuwe Oppède. Het oude Oppède verkommerde en verruïneerde, om zo een bekende attractie voor de toeristen te vormen. Tegenwoordig is er een ommekeer aan de gang : de huisjes worden opgekocht en gerestaureerd, maar verschillende (rots-) woningen zijn nog in hun geruïneerde staat. We bezoeken het dorpje, wandelen omhoog door de steile straatjes en bereiken tot slot het hoogsgelegen punt, het kasteel. Het uitzicht is magnifiek, met de hele vallei, begrensd door de Monts de Vaucluse, aan de voeten.

Met de auto terugkerend passeren we nog enkele beroemde monumenten/stadjes. Allereerst, vlakbij, Ménèrbes, ook prachtig op een rots gelegen. Vervolgens Gordes(onderste foto), idem dito, en in de vallei (na een voor mij schrikwekkende afdaling) de abdij van Sénanque (die we helaas niet goed zien). Tot slot stappen we nog even uit in Venasque, ook hooggelegen en oud en klein. Het ziet er heel erg mooi uit en we wandelen kort rond in het dorpje waar de stembussen bijna sluiten.

Moe maar tevreden keren we terug richting camping. Het heel zware reliëf rond Venasque-Senanque-Gordes maakt dat we onze 1e rit van de 2e lus, binnen een week, wellicht zullen aanpasseren.

Nu is het echter tijd om te lezen en de ultieme voorbereidingen voor de 18e te treffen - met het begin van de 1e lus!

Fontaine-de-Vaucluse

2007-07-07T01:53:00.000-07:00

Zondag 17 juni.

Rustdag! Acclimatisatie! De fietsdag begint pas morgen.

Op het menu staan 2 beroemde plekjes die we met de fiets niet aandoen : Fontaine de Vaucluse en Oppede le Vieux. Dicht bij mekaar gelegen op de grens van de Monts de Vaucluse en de Lubéron.

Het weer is de hele dag grijs al komt de zon er af en toe door. Het is een mooie, heel draaglijke, dag. We ontwaken rustig en vertrekken pas na het eten. Fontaine-de-Vaucluse is dicht bij Carpentras, net na de dorpjes Pernes les Fontaines en l'Isle sur la Sorgue. Het is één van de toeristische topattracties van de Provence en dat is er aan te merken. In verhouding (het is juni en het zijn verkiezingen in Frankrijk) krioelt het er van het volk. Het dorpje heeft een héél klein centrum, waar een van de pot gerukte champetter het verkeer regelt en ons een parkeerticket aansmeert. We zetten ons op een hooggelegen parking, passeren langs het gemeentehuis (waar een andere champetter de deur openhoudt voor het geval er mensen zouden willen stemmen) en wandelen dan het lange stuk weg naar de Fontaine.

Die Fontaine is de plek waar de rivier de Vaucluse onder een énorme rots uitkomt. Het ligt diep in een door rotsen (en een kasteel) omgeven vallei (vallis clause, vaucluse). Petrarca zong er 800 jaar geleden al het lof over en dat is sindsdien niet meer veranderd. Wetenschappers weten nog altijd niet precies hoe en van waar al het water uit deze bron komt.

We wandelen langs de rivier verder naar de bron, en het water wordt steeds groener. Even stilstaan bij de bron, waarvoor je over/door wat rotsen moet klauteren.

Bij de terugtocht passeren we langs de papiermolen, waar een demonstratie aan de gang is. Fontaine-d-V was ook een heel bekend centrum waar papier gemaakt werd.

We keren terug naar de auto, verlaten via een soort ringwegje het dorp richting Oppède.

Wijn, zon en oude zeuren

2007-07-07T01:38:00.000-07:00

M'n oldies zijn van het stevige soort. Al om 8 uur staan we, na ontbijt en al, vertrekkensklaar - definitief richting zuiden.

We verlaten de camping via kleinere, mooie, wegen tot vlakbij Lyon. Hier komen we op de autoweg die deze stad langs het noordoosten inrijdt. Het is er vrij druk maar we hebben al véél erger geweten, lang geleden toen Lyon nog geen ring had en nog niet zo lang geleden toen we via de westelijke kant Lyon passeerden. Niets van dat alles nu, en vlotjes passeren we de buitenring van de stad om zo, net boven Vienne, op de Autoroute du Soleil te belanden.

Het landschap is hier schitterend. We rijden vlak langs (soms letterlijk) de Rhone, die aan de overzijde geflankeerd wordt door de bergtoppen van de Ardèche. Hier is het wat drukker maar we moeten geen seconde stilstaan. Het weer wordt beter en beter naarmate we de steden die de poort van de Provence vormen (Vienne, Valence, Montélimar) passeren. Niet veel later doemt voor de eerste keer de Mont Ventoux op in ons gezichtsveld.

Hier wordt het weer zelfs heet. Vrij snel nadat we in Bollène van de autoweg zijn stoppen we even langs de kant van de weg. De hitte is drukkend en zweterig, het geluid van de krekels oorverdovend. We gaan allemaal eens voor een eerste keer in een veld tussen de wijnranken pissen, om dan de slotkilometers aan te vatten. De weg is heel mooi, loopt vrij dicht langs de Ventoux, en zo komen we in Carpentras. Dit stadje is verkeerstechnisch gezien vreselijk aangelegd maar toch passeren we ongedeerd. Slechts een kilometer verder bevindt zich onze camping. Deze is mooi gelegen, het is er vrij groen, lekker schaduwrijk, en we hebben keus genoeg om een plek te kiezen. We nemen er eentje dicht bij de ingang.

Het sanitair is vrij vuil, wat zo tot ons vertrek maandagochtend zou blijven en verergeren. Verder gaat alles goed - de installatie van caravan, tent en voortent. We eten wat en lezen de avond voorbij.

Ook de buurvrouw komt zich aan ons voorstellen (zo op een camping durft dat wel eens gebeuren). Het is een vréselijk opdringerig, blijkbaar potdoof want luisteren kan ze niet, rotwijf van 73 (wat ze op zo'n manier uitstootte dat al wie 72 of jonger was niet geleefd had). Uit haar ononderbroken geratel heb ik onthouden dat ze het super vond zigeuners gezien te hebben die hielpen bij de fruitpluk ('Allez, da's toch goed. Dan worden die misschien gelijk ons') en dat ze bedenkingen had bij 2 homo's met een klein jongetje. Haar man stond er wat gelaten bij, leek me zelfs sympathiek. Ze was van Antwerpen.

Het was en bleef de hele dag drukkend heet. Ik verdronk me wat in de rode wijn, kreeg een klop en sliep goed.

Vertrokken

2007-07-07T00:58:00.000-07:00

Vertrekken naar Frankrijk doe je vroeg. In ons geval kwam dat neer op een opstaanuur van 6. Na nog enkele voorbereidingen vertrokken we een uurtje later richting zon. Het weer was nog wel ok, met slechts af en toe een buitje. Té warm was het zeker nog niet.
Het rijden verliep voorspoedig met autoweg tot in de Franse stad Toul. Hier verlieten we de autoweg voor een gewone, maar goede, weg tot in Til-Chatel, langs de steden Neufchateau en Langres. Van jongsaf aan vond ik deze weg schitterend wat ook nu bleek. Een golvende weg doorheen een erg groen landschap, met veel heuvels, dalen en vergezichten, doorheen kleine, schattige dorpjes.
Eens in Til-Chatel belandden we weer op de autoweg die we volgden tot voorbij Bourg-en-Bresse. Dat is niet de klassieke autoweg naar het zuiden (die via Chalon-s-Saone, Dijon en de tunnels van Lyon) maar een lus ten oosten hiervan. Twintig kilometer langer maar énorm rustig om te rijden. Ook het landschap werd hier weer heel mooi, met opdoemende bergketens links van ons.
Via kleine wegen bereikten we, na Bourg-en-Bresse, onze overnachtingsplaats : een camping in Dampierre. Een heel klein dorpje, in het groen en tussen de meren gelegen. We installeren ons op het gemakje, lezen wat (Anna Karenina in mijn geval) en gaan vroeg slapen.
Het mooie weer maakt die nacht plaats voor enorme stortbuien.

Dikke Russen en keeskoppen

2007-06-11T08:50:00.000-07:00

“ Hanske, ik heb goesting om af te zien”.

Geef toe, het is niet alledaags dat een vrouw je dit toevertrouwt, maar als wakkerwordertje kan het tellen. Tijd voor een nieuwe fietstocht, rinkelde het belletje in mijn hoofd. En nu een stevige. Het zit namelijk zo dat de twee weken Provence (later veel meer, i do promise) met erg rassé schreden naderen. Om het babyvet dat ontstaat door te lang te slapen en teveel te eten te verjagen is er niets beter dan een pittig ritje.

Dus plande ik een tour, niet al te lang – 40 km amper, langs Leuven, St Joris Weert, Pécrot, Neerijse en zo weer naar Leuven. Maar het parcours is toch wel heuvelend van aard, en vooral op weg naar Pécrot zit er een heel pittige helling. Die begint rustig en golvend, waarbij je na de steile stukjes de benen kan doen rusten in een korte afdaling. Na een kilometer of wat volgt er echter een haakse bocht, het wegdek verslechtert zienderogen en daar begint het echte werk. Een 400-tal meter stijl omhoog, met vooral in het tweede deel een hellingspercentage dat misschien wel rond de 15 hangt. “Spurtje?”, zo vroeg de gazelle mij wat overmoedig bij aanvang van deze 400 zware meters. “Niet overmoedig worden hé gazelleke”, zo pufte ik haar toe. Dat is trouwens iets om mee op te letten in de toekomst. Indertijd, pak rond 1993, had ik namelijk een hond, Tessa genaamd, van een opmerkelijk ras : de blauwe keeshond. Zàlig lief en harig beest, dat spreekt, en verder had ik de gewoonte het diertje ‘keeskop’ te noemen. Toen ik dan per vergissing ergens op reis toch eens ‘Tessa’ zei keken de anderen nogal raar. ‘Hoe? Die heet niet Keeskop?’.

Om maar te zeggen dat het niet echt gazelle of gazelleke ofzoiets is.

In ieder geval, het begon goed te stijgen, en ik dacht eens een andere strategie toe te passen. Normaal kruip ik in haar wiel, lekker op het gemakje mee naar boven schuivend. Honderd meter voor de streep kom ik dan langszij, doe alsof ik terugval en het toch net niet ga halen om dan 5 meter voor de finish een lichte, doch duidelijke, voorsprong te hebben op haar voorste wiel.

Nu vond ik haar overmoedigheid toch wel stuitend en dus schakelde ik lekker zwaar om meteen te demarreren. Ik sloeg een kloof van enkele meters en reed gezwind naar boven tot halverwege de helling. En toen begon het nóg stijlere deel. Dat wist ik niet meer, dat het nog erger werd, en dat deed pijn pijn pijn. Mijn trapomwenteling verstilde zienderogen, ik kreeg de trappers zelfs bijna niet meer rond. De paniek kwam in mij op, ik keek om, maar zag dat mijn mannelijk ego nog een veilige voorsprong had op een gazelle die ook afzag. Terug naar voren kijken en met de grootste moeite kwam ik nog boven, om mij daar bij een roze kapelletje op een bank te smijten, uithijgend.

De voorbereidingen voor de Provence-trip zijn dicht bij hun afronding. De route ligt vast (later meer), boeken zijn ingekocht (dikke en oude Russen!) een foto’s ingescand.

A bientôt

Lermontov - De held van onze tijd (3)

2007-04-29T11:07:00.000-07:00

Want macht over een fris ontloken ziel schenkt grenzeloos genot. Ook een bloe geurt het zoetst bij zonsopgang, en moet terstond worden geplukt en zodra je haar geur hebt ingedronken worden weggegooid - voor wie haar op wil rapen. Ik ben bezeten door deze onverzadigbare, alles verterende gulzigheid. Lief en leed om mij heen dient mij, mij alleen, als voedsel voor mijn eigen ziel. Passie berooft mij allang niet meer van mijn verstand, en mijn eerzucht is gesmoord in de praktijk van het leven.

***

Ik heb bij ze gegeten. De vorstin kijkt vertederd naar mij en plakt aan haar dochter - niet te best. En Vera is jaloers, die gunst heb ik dan toch maar verworven. Wat een vrouw al niet doet om haar rivalen dwars te zitten. Er is een keer iemand verliefd op me geworden omdat ik van een ander hield. Geen groter paradox dan het brein van de vrouw. Het is ondoenlijk haar ergens van te overtuigen, je kunt hooguit proberen zo te manoeuvreren dat zij zichzelf overtuigt. Zij hanteert een werkelijk originele bewijsvoering om haar principes te lijf te gaan, en wie haar dialectiek wil begrijpen moet de schoolregels van de logica omdraaien. Een normale denkwijze is bijvoorbeeld de volgende: deze man houdt van mij, maar ik ben getrouwd, dus mag ik niet van hem houden. De denkwijze van een vrouw : ik mag niet van hem houden, want ik ben getrouwd; maar hij houdt van me, dus... De gedachtenpuntjes geven aan dat het verstand verder zwijgt en dat praten wordt overgelaten aan de tong, de ogen en, mits aanwezig, het hart.

Als deze notities ooit in de handen van een vrouw zouden vallen, zou ze ze verontwaardigd als laster bestempelen.

Lermontov - De held van onze tijd (2)

2007-04-29T11:00:00.000-07:00

De afgelopen twee dagen ben ik enorm opgeschoten. De prinses heeft zonder meer een hekel aan me gekregen. Er zijn me al twee of drie behoorlijk venijnige, maar ook heel vleiende epigrammen overgebriefd. Het bevreemdt haar uitermate dat ik, die toch in de betere kringen verkeer en op intieme voet sta met haar Petersburgse nichten en tantes, geen moeite doe om met haar in contact te komen. We zien elkaar elke dag, bij de bron en op de boulevard, en ik zet mijn beste beentje voor om haar aanbidders-briljante adjudanten, bleke Moskovieten, enzovoort- bij haar weg te lokken, waar ik meestal in slaag. Ik heb altijd de pest gehad aan bezoek, maar tegenwoordig heb ik elke dag een vol huis, bij de lunch, aan het diner, om te kaarten- en helaas, mijn champagne wint het van haar magnetische oogjes.
Gisteren zag ik haar in de winkel van Tsjelachov, in onderhandeling over een prachtig Perzisch tapijt. Ze smeekte mama-lief niet op een roebeltje te kijken, het zou het zó mooi doen in haar kabinet! Door veertig roebel meer te bieden wist ik het in de wacht te slepen. Ik werd beloond met een moordende blik, die me verzaligde. Tegen etenstijd liet ik mijn Tsjerkessische paard met het tapijt als dekkleed langs haar vensters leiden. Volgens Werner, die op dat tijdstip bij hen was, scoorde de scène een hoogst dramatisch effect. De prinses predikt een kruistocht tegen me. Ook viel het me op dat er al twee adjudanten zijn die mij heel stijfjes groeten als zij er bij is, hoewel ze dagelijks bij mij dineren

Lermontov - De held van onze tijd (1)

2007-04-26T01:52:00.000-07:00

Werner is klein en schriel. Hij heeft een horrelvoet, net als Byron. Zijn hoofd is in verhouding tot zijn lichaam enorm. Het bizarre patroon van tegengestelde neigingen op zijn oneffen schedel - door zijn korte haar nog haast benadrukt - zou voer voor frenologen zijn. Hij heeft kleine zwarte ogen met een rusteloze, vorsende blik. Zijn kleren getuigen van smaak en properheid. Hij draagt altijd een zwarte jas, een zwarte das en een zwart vest, zijn pezige handen steken in helgele handschoenen. Door de jeugd wordt hij Mefisto genoemd. Zogenaamd ergert hem dat, maar in feite streelt het zijn eigenliefde. Wij voelden elkaar direct aan en werden vrienden - of wat daarvoor doorgaat, want tot vriendschap ben ik niet in staat. Waar twee mensen bevriend zijn is er één slaaf, ook al wil geen van beiden dat meestal toegeven. Slaaf kan ik niet zijn en de lakens uitdelen is, wanneer er ook nog bedrog aan te pas moet komen, een vermoeiende aangelegenheid. Bovendien heb ik lakeien en geld genoeg.

Ik leerde hem kennen in S., op een avond met veel herrie en jongelui. Op het eind verloor men zich in filosofisch-metafysische thema's en levensovertuigingen. Iedereen geloofde in van alles en nog wat. 'Wat mij betreft, ik ben maar van één ding overtuigd', zei de dokter. 'Waarvan dan', vroeg ik, benieuwd naar de mening van iemand die tot dan toe had gezwegen. 'Dat ik vroeg of laat op een goeie dag doodga,' antwoordde hij. 'Dan ben ik rijker dan u', zei ik, 'want ik heb nog een overtuiging, namelijk dat ik op een kwaaie nacht het ongeluk heb gehad geboren te worden.' Iedereen vond dat we onzin uitkraamden, hoewel er de hele avond eigenlijk niets verstandigers was gezegd. Vanaf dat ogenblik lieten we de massa de massa. We zagen elkaar vaak en praatten dan zeer serieus over abstracte onderwerpen totdat we merkten dat we elkaar bij de neus namen. Dan keken we elkaar veelbetekenend in de ogen, zoals de Romeinse auguren volgens Cicero plachten te doen, en schoten in de lach. Wanneer we uitgelachen waren gingen we elk ons weegs, tevreden over de avond die we met elkaar hadden doorgebracht.

De gazelle, de dood en de verrijzenis

2007-04-26T00:41:00.000-07:00

Eens het bruggetje onder de spoorweg in Mont-Saint-Guibert gepasseerd sloeg de vermoeidheid toe in de pootjes van de gazelle. De weg begon dan ook gestaag te klimmen. Dit bleef duren, ook eens we de agglomeratie achter ons hadden gelaten. Vervolgens passeerden wij het autowegenknooppunt en belandden we zo in een industriepark.
Dit alles is niet de natuurlijke leefomgeving van de soort der gazelles. Het verwonderde mij dus niet dat zij even verder, naast een stukje grasland, vroeg om halt te houden. Na wat gegraasd te hebben van het verse, sappige gras in de schaduw en op een charmante manier water te hebben gedronken ging ze liggen, de pootjes omhoog, zoals vastgelegd op de foto die bij deze tekst hoort.

Ik had hierbij niet veel keuze dus besloot ik maar tegen een boom te leunen en wat van de omgeving te genieten.
Even later passeerde er een ziekenwagen. Aanvankelijk leek het mij dat zij zonder meer voorbij zouden rijden maar plots remden zij bruusk en hielden halt ter hoogte van mijn boom.

Er zaten een man en een vrouw in de wagen. Beide keken mij ietwat verwonderd, stilzwijgend, aan. Vervolgens zag ik hoe hun blik langs mij heen afdwaalde. Ik volgde deze en bekeek de uitgetelde gazelle, nog steeds in eenzelfde houding op de grond vertoevend, al zag ik nu ook een stukje tong uit het mondje zwabberen.

'Elle est morte, elle?' vroeg de man ongegeneerd aan mij.

Ik keek hem aan, keek terug naar de gazelle.

'Je ne pense pas'.

'Mais elle ne bouge pas!!!'

Ik keek even naar de gazelle.

'Ah oui, tu as raison. C'est étrange, non?'.

Ze keken mekaar op een voor mij raadselachtige manier aan, toen net op dat moment mijn gazelle haar oogleedjes optilde. Wat verdwaasd keek ze naar de wolkjes in de hemel wat een glimlach op haar mooi-gebruinde gelaat deed verschijnen. Liefdevol keek ik naar haar, wat de mensen in de wagen deed doorrijden.
Vreemde mensen toch.

Russland grenzt an kein Land, Russland grenzt an Gott!

2007-04-24T06:27:00.000-07:00

Ongeveer 1813

Poesjkin brengt een gedicht ten hore voor een jury. De voor die tijd stokoude voorzitter hiervan is Gavriil Derzjavin. In zijn glorietijd dé hofdichter aan het hof van Catharina de Grote. Hij is de geschiedenis ingegaan als de eerste grote Russische dichter.

Bij de voordracht van Poesjkin zou deze door Derzjavin als zijn rechtmatige opvolger aangeduid zijn geweest. Iets waarin de geschiedenis hem gelijk heeft gegeven.

Twee ontzettend aangrijpende gedichten van Derzjavin...

***

Al wat de mensen ooit vermogen

Drijft weg in de rivier der tijd,

En volk en vorst wordt meegezogen

In d'afgrond der vergetelheid.

En blijft er toch iets ongeschonden

Door zoete klank van lier of fluit,

't Wordt door de eeuwigheid verslonden

En komt onder het lot niet uit.

***

In 1794 stierf de vrouw van Derzjavin. Hij schreef het volgende afscheidsgedicht aan haar.

Bij de dood van Katerina Jakovlevna, op 15 juli 1794

Niet 't zoetgevooisd zwaluwtje is mij ontvlogen

Vanonder het dak van mijn huis.

Maar o wee!Mijn liefste, mijn schoonste, de troost van mijn ogen,

Vloog weg - en nam al wat mij vreugde gaf mee.

En 't is niet de maan die haar bleke geflonker

Op 't angstige zwart van de duisternis richt,

Maar wee, 't is haar lichaam dat glanst in het donker,

Alsof daar een engel te sluimeren ligt.

't Gehuil van de honden die haar niet meer vinden,

't Gehuil van de wind, van het huis - alles treurt;

Maar niets kan haar wekken, die ik zo beminde;

Een donderslag trof me, mijn hart is verscheurd!

O, jij kleine zwaluw, met blauwgrijze veren,

Zo gauw als het lente wordt keer je hier weer;

Maar jij, mijn geliefde, zult nooit wederkeren,

Jou zie ik op aard in dit leven niet meer.

Zij is er niet meer, de vriendin die 'k vertrouwde,

Zij is er niet meer, mijn onschatbare vrouw,

Zij is er niet meer, zij op wie ik steeds bouwde,

Ze worden ten grave gedragen met jou.

Hoe moet ik nu verder? Niets is mij gebleven!

Het gif van mijn lijden verteert mijn gemoed.

Vaarwel dan, o helft van mijn ziel, van mijn leven,

De kist gaat nu dicht en verbergt je voorgoed.

Silentium

2007-04-24T04:18:00.000-07:00

SILENTIUM!

Blijf zwijgen, dek je, houd geheim
Wat jouw gevoel, jouw dromen zijn
-'t Is goed indien dat in je ziel
In stilte rees, in stilte viel,
Zoals een ster 's nachts rijst en neigt,
-Bewonder dat - als je maar zwijgt.

Hoe uitte ooit het hart zich echt?
Begrijpt een ander wat je zegt?
Waarvoor je leeft, wordt hem dat klaar?
Idee verwoord is reeds onwaar
.Door roeren wordt de bron bedreigd,
-Drink diep eruit, - als je maar zwijgt.

Te leven in jezelf, leer dàt -
Weet hoe je ziel een rijk bevat
Van droom en tover ongekend;
Die worden buiten overstemd,
Zij vluchten als het zonlicht stijgt, -
Hoor hun gezang - als je maar zwijgt..!

Poesjkin

2007-04-23T05:56:00.000-07:00

Afscheid

Ik waag het in gedachten even
Jouw beeld te strelen, nog één keer
Vol vuur de droom te doen herleven,
En in een zalig, schuchter leven
Herinner 'k me jouw liefde weer.

De jaren zijn voorbijgevlogen,
Alles verandert, zo ook wij.
Jij bent reeds in des dichters ogen
Met 't somber grafkleed overtogen,
Mijn leven is voor jou voorbij.

Aanvaard mijn afscheid in genade,
Zoals, vriendin uit vroeger tijd,
Een vrouw bij 't sterven van haar gade;
Een vriend, die stil zijn kameraden
Omhelst voor hij wordt weggeleid.

Villers-la-Ville

2007-04-23T04:46:00.000-07:00

Lermontov - 's levens kelk

2007-04-23T04:45:00.000-07:00

We drinken uit de kelk van het bestaan
Met dichte ogen,
De gouden rand is nat van elke traan
Die we vergoten;

Maar als van onze ogen, voor de dood,
De schellen vallen
En al wat lonkte en spektakel bood
Ons is ontvallen,

Dan blijkt de beker leeg, en ons ontzet
De naakte bodem,
En dat de kelk slechts vol geweest was met
Andermans dromen!

Grazend op de weide

2007-04-23T04:03:00.000-07:00

Na een rustige nacht vol uitzinnig vogelgekwetter en het wat beperkte ontbijt trokken wij rond 9u20 in de ochtend te voet richting abdij. Onderweg drumden wij onszelf nog een plaatsje in een lokale bakkerij die het op een zondag blijkbaar heel goed doet. Enkele koeken werden er gekocht om dan verder te wandelen, op een smal voetpad langs een vrij drukke hoofdweg, richting abdij.De abdij van Villers-la-Ville is een begrip. Tijdens en na de Franse revolutie (1789, voor de gazelles onder jullie) werd het kerkelijk bezit nogal wat geplunderd en gebrandschat. Dat alles volgens de idee dat alles aan de staat en de gemeenschap behoorde. Abdijen en kerken werden massaal vernield en af en toe werd er een patertje verkracht.
Villers is duidelijk slachtoffer geworden van deze pijnlijke voetnoot van de geschiedenis want nagenoeg geen enkel gebouw heeft nog een dak. De abdij bestaat dus uit ruïnes. Jammer natuurlijk, aangezien er toch nog vele abdijen (redelijk) ongeschonden uit deze periode zijn gekomen (Fontevraud is een mooi voorbeeld). Anderzijds, wat Villers uniek maakt, is dat àlle gebouwen, weliswaar als ruïne, bewaard zijn gebleven. Dus niet alleen de kerk of de slaapplaatsen van monniken, maar ook de gastenkamers, de bakkerij, werkplaatsen, ...
En daar kun je dus doorheen slenteren. De uiterst groene omgeving maakt deze wandeling extra aantrekkelijk en het is dan ook niet te verwonderen dat de gazelle, eens de kassa gepasseerd om 10u toen de abdij openging en er niemand anders bleek te zijn en wij dus de abdij voor ons alleen hadden, dolgelukkig haar leiband losrukte om op het eerste het beste grasperkje te gaan grazen.
Na zelf nog even het toilet bezocht te hebben voegde ik mij weer bij haar, hoewel het zelf dartelen mij niet echt goed afging. Vrolijk en onbezorgd hinnikte zij van gebouw tot gebouw. Almaar babbelend over het leven van de patertjes, 2 eeuwen en meer geleden. Af en toe diende ik haar spraakwaterval op een historisch verantwoorde wijze te corrigeren maar haar inlevingsvermogen deed mij toch plezier.
Ook dit ging voorbij en na - onder een steeds meer blakende zon - teruggekeerd te zijn naar de gastenkamer voor het ophalen van de fiets - vertrokken wij terug naar Leuven.
Het begin van deze tocht had ik zelf ontworpen, alweer volgens de Bikely-site. Dit leidde ons, na het verlaten van het dorpscentrum van Villers, omhoog doorheen een groene en rijke villawijk. Na een korte afdaling kwamen we in de open ruimte in Mellery. Hier stond het volgende dorpje, Gentinnes, aangegeven en wij volgden simpelweg deze route.
In Gentinnes was het de bedoeling in te pikken op de RVU (Rando Velo Universitaire) die de universiteitssteden Leuven, Louvain-La-Neuve en Gembloux op een fietsvriendelijke manier wil verenigen. Na een kleine zoektocht lukte dit zodat we de weg volgden richting Leuven.
Deze route staat nogal miserabel aangegeven, met geelblauwe stickertjes op verkeersborden. Vaak nogal onduidelijk na een kruispunt.
Het eerste deel van de route was te doen qua schoonheid maar niet fantastisch. Reden hiervoor was het feit dat er geen fietswegen worden gevolgd maar gewoon autowegen die dan kleine dorpen met mekaar verbonden. Omdat het ook nog zondag was konden wij rustig fietsen maar op weekdagen lijkt de route mij toch niet ongevaarlijk.Dit ging zo tot de eerste wat grotere plek, Mont-Saint-Guibert. Via een voormalig geitenpadje/huidig pispaadje vermeden we dit typisch Waals voorgeborchte van de hel en achter het station reden we verder, langzamerhand terug de natuur in.
Tenminste... Dat dachten we. In feite bleven wij langs een grote weg rijden die ons in de week een hel leek te zijn. Nu was er geen verkeer. Op een bepaald moment kruisten wij de autoweg op een manier zoals auto's ze kruisen. Weer prezen wij ons gelukkig dat het zondag was...
Even verder, we naderden Louvain-La-Neuve al met rasse schreden, doorstak de route zelfs een mottig industriepark. Hier besloot de gazelle dat het eventjes genoeg was en werd er een pauze ingebouwd.

Erhöre meine Stimme

2007-04-22T12:12:00.000-07:00

Ik was net het winkeltje op een plein binnengegaan en buitengekomen met een fles wijn, 2 flesjes bier uit Villers, een appel en chips. Monter stak ik alles in de fietszakken om vervolgens rond te kijken waar onze chambres d'hotes zich bevonden. De gazelle trok zich daar niet veel van aan, zuchtend en puffend probeerde ze haar fiets recht te houden. Ik koos ervoor eerst de weg naar boven, steil en met kasseien alweer, te verkennen. Ze volgde mij te voet.
Ik was niet overtuigd van de juistheid van de weg en besloot dan maar een lokale persoon te raadplegen. Deze wist vreemd genoeg meteen waar ik moest zijn. Wij de helling af, het spoor over en aan de grote weg naar links. Na nog een klein stukje fout te zijn gereden vonden wij wat we moesten hebben : een uiterst smal pad vol kiezeltjes langs een riviertje. Het liep parallel met de grote weg, achter een huizenrij, en leidde tot een rustige weg. We volgden deze en twee bochten verder dook plots onze verblijfplaats op : een grote, alleenstaande, hoeve.
Hier op het erf aangekomen zagen we geen kat. Er stond alleen een paard te grazen en een mooie, maar wat verwaarloosde hond, sprong ons blaffend tegemoet. De gazelle, denkend dat haar laatste levensadem gearriveerd was, verborg zich achter mijn brede rug om daar pas achteruit te komen eens de hond op zijn rug lag en zich door mij liet bepotelen. Niet veel later dook er een uitermate lelijke, maar vriendelijke, vrouw op die ons welkom heette. Ze liet ons de fietsen in een schuur stallen en toonde ons dan de kamer. Ze verliet ons even later met de mededeling dat ze zelf binnen een half uurtje zou vertrekken maar dat 'monsieur le comte et madame la comtesse' dra zouden arriveren. Aha... graaf en gravin...
Wij gingen douchen, ontkurkten de fles zoete witte wijn en installeerden ons op de wei aan een zitbank. Ik trapte hierbij nog even in een hondenuitwerpsel maar verder verliep alles ok. Rond half 9, het werd donker, zochten we opnieuw de kamer op. Niet veel later waren de gastheren gearriveerd. Ook zij heetten ons zeer vriendelijk in een goed doenbaar Nederlands welkom. Terug op bed, en lezend de nacht tegemoet.
Die verliep zeer goed en rustig, met tegen de ochtend meer en meer fluitende vogeltjes. Om kwart na 8 rinkelde de wekker en begaven wij ons langzamerhand richting ontbijttafel. Die viel wat tegen qua kwantiteit al was de geboden voedselhoeveelheid nog wel doenbaar. De gazelle haalde haar geld boven, rekende af, en wij vertrokken te voet (de fiets bleef nog even ter plaatse) naar de abdij.

Gezeten in de schaduw is de vrouw op haar gevaarlijkst

2007-04-22T12:02:00.000-07:00

Waar waren wij beland...
Op een weide, een helling verder dan Dion-Valmont.

Het middaguur was net voorbij. De uitzonderlijk warme aprildag werd warmer en warmer - de grens van 25 graden vlot passerend. Onze fietsen stonden in de schaduw. Op de heuveltop, als door de goden voorzien, was een bankje, in de brandende zon, waar je uitkeek over een groot veld alwaar de haas een van de komende minuten zijn opwachting zou maken.
Ik trok mijn T-shirt uit en wilde mij lekker in het zonnetje zetten, boterhammen opeten en wat fruitsap drinkend. Mijn verlangen tot autonomie werd echter terdegen gekortwiekt door een bezorgde gazelle die schrik had voor het kankereffect van de zon op mij bleek huidje. Zelf zette zij zich tegenover mij, op de grond, in de schaduw.

'Kom hier zitten', beval ze mij, haar trui uitspreidend om mij te lokken.

Toen ik 10 werd, in de vroege herfst van 1987, nam mijn vader mij eens apart. 'Hanske, ge zijt een man aan het worden nu. Er is één belangrijke wijsheid die ik u te leren heb'.

Mijn aandacht was gewekt en ik luisterde met gespitste oren naar mijn vader'.

'Vertrouw nooit vrouwen die hun trui naast zich uitspreiden', zo maakte hij mij Diets.

'Mijn vader weet het van zijn vader. Die weet het dan weer van zijn vader, etc.', zo verduidelijkte Iron Bertie mij de oorzaak van deze familietraditie.
Het zal wel kenmerkend zijn voor het zwakke bloed dat door onze mannelijke aderen stroomt dat het beeld van een klaarliggende trui ons, mannen uit de clan, ertoe brengt ons plekje in de zon op te geven om ons in de schaduw in het web van de vrouw te smijten.
Desalniettemin moet ik zeggen dat de gazelle mijn bovenlijf hiermee wellicht van het uiterlijk van ietwat belegen rozebottelthee bespaarde.
Na het eten trokken wij weer verder. Na de pas overwonnen heuvel volgde logischerwijze een afdaling. Deze was heel aangenaam - langzaam en uitgestrekt. Pas in de buurt van het volgende dorp, Dion-le-Mont, dook de weg feller de diepte in.

In dit dorp aangekomen reden wij volkomen mis. De reden was weer dezelfde : straatnamen genoeg op mijn vier bladzijden tellend document maar geen overzichtskaartje. We volgden de hoofdweg die via enkele haarspeldachtige lussen weer stevig naar boven klom. Na een mooie klim van een tweetal kilometer belandden wij op een kruispunt met de poetische straatnamen 'La commone' en 'Tout vent', in het midden van een hoogvlakte.
Geen van beide namen figureerden op mijn straatnamenlijst, maar in de verte zag ik een dorp glinsteren, beneden in het dal. 'Rechtdoor', zei ik dus. De weg ging lekker naar onder, botste op een vrij drukke hoofdweg en rechts konden wij de naam van dat dorp lezen : 'Gistoux'. Oeps... Ik dacht in Corroy-le-Grand te zijn beland.
'Terug naar boven, liefde van mij', monterde ik mijn gazelle op. Puffend en zuchtend keerde ze de fiets en probeerde mij de helling op te volgen.
Weer teruggekomen op het kruispunt Commone-Tout Vent zochten wij hulp.
Ik zag een kerel die zijn auto aan het wassen was, spoedde mij naar hem, en vroeg in mijn meest accentloze Frans : 'Pardon monsieur, vous savez la route pour Corroy-le-Grand?'

Waarop hij mij zonder wedervraag als Vlaming wist te catalogiseren en in het Nederlands (hij bleek zelf een Vlaming te zijn) de weg naar Gistoux wilde opsturen. Die leek ons nogal druk dus vroegen wij een alternatief, wat wij kregen. Dankzij heel mooie, rustige wegen belandden wij zodoende in Gistoux waar de weg naar Corroy aangegeven stond.
De gazelle stond hierbij en keek ernaar. We trokken weer verder door, kwamen in Corroy, en na wat gestuntel (weer door een gebrek aan overzichtskaart) vonden we de weg naar het volgende dorpje, Nil St Vincent St Martin, dat het geografische middelpunt van Belgie zou zijn. De weg hierheen was deels heel mooi en rustig doorheen velden (de bossen waren verdwenen sinds onze broodjesmaaltijd enkele uren voordien), deels doorheen eveneens rustige woongebieden.

We staken een drukke weg over, doorkruisten een rustige dorpje en Hentinnes, waarna onze eindbestemming - Villers-la-Ville - erg dichtbij kwam. Het reliëf werd weer heuvelachtiger, de streek verlatener, en de omgeving zeer erg mooi. De gazelle besloot zich wat op te kleden door het zwarte koerstruitje, dat de zon nogal aantrok, te vervangen door een blouse met enige inkijk. Dit leidde bijna tot een ongeval op een vijfarmenkruispunt. Ik stond al klaar om verder te trekken richting Villers terwijl zij nog twijfelend aan een andere weg stond, met reeënoogjes proberend mijn zekerheden des levens (de weg) in twijfel te trekken. Een snode wielertoerist had dit opgemerkt, vroeg spontaan aan haar of hij kon helpen. Hij werd afgewezen (maar de nek niet overgebeten, de gelukzak), verwijderde zich en viel 5 meter verder pardoes op de grond.
Wij bekommerden ons daar niet verder om en zetten koers richting Villers. Zo passeerden we een armzalig, slechtgekasseid, landweggetje dat 'rue d'abbaye' noemde. Die naam had ik op mijn papieren staan dus daar sloegen we rechtsaf. Tussen de koeien en over slechte kasseien tokkend ging het zo verder.

Ik wil naar Villers-la-Ville

2007-04-17T00:14:00.000-07:00

Ongeveer een tweetal weken na de tweedaagse fietstocht naar Sint-Truiden en Genk (hier niet beschreven) merkte ik een trieste, geslagen-puppy-achtig blik, in de oogjes van hare gazelle. De reden hiervan was niet ver te zoeken : de herinnering aan de fietstocht begon te vervagen, de gazelle werd omringd door werk en allerlei andere onleuke klusjes en taken.

Dit inspireerde mij tot het voorstellen van een nieuw project, weer een fietstocht natuurlijk, nu richting Waals-Brabant. In mijn gedachten begon zich al een heel parcours af te tekenen : gemeentes die wij zouden kunnen aandoen, hellingen die te overwinnen waren, mooie steensoorten, etc...

Ik vertelde haar in geuren en kleuren over mijn plannen - hoe wij de taalgrens zouden oversteken, via allerlei dorpen (Grez-Doiceau, LLN, Villers-la-Ville) tot Gembloux zouden raken, zo verder richting Eghezée, Jodoigne en weer terug.

Deze volledig uitgewerkte uitleg ging verloren in de eindeloze dieptes van haar azuurblauwe oogjes en paardebloemblonde haar en slechts één woord bleef hangen : 'Villers-la-Ville'.

De volgende dagen kwam er desgevallend niet veel meer uit dan : 'Ik wil naar Villers-la-Ville', 'Ik wil naar Villers-la-Ville'.

Opeens werd een onnozel uitspattinkje van mij gepromoveerd tot absolute vakantiebestemming. Ik gooide dus al mijn voorbereiding, ondertussen toch al een dertigtal dichtbeschreven bladzijden, in de vuilnisbak en begon een rit naar Villers-la-Ville te ontwerpen.

Dat was niet simpel. Een zoektocht op internet leerde mij dat de beste manier (en de enige zo leek) de autoweg van Brussel naar Nijvel was, om dan afrit Villers-la-Ville te nemen. Aantrekkelijk maar toch niet wat we wilden met de fiets.

Boeken en kaarten maakten mij niet wijzer : Waals-Brabant was onontgonnen gebied voor fietsers. Ook het vinden van logies verliep eerder moeilijk.

Nuja, om een lang verhaal kort te maken : ik stootte per toeval op de fantastische site van Bikely. Dat laat je toe zelf door simpelweg te klikken een fietsparcours uit te stippelen. Zaak is het dan om rustige wegen te kiezen en te hopen dat die doorheen mooie gebieden slingeren, en je niet per ongeluk in een industrieterrein belandt.

Zo vertrokken wij dus zaterdag 14 april, des ochtends om 10 uur 00 via de Parkabdij naar Meerdaalwoud. Ik had een vrij vage algemene kaart van Brabant bij en 4 bladzijden vol straatnamen, tot in Villers-la-Ville. Wat ik niet bijhad, en dat zou ons nog wel redelijk duur te staan komen, waren print-screens met overzichtskaartjes waar we zouden passeren.

Doorheen Meerdaalwoud, via allerlei dreven, liep het vlotjes. De meeste namen stonden mooi aangegeven en de rest wees zich zelf uit. Eenmaal voorbij het Zoet water misten wij echter de Weertse Dreef, vervolgden de weg rechtdoor via een énorm stijle heuvel vol grote keien. Hier geraakte ik ternauwernood boven - fameus gehinderd door de zakken vol bagage.

Misschien is dit de moment om te vermelden dat ondergetekende alle bagage op zich nam, terwijl de gazelle vrank en vrij kon fietsen. Onnodig verder op te tekenen dat de gazelle hierbij 3 paar schoenen, 4 bloesjes, 2 jurken, 5 onderbroeken en een paar botten dacht nodig te hebben gedurende de fietstocht van 2 dagen.

Ik zwalpte mij dus naar boven. Daar werd het duidelijk dat we god weet waar beland waren. Een mountainbikeparcours zo leek het nog wel.

Wij van de fiets af, uiteindelijk langs vervaarlijk blaffende honden het bos verlatend, en bleek dat wij reeds perfect op de goede weg zaten, zoals uitgekiend in mijn notities.
Via een heerlijke lus, de Rue de Beaumont, op de grens tussen Wallonie en Vlaanderen, kwamen we op de Rue de Pécrot. Ik wist niet of het daar links of rechts was, koos maar voor rechts, wat na een lange afdaling ons in Néthen deed uitkomen. Pécrot was de bedoeling echter, dus terug de fiets op, de lange klim naar boven, en via een steile afdaling kwamen we dan in het dorpje Pécrot.

De route verliep verder langs een rustige weg tot Archennes, tot in de buitenwijken van Grez-Doiceau waar wij heuvelop in een bos reden - het 'domaine du Bercuit'. Een poepsjieke wijk was dat - kasten van huizen met elk een eigen zwembad en/of tennisbaan en hier en daar opgefleurd met golfbanen. Caddies reden op en aan, wij - fietselingen - werden meewarig bekeken door deftig opgetutte débardeurkes.

Na enkele kilometers verlieten we de schaduwrijke omgeving om weer in volle hitte af te dalen, tot in Dion-Valmont. Ook meteen na dit dorp weer een stevig helling, waar we ons, eens boven, uitstalden om te middageten. Midden tussen de weilanden, in alle rust.

Ons geluk werd vervolledigd door een haas die door het veld huppelde.

Hoeve-ijs

2007-04-16T09:15:00.000-07:00

Gedurende nagenoeg de hele, vroeg ontloken, lente stond mijn leven in het teken van 2 belangrijke zaken : de komende fietsvakanties (waarover later zonder fout meer) alsook de heropening van het, dixit mijn gazelle, befaamde ijssalon 'Popeye', gelegen aan de Koetsweg in Kessel-Lo.
Reeds verschillende gelegenheden had zij, te pas en te onpas, propaganda gemaakt voor deze Popeye.
'Wacht maar tot de Popeye open is, dan gaan we goed ijs eten! Daar verkopen ze het allerbeste ijs dat er op deze wereld bestaat'.
Veel meer kwam er eigenlijk niet uit in de voorbije maanden en ook mijn reactie dat er in Limburg hoeveijs was dat zeker en vast nóg beter was viel in ongenade.
Ik wilde, nieuwsgierig gemaakt, dat popeye-ijs eens proberen maar elke keer als ik naar haar toeging, en dit ijswinkeltje passeerde, bleek het gesloten. Of, als het niet gesloten was, was ikzelf niet in de buurt en ging de gazelle stiekem op haarzelf ijs slurpen.
Nu wil het toeval dat ik met mijn vader ('Iron Bertie') op maandag 2 april jongstleden gedurende een schitterend zonnige dag de 'Hagelandse heuvelroute' zou afhaspelen. Een beetje blijgezind en overmoedig begon ik daar stevig aan, om na een veertigtal kilometer dusdanig te kraken dat ik slechts met de grootste moeite + mentale kracht de 55 kilometer wist te voormaken.
In haar stulpje had de gazelle echter reeds drank voorzien (Leffe), wat mij weer op kracht deed komen - maar dat terzijde.
Iron Bertie wordt thuis nogal kortgehouden. Zijn vrouw, voor wie ik nog een gepaste bijnaam dien te bedenken, heeft namelijk alle mogelijke snoepgoed verbannen. Als ik daar de kast waar vroeger de snoep in verzameld was opentrek zie ik alleen nog zakken vol kattenbrokken.
Iron Bertie beweert, telkens zijn eega binnen gehoorsafstand opduikt, vol stelligheid dat hij volstrekt eensgezind met haar alle slechte dingen des levens heeft afgezworen maar, eens zij de rug heeft gedraaid of 80 kilometer verder vertoeft, dan hoeft er geen pak chips of sosies in Iron Bertie's buurt te komen of ie is er geweest.
Na elk 2 leffes genuttigd te hebben en de gazelles goed voorziene provisiekast geplunderd te hebben keerden wij met de auto weer naar mijn woonplaats. Hierbij echter de popeye passerend!
Ik brulde het uit : 'ijs, Iron Bertie!!!!!' waarop hij zijn wagen aan de kant zwierde en op een eerder vrouwelijke manier parkeerde (lees : schots en scheef).
Ik sprong uit de wagen en ging de Popeye binnen. Hier was een oude vrouw net bezig met het creeren van ijs wat de wachttijd aanzienlijk maken. Echter, eens dit gebeurd en de vrouw voor mij het afgetrapt was kon ik snel terugkeren met het buitgemaakte hoorntje met vanilleijs.
Iron Bertie - 'ik rij in koersoutfit naar huis' - stond ondertussen langs de kant van de weg tegen de auto geleund bewonderende blikken te vergaren.
Een happy end, zo lijkt, maar eens ik enkele dagen later de gazelle liet weten ijs van de Popeye weliswaar te apprecieren maar het toch geringer in te schatten dan het befaamde hoeveijs uit Limburg was het kot te klein.
De lezer dezer regels zal dus begrijpen dat en eerstvolgende fietstocht ons langs de Limburgse hoeve par excellence, de Sonnishoeve, zou leiden.
Dit was eigenlijk al een grote toegeving voor mij want, zoals de opmerkzame lezer zich misschien herinnert : een klein jaar geleden heb ik op deze blog eens bericht over de befaamde ritjes doorheen Limburg waarbij ik en Iron Bertie telkens op een tweesprong belandden. Rechtdoor voor Ter Dolen, een befaamd Limburgs bier, en rechtsaf voor het goede ijs van de Sonnishoeve. Toen kozen wij altijd voor de weg rechtdoor, richting Ter Dolen.
Kenmerkend misschien voor de zwakke wil van de hedendaagse man in het gezelschap en onder de leiding van een jonge vrouw is het nu dat ik, ondanks enig tegensputteren, toch rechtsaf sloeg op onze fietstocht, op Paaszondag, naar de Sonnishoeve.
Deze geïsoleerd gelegen hoeve was, dat zagen we van verre al, vergeven van de fietsers. Lokale bomma's vooral die ter versnapering nog een ijsje kwamen slurpen. Principieel wens ik mij in zulke zaken niet te mengen dus was het de gazelle die de opdracht kreeg het ijs te gaan halen. Ze kwam snel terug met 2 hoorntjes met een, enorme, bol ijs.

Coming to America

2007-01-18T12:19:00.000-08:00

Ergens in het begin van het schooljaar 1992-93 trok onze klas, of ons jaar, of onze graad richting cinema om een film te bekijken. ‘Coming to America’ was de naam en de hoofdrol werd vertolkt door Eddie Murphy. Toendertijd een absolute wereldster.
Het verhaal ging over een prins uit een Afrikaans koninkrijk, Zamunda, die naar de VS reisde om er een bruid te vinden. Humoristisch en romantisch dus.
Nu was het net in dat jaar dat ik in het 4e middelbaar verbleef, in een klas vol crapuleuze leeftijdsgenoten in een van de meer crapuleuze steden van het land. Die van ‘tettenjeff’. Hormonen en dies meer dreven een meerderheid van mijn klasgenoten ertoe één bepaalde jongen te viseren op een wijze die, bij minder karaktervolle gevallen, tot zelfmoord leidt. Veel ben ik gelukkig al vergeten maar met bananen ingesmeerde jas of een schoolagenda die 2 weken op het dak in de regen ligt (die jongen mocht de agenda van de leraars zelf overschrijven. Collaboratie heette dat in nog iets langer vervlogen tijden) zijn nog enkele herinneringen aan hun meer originele stunts.
Die jongen kreeg ook een bijnaam en hun inspiratie vonden mijn medetieners in deze film. ‘Zamunda’ werd het. En de reden? De jongen had, dixit hun, ‘dikke lippen’. Racisme zouden ze dat nu noemen. Indertijd nog niet en vandaar dan ook dat onder hun zich bijvoorbeeld Italianen bevonden, Afrikaanser als de jongen die van Poolse afkomst was.
Dat jaar werd die jongen gebuisd. Ik niet en zodoende scheidde een jaar ons. In dat jaar kwam hij in een fijne – dat woord kende ik niet – klas terecht. Ik bleef hem nog af en toe zien maar nog een jaar verder – schooljaar 1994-95 en 6e middelbaar voor mij – zag ik hem al veel minder.
‘Ons’ verhaal begon eigenlijk veel vroeger. Al in de lagere school belandde hij in mijn klas. Klasfoto’s zou ik hiervoor moeten opdiepen, om exact te weten hoe en wanneer. Maar we deelden dus een klas en konden wel met mekaar opschieten. Bram was nog zo’n jongen, net als Massimo.
En dan gingen we dus richting middelbaar. Weer dezelfde klas in jaar 1 en 2 maar onze binding werd vooral hechter doordat we dezelfde hobby begonnen te beoefenen – schaken. Mekaar motiverend, opjuttend en uitdagend. Samen met nog een derde jongen. Pascal heette hij. Dat duurde zo enkele jaren, tussen 1991 en 1993, tot voor hen beide de progressie er een beetje uitwas terwijl die van mij nog een beetje zou doorgaan.
1994 was dus het laatste jaar dat ik hem, Andy, regelmatig zag. Begin 1995 - ergens - voor de allerlaatste keer.
***
Afgelopen woensdag ging plots, het was 20u05, de bel. De gazelle kon het niet zijn want zij was slechts 5 minuutjes eerder aangekomen.
Ik schrok op van onze verwelkoming en nam de hoorn van de portafoon op.
'Hallo?'
'Hans?'
'eh... ja?', die kan niet lezen flitste er al door mijn hoofd want mijn naam stond naast de bel.
'met Andy L. Ken je mij nog?'
'Wacht, ik kom af.'.
Natuurlijk kende ik hem nog. En natuurlijk wou ik nooit veel mensen terugzien voor wie de naam 'zamunda' de bijklank heeft die het voor mij heeft. Maar hoe fantastisch is het niet als het toeval tussenkomt en ertoe bijdraagt dat je iemand van lang geleden, iemand leuk en fijn en goed, kan terugzien?
Twee verdiepen onder mij woont een meisje. Iets jonger en heel klein.
Sinds kort heeft ze een vriend. Iets jonger en heel groot. Twee meter denk ik.
En die vriend heeft een kameraad met dezelfde opleiding en job, die hij regelmatig ziet. En die kameraad had naar de namen op de bel gekeken. En mijn naam herkend...

Belgica

2007-01-01T13:59:00.000-08:00

Splash

2007-01-01T13:53:00.000-08:00

Bergjes

2007-01-01T13:51:00.000-08:00

Off we go

2007-01-01T13:49:00.000-08:00

Sevilla - Aéroport

2007-01-01T13:45:00.000-08:00

Vrijdag 8 december stonden we vroeg op.
De vlieger zou om 12u30 vertrekken, ik had schrik een cruciale bus te missen en het hotel trok op geen fluit. Dus opstaan om 8 uur, alles inpakken en klaarmaken en om 9u15 de bus op. Amper een kwartiertje later waren we al ter plekken. We kochten croissants en wat drank. Beide lazen we ons boek en ik werkte mijn reisnota's bij.
Niet lang na onze aankomst bleek onze vlieger een uur vertraging te hebben.
We hebben veel gelezen.

Borat-time

2007-01-01T13:32:00.000-08:00

Om 20 uur hadden we met Lien afgesproken.
Honger was er weer dus zochten we een tapasbar. Die zoektocht leidde allereerst naar 'Las Teresas'. De dames installeerden zich buiten op een terrasje terwijl ik richting toilet ging voor 'de grote boodschap'. Edoch : enkele problemen : bij de mannen was dit niet voorzien, bij de vrouwen was er geen begeleidend papier.
Terug naar buiten, vragen hoe dat papier hier heette (papier hygienicos ofzo) en terug naar binnen om dit aan de overvolle bar te vragen. Daar sukkelden ze wat, ik weer richting toilet, nu bekeken door de helft van het café, die mij vol overtuiging het vrouwenwc zagen binnengaan. Enfin, weer naar de bar toen ze mij daar iets in het Spaans stonden toe te roepen. Verstond ik geen jota van, boog me naar hen toe, tot een van hen het verstand had iets te zeggen als : 'it's for women'. Wist ik natuurlijk ook maar, door de opkomende schaamte, kreeg ik iets als 'So men can do no shit' helaas niet over de lippen.
Veranderen van bar was de enige oplossing en we belandden in 'Bar Ines', wat nogal toeristisch maar niet heel slecht was.
Na het eten wilde beide vrouwen, natuurlijk, nog ijs en chocola. Braaf en gewillig volgde ik.
Ergens in Santa Cruz botsten we op een bende/familie uit Catalonië die op zoek waren naar de weg. Wij loodsten ze wat dieper in de miserie, raakten hen toen kwijt, wensten hen in gedachten het beste en bereikten spoedig het ijssalon.
Rond 23u30 was het afscheidsmoment gekomen en begaven we ons alweer richting hotel. Dankzij de dunne muren en de lawaaierige buren was het pas 1 u 's nachts toen ons kaarsje zich doofde. De rest van de nacht verliep redelijk...

sing, sing, sing...

2007-01-01T13:14:00.000-08:00

Donderdag 7 december 2006...
We hebben net onze tapas in Bodega Santa Cruz genuttigd waarna we, met een kleine wandeling, terugkeren naar 'hostel Bienvenido'. We worden er binnengelaten door dezelfde mevrouw die er enkele uren voordien te mottig was ons in de kamers te laten. Haar man, denk ik, leidt ons nu hierheen.
Dit hotel, zo blijkt al snel, is duidelijk geen onverdeeld succes. De kamer heeft duidelijk zijn beste tijd gehad, het bed (zo bleek later) maakte vreemde geluiden, de dekens waren erg mottig (zeker voor een allergiegevoelig persoontje als ondergetekende), er was een gat in de lavabo en het behang was roze. Verder hing er ook, dixit de gazelle die er specialiste in is, de geur van een mannelijk urinoir.
Dit belette ons niet er toch nog 45 minuutjes uit te rusten waarna we weer Sevilla-city introkken daar er nog plannen waren.
De eerste bestemming was natuurlijk de Plaza d'Espana. Ons fototoestel had het er de vorige keer begeven zodat we hier toch nog veel plaatjes wilden vereeuwigen.
Hierna weer tijd voor tapas, in een iets sjieke etablissement deze keer : Enrique Becerra was de naam van de zaak.
Ook hier was het eerder druk en pas na enkele minuten wachten konden we ons een stoeltje bemachtigen.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat wij al slinkse trucs probeerden toe te passen maar die hielpen niet tegen de duidelijk ervaren bevolking aldaar. Geen poep schoven ze op.
We bestelden er 3 tapas, waaronder 2 (zo bleek snel) gedenkwaardigen : Vieira gratinada (gegratineerde StJacobs-schelp) en gefritureerde mossel. Mmmmmm. Héérlijk gewoonweg...
Enfin, ook dit ging voorbij en we vervolgden onze tocht met een wandeling naar de Guadalqivir. In het toeristenbureau informeerden we naar de busuren (1 per uur want het was een feestdag). We staken de rivier iets verder over en bereikten zo de, zogenaamd, trendy wijk Triana. Hier dronken we nog een koffie of 2 om dan langzamerhand terug te keren naar het hotelletje, langs de zwoele, donkere, drukke Sevillaanse boulevards, liedjes uit de sixties zingend.

Uncertain times

2007-01-01T13:02:00.000-08:00

Het is onvoorstelbaar dat we in 2007 beland zijn. Als het resultaat van een op hol geslagen teletijdmachine die zoveel jaren oversloeg om ons in het heden te katapulteren. Een heden dat nog maar net ontdaan is van vaste waarden als Robert Long (in volle puberperiode confronteerde ik mijn ouders met de idealen uit 'het leven was lijden') of Saddam Hoessein (wiens eerste golfoorlog mijn eerste bewustwording van wereldpolitiek was).
Het aftellen is nu begonnen. Niet de afgelopen nacht, toen ik diep in de hoek van een lederen zetel zat weggedoken, omgeven door vrienden die het jaarlijkse aftellen van 10 naar 1 pleegden, helaas meteen gevolgd door Milk Inc. op de televisiezender die stond te spelen.
Voor mij is het aftellen begonnen tot binnen een kleine 9 maand. Wanneer een decennium voorbij zal zijn. Twee decennia, eigenlijk...
Ik zal niet degene zijn die zal beweren mij nog veel te herinneren van 20 jaar geleden. Ik geloof ook niet dat ik toendertijd in staat was een besef van 9 maand te hebben. Maar wel leefde ik op in de alom gekoesterde verwachting de leeftijd van de volle 10 jaar te bereiken. Waarop je een grote jongen werd.
Tien jaar later begon ik aan mijn eerste licentie. Een overgang van 9 naar 0 zonder veel pijn werd dat, denk ik...
Maar nu zijn we beland, ergens wat ver, ver, ver van mij af lag.

Santa Cruz

2007-01-01T12:57:00.000-08:00

Sevilla - Plaza D'Espana

2006-12-23T12:19:00.000-08:00

Poes Andaloes Ziet Hans Naderen En Kijkt Nog Eén Keer Om Want Hij/Zij (Dat Heb Ik Niet Gezien) Wil Niet Mijn Tweede Tapas Worden En Wil Dus Weglopen

2006-12-23T12:06:00.000-08:00

Where only those in pain go

2006-12-23T12:05:00.000-08:00

Donderdag 7 december. Onze laatste volledige dag in Spanje.
Het eerste plan was tot +- 16 uur verder in Cordoba door te brengen maar doordat Sevilla ons veel toffer leek (uit ervaring, natuurlijk) en omdat we nog foto's van de Plaza d'Espana wilden besloten we toch maar vroeg op te staan en al in de ochtend naar Sevilla te reizen.
Zodus liep de wekker al af om 7u30. Alles werd snel ingepakt en we gingen op weg naar het treinstation, dat we wisten liggen aangezien het busstation zich 20 meter verder bevond.
Dat treinstation is heel recent vernieuwd maar een aantal oude (dat vermoed ik toch) gebruiken werden niet aangepakt, met name de kennis van andere talen dan Spaans en de bureaucratie. Het volledig beschrijven hiervan zou te ver voeren. Kortgezegd komt het erop neer dat de lamlendigheid van de oude venten achter de balie irritant was.
Naar Sevilla waren er treinen van verschillende prijscategorieen : 7, 14 en 21 euro. Veel verschil leek er niet tussen te zitten, die van 7 € reden er 1u10 min over, de 2 anderen 45 minuutjes. Al bij al hadden we hier nog geluk, want binnen 25 minuten nadat wij aan het station waren zou deze vertrekken, om 9u35. Om even de onregelmatigheid te duiden : de volgende van dit soort treinen (Andalucian Express) was geprogrammeerd om 13u35...
De reis verliep voorspoedig. Het landschap was aan de uniforme en saaie kant wat het lezen bevorderden. Ik evolueerde richting halfweg in m'n fantastische boek, 'Kalme chaos' van Veronesi.
Rond 11 uur arriveerden we in Sevilla, in het ons reeds bekende treinstation. We namen de bus, Lien had nog goed gezegd dewelke, richting centrum en stapten af vlakbij Santa Cruz waar ons hotelletje gesitueerd was. Beladen en bezakt wandelden we hierheen.
Het ontvangst was, ondanks de naam van het hotel (Bienvenido) maar zeer lauwtjes. Een uitgebluste vrouw liet ons wel binnen maar meer dan de rugzakken afzetten mocht niet : pas om 13u mochten we onze kamers betrekken. Dit liet ons niet veel keus en we gingen dan maar Santa Cruz in, op zoek naar tapas.
Onze trotter vertrouwend belanden we in de 'Bodega Santa Cruz'. Een tapasbar in het hartje van Santa Cruz, met pilaren voor en het Belgisch consulaat erboven. We vinden vreemd genoeg snel een tafeltje want er is al heel veel volk op de been, vooral Spanjaarden. Ik stuur de Spaanssprekende gazelle erop uit om onze bestelling op te nemen terwijl ik wat rondkijk en foto's van haar neem. Zij heeft, zoals in Cordoba in de toeristische tapasbar voorzien was, onze bestelling op servetten geschreven. Een of andere louche Spanjaard weet daar beslag op te leggen en het vodje gaat het halve café rond, waardoor wij door elke aanwezige Spanjaard uitgelachen worden. 'Touristas', zo zullen ze denken, denk ik...
We krijgen enkel 3 tapas, de echte keuken is nog niet open en 2 tapas kunnen nog niet bereid worden, maar ze zijn weer zeer goed!

Gazelles zijn omnivoren

2006-12-17T05:51:00.000-08:00

We trekken te voet naar de befaamde stad, doorheen de vernoemde parken.
Cordoba heeft een aantal troeven die haar wereldwijd bekend maken. Het is een smeltkroes van volkeren en symboliseert als dusdanig dan ook de tolerantie. Verder zijn er 2 héél bekende monumenten : de Mezquita (de grootste Europese moskee) en de Judéria (de Joodse wijk rond deze Mezquita met de, alweer, typische witte huisjes en smalle straatjes).
We gaan de stad, meer bepaalde de Judéria, binnen via de Porto Almodovar die nog vrij goed bewaard is gebleven, met ook omwalling en kantelen. Het is hier vergelijkbaar met Albaicin maar het verschil is me meteen duidelijk. Waar je in Albaicin de sfeer van authenticiteit hebt (die is wellicht meer dan een sfeer) is het hier overduidelijk een toeristenreservaat - waar regelmatig nieuwe busladingen dagjesmensen ingepompt worden. Er zijn nagenoeg geen Spanjaarden en als dusdanig is dit toeristische deel van de stad véél minder representatief voor het leven in Andalusië in vergelijking met Granada en Cordoba.
We gaan op zoek naar het hotel, ons enige 'echte' hotel, recht tegenover de Mezquita. Het is er mooi en sober en zelfs proper. Zestig euro kost het ons.
We laten er ons gerief achter en trekken meteen naar een tapasbar, ook warm aanbevolen door onze reisgids : Bodegas Mezquita.
Deze zaak is nog maar net open maar desondanks is het er enorm druk. We dienen heel eventjes te wachten eer er een tafeltje vrijkomt.
Dat gebeurt uiteindelijk waarna we onze keuze zoeken in de kaart met meer dan 40 keuzes in tapas (je kon de keuzes op een bloknote opschrijven, eerste keer dat dat kon). We kiezen er wat gevarieerde dingetjes uit, vergezeld van wijn, en het is werkelijk héérlijk.
Meteen erna dan bezoeken we de moskee/kathedraal, de Mezquita. Voor 8 € is dit nogal teleurstellend. Je ziet overduidelijk, de vele moorse zuilen verhinderen dit niet, dat de katholieken, eens ze Cordoba veroverd hadden, hun stempel op dit gebouw hebben gedrukt. Het is er mooi, natuurlijk, veel kunstwerken, e.a. maar zijn geld is het niet waard.
Helaas is het sociaal onaanvaardbaar Cordoba wel maar zijn moskee niet bezocht te hebben.
Uit de Mezquita wandelen we wat rond door de Judéria en aan de Guadalqivir. Wel ok maar zoals gezegd zeer toeristisch en héél erg klein. In een uurtje kwamen we een bepaald koppel 3x tegen. Een wijziging van plannen drong zich op en in plaats van de 7e 's avonds naar Sevilla terug te keren besluiten we 's ochtends een trein te nemen.
We gingen nog ergens een koffietje drinken om dan op de kamer een beetje te lezen, douchen, ...
Enkel de honger dreef mij 's avonds nog de straat op, waar het lekker mild was, om een andere Trotter-tip aan te doen : Bar Santos, om de hoek en ook tegenover het Mezquita.
Deze bar was zeer authentiek-Spaans wat zich vertaalde in de afwezigheid van toeristen. Het oogde allemaal nogal speciaal : een héééél klein mannetje achter zijn toog op en neer spurtend om de lokale Spanjaarden te bedienen. Hij had maar 5 tapas ter beschikking maar 2 hiervan (cfr de trotter welke) waren super. Ik bestelde ze en kan dit slechts beamen.
Het volk was wel speciaal. Eerder jong en nogal geil. Een stierennek was overduidelijk zijn voorspel op zijn vriendin aan het placeren. Eentje was er met mij aan het k*ntjen*uken en een ander wreef zijn bedoelingen tegen mijn lieftallige, en onschuldige, gazelle aan. Zij stuurde hem een vernietigende blik (kan ze goed) terwijl ik terug k*ntjen*ukte.
Beide methodes hielpen.
's Avonds - het maakt mij triest dit te wedervaren - ontstond er spanning tussen mij en de gazelle. Wij waren op een onnozele wijze aan het dollen toen plots het fototoestel de mededeling gaf : 'geheugen vol - 0 foto's'. Ik werd mij meteen bewust van het gevaar door de opflakkering van een vonkje woede in de oogjes van de gazelle - wat mij deed teruggrijpen naar de leiderschapskwaliteiten die ik beschik.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken : de foto's waren er gelukkig nog en ik prijsde mij gelukkig dat ik niet als hapje in haar tapas belandde.

Mijn eerste tapas

2006-12-17T05:48:00.000-08:00

Granada-Cordoba

2006-12-17T05:36:00.000-08:00

Woensdag, 6 december Waar België nu helemààl in de ban van Sinterklaas geraakt zijn wij, en met ons heel Spanje, ons daar niet/nauwelijks bewust van. Vandaag wordt een halve reisdag wat maakt dat wel al vroeg, 7u45, opstaan. Snel cornflakes uit een kop eten, spullen een laatste keer nakijken en inpakken en dan op weg naar het busstation. Granada ligt er verlaten en desolaat bij. Ruig ook wel wat, al is het dan niet op de traditionele (drank, ...) manier. De straten zijn schoongespoeld van de regen en alleen enkele oude mannetjes zijn bezig aan hun ochtendwandeling. Iets meer volk, maar het is hoedanook erg rustig, in de buurt van de Gran Via de Colon (de grote invalsweg), waar we de bus naar het busstation nemen. Deze zit wel al redelijk vol, met een vrij internationale bezetting rugzaktoeristen. We geraken vlot aan het busstation waar we onze tickets voor de rit naar Cordoba kopen. De bus vertrekt om 10u30 (voor een rit van een kleine 3 uur) wat maakt dat we weer veel te vroeg zijn. Koffietje drinken (espresso tegenwoordig want die cafe con lecce zit véééél te vol melk) en erna nog wat lezen in de grote wachthal. Iets voor 10u30 begeven we ons naar de bus. De rugzakken verdwijnen in het bagageruim, al zijn we wat ongerust dat er mogelijke dieven die nog kunnen uitnemen. Toch maar de bus op, waar we op de laatste rij belanden. Niet echt ideaal, zeker niet voor la gazelle die tekenen van misselijkheid vertoont. Voor ons hebben we ook nog een vreemde snuiter-artiest maar al bij al houdt die zich nog wel koest in de komende uren. De weg naar Cordoba werd in de reisgids als mooi aangekondigd en dit klopt zeer zeker. Eens Granada uit doorkruis je het gebergte, maar eerder zijdelings en niet door de echte bergpassen, om uiteindelijk in een duidelijk lager gelegen, maar nog altijd heel glooiend, landschap te belanden. Hoe dichter bij Cordoba gekomen vervlakt het landschap nog meer om aan eindeloosheid te winnen. De klassieker van Don Quichote in de eeuwigdurende La Mancha, dat hier net iets noordelijker gelegen is, komt in de gedachten. Uiteindelijk ligt daar, witgeblakerd een heel uitgestrekte vallei (en meer) bezettend, Cordoba. We rijden vrij snel de stad binnen waar we in een soort file komen te zitten die echter niet heel erg traag gaat, gelukkig. Na de 'bidonville' gepasseerd te zijn (mooi is het niet maar minder degoutant als Granada gelukkig wel) bereiken we een vierbaansweg met in het midden enkele achtereenvolgende parken. Eens deze gepasseerd zijn we al aan het busstation (het treinstation ligt er ook) van Cordoba. Het weer is er heerlijk - stralende zon en 20 graden. T-shirt time!

Granada

2006-12-17T05:33:00.000-08:00

Eisbär'n müssen nie weinen

2006-12-14T01:50:00.000-08:00

Dinsdag, 5 december.
Een vrijwel identiek dagbegin... Goed lang uitslapen en winkelen gaan in het warenhuisje, voor ravioli deze keer, bij dezelfde uitgebluste dames.
Na gegeten te hebben wandelen we het korte tochtje naar het centrum, met de bedoeling de 2 wijken die we gisteren vanuit het Alhambra gezien hebben, Albaicin en Sacromonte, te doorkruisen. Ergens langs de weg die we op onze allereerste dag in Granada volgden slaan we een willekeurige smalle zijstraat in die naar boven leidt. Deze zijstraat ziet er een klein beetje onguur uit maar eens erdoor ben je al meteen in de typische wijk met zijn oude, witte, huisjes en de smalle straatjes. Er wordt nog echt in geleefd wat een enorme troef is. Na wat erdoorheen gelopen te hebben stijgen we wat verder, langs een iets grotere weg, naar Sacromonte, om vrij snel terug te keren en tapas te zoeken in Albaicin. Dat loopt niet helemaal van een leien dakje, we vinden niets dat open is en er leuk genoeg uitziet, al passeren we wel langs een lokaal moskeetje, een minimarktje en enkele leuke pleinen.
Toch maar weer naat het centrum afzakken waar we, met hulp van de Trotter, een van de leukste bars aldaar bezoeken - de Bodega Castaneda. Die is overvol op dit moment, vol Spanjaarden. Twee ervan, die naast wat ons tafeltje zou worden, stonden hadden overduidelijk nog nooit een authentiek blondje gezien (gefalsifieerde exemplaren hebben ze er genoeg). Hun gestaar leidde uiteindelijk wel tot enige hulp toen ze ons zagen sukkelen met kaart en woordenboek. Een van hen kwam in het Engels wat uitleg geven, wat hielp, om meteen erna weer te gaan zitten en staren.
Jedenfalls - we kregen 4 tapas en die waren héérlijk.
Na even langs ons hotelletje gepasseerd te zijn voor koffie vertrekken we rond 15u30 naar ons volgend reisdoel, wat natuurlijk gereserveerd was : de hamam van Granada. We mogen meteen naar binnen om 1u30 door te brengen in 2 baden - een koud en warm, natuurlijk.
Er was slechts weinig volk, een Nederlandse en een Spaans koppel, wat wel veel ruimte gaf.
Het warm water is natuurlijk altijd fantastisch en vormde dan ook niet meteen dé grote uitdaging. Het onderdompelen in het koude daarentegen... Uit beperkte ervaring wist ik hoe onaangenaam dat was en ik zag mij er eigenlijk niet toe komen dat ook werkelijk te doen.
Echter, ijsbeergewijs een liedje zingend, hield ik mijn emoties en zenuwen en gevoelens onder controle en uiteindelijk wende het en kon ik mij onderdompelen. Heel leuk, zeker als je jezelf nadien in het warm water smijt...
Helaas, om 17u30 was het uit met de pret en begaven we ons naar de Koninklijke kapel. Heel mooi was dat wel, met o.m. de graven van Ferdinand van Aragon, Isabelle van Castilie, Johanna de Waanzinnige en Filips de Goede. Helaas mochten er geen foto's genomen worden...
Het slapen die avond ging iets moeizamer : er was om de een of andere reden (6-12 is een feestdag daar en mogelijk was dat die reden) veel volk op straat. Vanaf een bepaald uur werd gelukkig iedereen weggespoeld door de regen en konden wij slapen gaan - dromend van de reis morgen naar Cordoba...

Poes Andaloes

2006-12-12T14:19:00.000-08:00

Rednecks and white socks

2006-12-12T13:36:00.000-08:00

Maandag 4 december...
Een schitterende dag, natuurlijk...
Er was helemaal geen tijdsdruk : we hadden ongeveer de helft van onze reis vereikt, we konden op ons eigen tempo de stad verkennen. Mijn zin was er eerst niet helemaal naar na de eerste indrukken van gisteren en samen met wat moeheid zorgde dit ervoor dat we uitsliepen en pas om 10 uur opstonden.
Het slapen in het hotelletje, Hospedaje Almohada, was zoals verwacht heel rustig gebleken, in dat doodlopende steegje
We hadden niets te eten maar gelukkig bleek er een soort warenhuis ongeveer om de hoek te zijn, in San Jeronimo.
We kleedden ons aan, gingen naar buiten en kwamen in een stralende zon. We verlieten het straatje en bereikten een van de winkelwandelstraten, zo bleek nu, die richting centrum leidden. Deze straat was nu volledig bevolkt, op een heel aangename wijze, en bruiste echt van leven. Mijn beeld van Granada begon te kantelen... Ik herinnerde mij de spreuk in een reisgids : 'als je een blinde bedelaar in Granada ziet, geef hem geld. want wat is er erger dan blind te zijn in Granada?'.
In de winkel kochten we al wat we nodig hadden : brood, fruit, wijn en spagettibenodigdheden. Het was een typisch klein supermarktje, met zeer kleine gangetjes en helaas wel bediendes die een zekere levensmoeheid uitstraalden. We keerden terug om in de living te brunchen.
Rond 12 uur insistreerde mijn stressy ik op het vertrek richting Alhambra. We hadden tickets voor 14 uur en aangezien ik zeker niet te laat wilde komen...
De wandeling bracht ons eerst naar de kathedraal, zo naar de Plaza Nueva en dan omhoog richting Alhambra.
Het was, zoals gezegd, heel zonnig en heel druk. De straat waar we doorliepen bestond nagenoeg alleen uit winkels die, eens ter hoogte van de kathedraal, een typisch Afrikaans-Arabisch karakter kregen : alles werd er veel smaller, volkser, met meer bazaartjes. We wandelden door een aanzet tot een oneindige wirwar van steegjes.
Niet veel verder bereikten we de Plaza Nueva waarna het via de Cuesta de Gomerez recht omhoog geen, snel uit de stadsdrukte.
Via een groene, vrij steile, laan kwamen we niet veel later, een klein half uur, bij het Alhambra aan. Er was helemààl geen file (waar elke reisgids zo voor waarschuwt), we hadden onze tickets al om 12u30. Gevolg : 1u30 die we dienden door te brengen.
Dit gebeurde heerlijk op een bank, in T-shirt in de stralende zon. Het volk was er wel maar zeker niet overrompelend. Allerlei nationaliteiten door mekaar waarbij de typische Amerikanen, de blik zegt genoeg, in korte broek met opgetrokken witte sokken, vlot de kroon spanden.
Met wat gezaag liet men ons al om 13u45 binnen waarna ik een spurtje begon te trekken naar het Nasridenpaleis, wat het hoogtepunt van het complex is. Een schitterend voorbeeld van Arabisch-Moorse architectuur met natuurlijk ook het legendarische zicht op Albaicin en Sacromonte. Hierna was het de beurt aan het paleis van Karel V, met enkele kleine bijbehorende tentoonstellingen. Niet heel slecht maar totààl anders qua stijl en periode. Vervolgens het Alcazaba, de militaire vesting op de punt aan de stadszijde. Drie hoge torens konden beklommen worden en boden je een fantastisch uitzicht. Granada (de vernoemde wijken, kathedraal, de héle uitgestrekte stad), de vlakte in de verte, bergketens overal rondom...
We zongen reeds de lof over de Sierra Nevada toen we ons plots omdraaiden en ... de èchte Sierra Nevada zagen - het wit van de sneeuw weggedoken en vermengd tussen de wolken. Veel twijfel was er toen niet meer : deze bergen waren dubbel zo groot als wat wij eerst de Sierra vermoeden te zijn.
Het laatste deel was de 'Generalife', de tuinen, die ook prachtig aangelegd zijn. Natuurlijk...
Rond 16 uur zijn we weer in het centrum, net op tijd om nog een drankje in het gezelschap van een tapas te drinken. Heel lekker.
Als laatste activiteit van de dag bezoeken we de kathedraal. Heel mooi, wit en ruim. Blijkbaar zelfs de tweede grootste van Spanje (vreemd want Sevilla leek me dubbel zo groot). Zeker niet te missen maar al bij al enkele niveaus onder die van Sevilla. Ook het onderhoud van de kunstwerken was duidelijk minder hier.
We struinen nog wat rond door de bazaars, op pleinen, belanden in een internetcafé.
Tot slot terug naar het hotel, met het gevoel dat mij bekruipt dat Granada toch het beste is. Nog niet helemaal overtuigd en zeker, maar het begint...
We eten simpelweg zelfklaargemaakte spagetti, vleien ons in de zetel en later op bed om te lezen en wijn te drinken.
Het leven kan eenvoudig zijn, ver weg.

Van Sevilla naar Granada

2006-12-11T12:09:00.000-08:00

Zondag 3 december, een heel mooie dag waar alle wolken en regen verdwenen zijn. De oorspronkelijke bedoeling was in de namiddag, rond 15 uur, naar Granada door te reizen. Maar omdat een half dagje Sevilla ons niet alles leek besloten we zo snel mogelijk te vertrekken, om 11u50. De treinreis zou +- 3 uur duren.
Het eerste deel van de treinreis bracht ons door een vrij vlak landschap, zeer dun bevolkt, met af en toe een halte in grotere plaatsen (de grootste hiervan ongeveer halverwege was Antequara). De aarde was typerend rood (Anda-lucia). Heel erg leuk om zien waren alleenstaande hacienda's, met bijvoorbeeld een lange oprijlaan omzoomd door palmbomen.
De voorlaatste halte was San Fransisco De Lujo. Het landschap was al een klein beetje veranderd en meer bergachtig geworden. Deze stad lag tussen 2 opvallend hoge bergtoppen. Het is de enige 'makkelijke' toegang tot de grote vallei met aan het andere uiteinde, 40 kilometer verder, Granada en de Sierra Nevada.
Granada had ik mij voorgesteld als hét hoogtepunt van de reis. De naam heeft voor mij mythische proporties om esthetische, historische en kunsthistorische redenen. Het was dan ook een tegenvaller toen we de stad bereikten. Het begin van een reeks tegenvallers eigenlijk. De treinrit met airco had me hoofdpijn bezorgd en bij het binnenrijden van de stad passeerde de trein langs talloze, Zuid-Amerikaans aandoende, sloppenwijken.
Het station was zeer klein en lag ook in een semi-dubieuze buurt. Met onze rugzakken trokken we richting centrum langs 2 grote boulevards.
Het was ondertussen 16 uur. De tapasbars waren net dicht, het hotel konden we pas 2 uur later binnen en we hadden honger wat ons in 'Café Leon' bracht - een overduidelijk toeristenrestaurant. Het eten was nog net te doen maar ook teleurstellend.
En die teleurstelling zou meer en meer terrein winnen als we verder trekken tot de Plaza Nueva, en zo iets hoger richting Albaicin - wat de kern van de stad is.
De stad was niet alleen vrij vuil en vervallen - ze had ook alle kenmerken van de 'betere' Franse stad : veel zwerfhonden en bedelaars. Ook de 'toekomstvoorspelsters' die in Sevilla ronddwarrelen waren hier van de partij. De eerste die mij, in Sevilla nog, te pakken kreeg stopte een palmtakje in mijn hand, hield deze goed vast en begon vlot Spaans te brabbelen. Gelukkig trok de gazelle me nog net op tijd mee.
Dat soort volk was er in Granada dus ook, maar (ergst van al) er was ook een soort vervallen, marginale, hippiegenootschap die blijkbaar ooit in deze stad was neergestreken, en niet meer weggegaan.
We deden maar een terrasje, dik tegen mijn zin, ook al hadden we het Alhambra in het vizier.
Ik was wel blij toen het 18 uur werd en we koers zetten richting hotel. Eerst even snel in een internetcafé in een straat die de kathedraal met de studentenwijk verbond en die er vervallen, donker en desolaat bijlag.
Op de kaart zagen we niet duidelijk waar het hotelletje zich bevond en het was wat zoeken in identieke, maar nog kleinere en dubieuzer aandoende straatjes. Uiteindelijk liet een zeer vriendelijke jongen, die ergens in een soort zaak die afgesloten was stond, ons binnen. Hij belde naar het hotel, de beschrijving werd iets exacter en niet veel later vonden we uiteindelijk, in een donker en guur steegje, onze verblijfplaats voor de komende 3 nachten.
De ontvangst was niet bijster vriendelijk maar ook niet onvriendelijk. Centraal was er een kleine patio. Rechts de gemeenschappelijke keuken en living en via een trap bereikte je de 1e verdieping waar we kamer nummer 2 hadden. De kamer was klein maar in orde. Er stonden 2 aparte bedden, niet voor lang meer stonden ze apart, en we installeerden ons om cornflakes te knabbelen. De traditionele avondafsluiter bestond uit lezen in het gezelschap van een fles wijn.

Comme chez soi

2006-12-10T06:15:00.000-08:00

Zaterdag 2 december.
Ik sta op met enkele lichte ziekteverschijnselen. Slapen in een smal bed is toch niet zooo luxueus en ook de vlucht van gisteren bezorgd me wat hoofdpijn. Edoch, genoeg getreurd en gezaagd : vandaag is het onze eerste en enige volledige dag in Sevilla en samen trekken we dan ook vol goede moed de stad in. Ik vond dit toch een beetje riskant, het natuurlijke biotoop van de gazelle indachtig, en besloot daarom maar de bus te nemen in plaats van overvolle lanen te volgen.
Samen vonden we er eentje die ons naar de Plaza de la Encarnacion loodste.
Het weer had ons een beetje in de steek gelaten. Het had geregend en ook nu nog zag de lucht er grijs en somber uit.
Vanaf deze Plaza stapten wij naar de Plaza Nueva die, ter gelegenheid van talrijke werkzaamheden, open lag.
Hier omheen gezeild, het was ongeveer 12 uur, gingen we op zoek naar de kokschool voor onze middagmaaltijd. In een viersterrenhotel, met dito restaurant, was er namelijk ook een soort mini-afdeling waar je, voordelig geprijsd, een 'sjiek' menu kon eten dat dan klaargemaakt was en bediend werd door studenten in deze beroepen. Al snel bleek dat we onze Belgische gewoontes nog niet afgeleerd hadden, want het restaurant zou pas om 13u openen.
Niet getreurd : we trokken verder naar de kathedraal om deze te bezoeken. Net op tijd, want het begon serieus te regenen.
De kathedraal van Sevilla is blijkbaar de grootste in zijn soort (gotisch) en de 3e grootste ter wereld (na Rome en Londen). En eerlijk gezegd : dat was er aan te zien. Een énorm, eerder vierkant van vorm, gebouw vol met prachtige kunstschatten, schilderijen, ...
Een van de meest memorabele kunstwerken was het praalgraf ter ere van Columbus, met 4 ruiters die de Spaanse gebieden symboliseerden.
Nadat we de kerk verkend hadden beklommen we de 'Giralta', zijnde de toren van de kerk die nog uit de Arabische tijd, pakweg 1200, dateert. Deze toren is simpel te bestijgen, met hellende platformen in plaats van trappen. De idee was dat, in vroeger tijden, men met het paard naar boven kon. Helemaal bovenaan waren klokken bevestigd. Wij waren er, gelukkigerwijze, stipt om 13u, daar de klok slechts 1 maal een hels lawaai maakte.
De regen had ondertussen meer en meer gigantische proporties aangenomen, je zou kunnen zeggen dat het een Belgisch weertje was. Het einde leek nog niet in zicht en zo besloten we het erop te wagen terug te keren naar het restaurant dat nu wel geopend zou zijn.
Zeiknat arriveerden we in het viersterrenhotel waar we snel naar de bijzaal, mooi en sjiek, geloodst werden. Er waren nog geen klanten, enkel 5 postpuberale jongens, in het gezelschap van hun kaalgeschoren leermeester, die ietwat zenuwachtig in hun pas gekochte kostuum stonden te drentelen.
Onze jassen werden aangenomen en de stoelen onder ons *** geschoven, geheel volgens de beschreven wijze, zo lijkt mij. De stagiairs-leerlingen vulden de glazen, namen de bestelling op, ... Een waarlijk mooie ervaring in onze doorweekte kledij.
Mijn keuze van het eten, dat zeer speciaal en ook lekker was, was een beetje een gok - vooral voor het voorgerecht was die geslaagd.
Ondertussen was het weer iets gebeterd : het was grijs en druppelde nog wat maar we konden weer, semi-opgedroogd, buitenkomen. Ons volgende doel was de Plaza d'Espana. Hier was een zeer mooi, groot en door het weer verlaten park. Even verder dan de eigenlijke plaza met een paleis, afkomstig van de wereldtentoonstelling in Sevilla in 1929.
Het paleis, dat leeg lijkt te staan is prachtig monumentaal, het plein groots. Elke provincie van Spanje wordt er uitgebeeld met een historisch fragment uit haar geschiedenis.
We nuttigen nog snel een koffie in 'Las Teresas', een zeer authentiek aandoende bar in het hart van Santa Cruz alvorens Lien te weerzien in een tapasbar vlakbij de Plaza Nueva. Ook hier een gezellige inrichting en sfeertje, al vind ik persoonlijk de tapas iets minder. Rond 20u30 trappen we het hier af voor een flamencovoorstelling, weer in Santa Cruz. De uitvoerders zijn ook hier leerlingen van de lokale flamencoschool.

Nationalité : Parisien

2006-12-10T04:36:00.000-08:00

Sevilla - nog altijd 1 december.
Onze eerste wandeling naar het centrum, die een klein half uur duurt, verloopt langs het summum van barbaarsheid : invalswegen rond en in een stad. Het verkeer is zeer druk en verloopt niet altijd even gedisciplineerd. Er wordt, vertelt Lien, a volonté dubbel geparkeerd. Zonder de handrem op te zetten zodat wie doormoet eventueel de auto die in de wegstaat kan wegduwen.
Nuja, we arriveren uiteindelijk in het historisch centrum dat gelegen is rond de kathedraal en het Alcazar (paleis). Het weer is heerlijk, zonnig, net geen 20 graden.
We zetten ons even op 'n bank, in diezelfde zon, vlakbij de koetsiers die argeloze toeristen een duur ritje aanbieden. We observeren hoe een jong meisje de weg vraagt bij 3 mannen waarbij een erg vette, macho, Spanjaard haar nog iets voos naroept.
We gaan het Alcazar bezoeken. Dit paleis, met ook veel Moorse invloeden, heeft veel heel erg mooie zalen die echter allemaal leegstaand zijn - wat wel wat jammer is maar vrij klassiek, zoals onze latere bezoeken nog zullen uitwijzen. Natuurlijk hangen er her en der wel enkele kunstwerken op.
De tuinen rond het Alcazar zijn heel mooi, ruim en groen. We wandelen er nog een uurtje in rond.
Kuieren door Sevilla is ook heel tof. Er is een fijne drukte, zeker niet overdreven. Er zijn niet heel erg veel speciale gebouwen ofzo, al doen we tuurlijk wel de bekende wijk Santa Cruz aan. In deze oude wijk, vlak aan het Alcazar, heb je nog het gevoel door een authentiek stadsdeel te slenteren met zijn smalle straatjes en oude huisjes. Ook al is de commercie er neergestreken met toeristische tapasbars, voorstellingen en winkeltjes.
We belanden in een tapasbar, langs de drukste straat van deze wijk, op een terrasje. We bestellen een zestal gerechtjes die allemaal heel erg lekker zijn. De 'ober' is een sympathieke maar wel redelijk idioot-gekke jongeman. Hij vraagt onze nationaliteit en op de wedervraag antwoordt hij : 'Parisien'. Zijn Spaans is (dixit Lien) erbarmelijk en verder spreekt hij alle Spanjaarden toe met 'bitte schön', dit tot hun verbijstering.
Onze tocht brengt ons verder door het tabaksgebouw waar de opera Carmen zich afspeelt maar dat nu fungeert als universiteitsgebouw. Iets verder ligt de Guadalqivir, de brede rivier ten zuiden van de stad, die nu, het was donker, vrij verlaten erbij ligt en enkel aangedaan wordt door joggers.
We keren op onze stappen terug, tot Lien een ijsjesshop bemerkt. Beide dames zijn niet meer te houden, het is Hagen Dasz-ijs en dat is blijkbaar erg goed, en doen zich tegoed aan deze lekkernijen. Eens voldaan keren we terug naar Lien waar we de avond volbrengen in het gezelschap van een fles Spaanse wijn.

Conquistador

2006-12-10T03:44:00.000-08:00

Vrijdag 1 december, 12u35.
Het vliegtuig zet de landing in en niet veel later zet ik, historisch moment, mijn eerste voet ooit op Spaanse bodem.
Ook al is het vliegveld van Sevilla aan de kleine kant, toch lijkt het of we in the middle of nowhere beland zijn, omgeven door asfalt van landings- en opstijgbanen.
Er staat een busje klaar dat, eens iedereen aan boord, koers zet naar het luchthavengebouw. Ook allemaal veel kleinschaliger dan Zaventem enkele uren eerder. We zetten ons aan de transportband en pikken onze bagage op. Meerdere mensen zijn al een stap verder en wij volgen hen naar de bus die ons in Sevilla-centrum, naar Lien, moet brengen.
Onze eerste Spanjaard is de eerder onvriendelijke buschauffeur die uitblinkt in het verontwaardigd zijn in onze gebrekkige (ik : 0, gazelle kan zich behelpen) kennis van zijn moedertaal. Twee euro veertig kost ons dit ritje van 5 kilometer en meteen zijn we gewaarschuwd over de houding en uitbuiting ten op zichte van/van toeristjes. Al is het december.
We zijn heel erg snel aan het afspraakpunt met Lien, een bushalte bij Corte Ingles, wat het plaatselijke grootwarenhuis blijkt te zijn. Na een half uurtje wachten langs een drukke vierbaansweg van wat een eerder gezapig-gezellige stad lijkt te zijn is Lien er plots. Ze neemt ons meteen mee, 2 straten verder, naar het appartement dat ze deelt met 4 mannelijke Spanjaarden. Deze mannen zijn nog niet op de hoogte van onze komst maar blijkbaar vormt dat niet echt een probleem. We hebben ze toch niet horen klagen.
Lien's straatje was blijkbaar een straatje waar dames van allerhande zeden mannen ontvingen, of mannen - alleen, in de auto, langzaam passeerden op zoek naar het vertier dat in de liedjes van Guido Belcanto zo aan bod komt. Naast haar appartement was er zo een zeer duidelijke keet (gemeenzaam de fruitwinkel genoemd) maar voor de rest hebben we niets gemerkt.
We krijgen Lien's kamer toegewezen en droppen hier onze bagage. Het wordt wat smal slapen op een eenspersoonsbed, wij luxebeesten zijn anders gewend maar uit 'n ver verleden meen ik me te herinneren dat het mogelijk is. Zeker met een ranke gazelle, bedenk ik me.
Edocht, allemaal zorgen voor later : eerst met Lien de binnenstad verkennen!

Hasta Luego

2006-12-09T03:38:00.000-08:00

Vrijdag 1 december, 6u20.
De wekker loopt af. Een gazelle verheft zich uit de diepte van haar lakens, richt zich helemaal op, kijkt wat verwilderd rond zich heen. Bevallig strekt ze de benen en verdwaalt onder de douche.
Alles was reeds gepakt en gezakt en na een korte check-up vertrekken we richting Leuven-centrum (voor geldafhaling) en het treinstation. Eens de trein naar Brussel-Noord vertrokken is, met aan boord allemaal werkmensen, arriveert om 8u09 de trein naar Zaventem die zich laat vollopen met een mengeling aan nationaliteiten met als enig gemeenschappelijk kenmerk het dragen van rugzakken.
Dankzij de snelle treinverbinding is het reeds na 15 minuten dat wij aankomen in Zaventem. Met slechts enige moeite weet ik de gazelle, ondertussen klaarwakker en kwiek rondkijkend, ervan te weerhouden haar nijptang uit de sjacoch te halen om de hekken rond de luchthaven door te knippen en als verstekeling aan boord te kruipen.
'Wij hebben een ticket, gazelle', zo weet ik de onrust in haar ogen te keren.
We nemen de lift, ik volg mijn weergaloze gazelle die hier evenzeer als op eender welke Afrikaanse steppen de weg weet, enkele verdiepen naar boven. We dienen onze bagage in en passeren dan door de controle. Enig belangwekkende feit hier is dat ik mijn broeksriem mag aanhouden. Alles verloopt vlot, gemakkelijk en probleemloos.
Na een uurtje wachten checken we in. Twee dames controleren onze ticketten en identiteitskaart, we lopen via een tussenstuk, goed bevestigd, het vliegtuig in.
Ik ben klaar voor mijn luchtdoop.
De zitplaatsen zijn eerder krap bemeten maar ik geraak er nog probleemloos tussen. De raampjes zijn opvallend klein.
We zitten helemaal achteraan, dicht bij de nooduitgang. Een zetel, die langs het gangpad, is vrij. Ik zit aan het raampje. Aan de andere zijde van de gang zit een vrouw met 2 kleine kinderen. Ik neem mij voor mij beter te gedragen dan de jongste boreling.
Dan de take-off... Langzaam laveert het vliegtuig richting startbaan. Plots is het serieus... De motoren beginnen een hels lawaai te produceren, het vliegtuig wint snelheid, en in een wip bevinden wij ons van de grond, in de lucht.
Het voelt een beetje vies, van de zenuwen, maar het is zeer doenbaar.
Het vliegtuig hangt naar beneden terwijl het hoogte wint. Wij zien Vlaanderen, op een wanstaltige wijze volgebouwd, verder en verder onder ons verdwijnen.
Het zicht wordt langzamerhand anders. Minder dorpen, meer uniforme natuur. Helaas verdwijnt dit alles vanaf een zeker moment onder een wolkendek en pas 1,5 uur later zien we weer land, af en toe. Ik bemerk de kustlijn, een opvallende tweesprong van rivieren, gebergtes in Zuid-Spanje, heel mooi verrimpeld en verschrompeld.

Je betekent niets als niemand om je geeft

2006-12-09T03:31:00.000-08:00

We schrijven donderdag, 30 november.
Samen met Lili zat ik te dineren toen de gazelle, om 18u30 exactly, de zaak kwam binnengestoven. Nadat ik haar voorzichtig te eten had gegeven vertrokken wij een uurtje later voor wat het begin van een intensieve negendaagse zou worden. Herinneringen daarvan hierbij...
Er zijn slechts weinig goede manieren om zulk een periode goed door te komen, laat staan van ze te starten, maar een optreden van Guido Belcanto in de stadsschouwburg hoort daar zeker en vast bij, natuurlijk. Guido speelde een dikke 2 uur, onderbroken door een pauze. Zijn eerder intieme voorstelling droeg de niet slecht gekozen naam 'de zoete smaak der zonde' en bestond uit mij onbekende nummers, die dus nog nooit op cd te verkrijgen zijn geweest. In de tweede helft van de show zong hij ook wat bekender werk maar veel hits bleven in zijn artiestenkoffer verborgen.
De 'mannen van Leuven', met spandoek en polonaise aanwezig in augustus op Marktrock, waren er nu ook en in het licht van de nog niet verduisterde schouwburg konden we hen zelfs aanschouwen.
Het spandoek hadden ze thuisgelaten maar bij het voorlaatste liedje werd de polonaise ingezet. Guido beeindigde het nummer snelletjes en verder dan rechtstaan en een stoel kwamen de feestvarkens niet.
Ik raakte onderweg nog de gsm kwijt, niet heel taktisch, maar ze werd gevonden en wacht op ophaling...

Hold me. Thrill me. Kiss me. Kill me.

2006-11-25T10:43:00.000-08:00

Deze ochtend was het mijn laatste werkdag waarna ik zou kunnen genieten van een welverdiende vakantie van 2 weken. Ik bracht deze werkdag door, met gazet en reisgids, in een afgelegen onderdeel van de instelling waar ik werkzaam was, hierbij rustig gezeten en gevrijwaard van mensen.
Bij mijn terugkeer in het 'hoofdkantoor' stootte ik op 'den Rudy'. 'den Rudy' werd teruggeroepen uit de woestijn daar hij zoveel overuren en verlof op zijn conto had dat hij eigenlijk niet meer diende te komen werken dit jaar. Door personeelsproblemen allerhande echter werd 'den Rudy' nog eens van stal gehaald.
De vorige keer dat ik hem zag, na de befaamde en hier besproken Kinderhoogdag, verdwenen wij na onze dienst op café. Een collega die ons zag vertrekken riepen wij toe : 'Wij gaan Westvleteren drinken. Als ge geluk hebt komen we terug en zingen we een liedje'.
Helaas was er geen Westvleteren en diende ik mij te beperken tot het (vrouwenbier) Orval. Dat hield 'den Rudy' echter niet tegen en hij stond er op toch nog terug te keren en een liedje te zingen. Ik weigerde als vanzelfsprekend mee te doen en heb dus maar wat gekeken.
In ieder geval, deze kleine anekdote om de verhouding tussen mij en 'den Rudy' te kenschetsen.
Vandaag kreeg hij mij dus in het vizier en, om een lang verhaal kort te maken, het kwam er op neer dat ik om 12u32, 2 minuten na onze diensttijd, met 'den Rudy' op café zat.
Nu wil de gewoonte natuurlijk dat wij 'trakteren', 'terug trakteren', 'weer terug trakteren' en 'nog eens terug trakteren'. Wat maakt dat ik tegen 13u00 de klokken hoorde luiden, besefte dat ik nog een dringende afspraak had bij coiffeur Johan, en in 10 minuten het station diende te bereiken. Geen sinecure met 3 Leffes en 1 cola achter de kiezen.
Ik richtte mij op de deur, wierp mij er met mijn vol gewicht op en ademde zo weer frisse buitenlucht in. 'den Rudy' bleef nog wat achter, hij stond eigenlijk nog op tafel een liedje te zingen, en ik waggelde genoegzaam verder richting trein.
Deze wist ik nog nipt te halen, mits een eindspurtje, en niet zonder enige moeite beklom ik de 3 treden, worstelde met de elektronisch schuivende treindeur, babbelde met een wildvreemde ziel wiens gezicht ik mij absoluut niet meer kan herinneren, om ten slotte languit in slaap te vallen.
***
Als door een goddelijke interventie werd ik wakker, nuchter zelfs, bij het binnenrijden van het station van Genk. Zoals steeds wemelt het daar van de ongure pubers die je aankijken met hun uitpuilende ogen. 'Hebben jullie niets beters te doen', zo dacht ik bij mezelf.
Iets verder werd ik opgewacht door mijn moeder. Zij begaf zich doorheen de vréselijke wegenstructuur van Genk, met de dodelijk gevaarlijke tweebaansrondepunten. Dit ononderbroken tetterend maar door mijn recent verlossing uit de gezegende toestand hoorde ik eigenlijk niets hiervan.
Vijf minuten later remde ze bruusk voor de vitrine van coiffeur Johan, wiens succesvolle kapperszaak gelegen is langs een vrij grote invalsweg. Samen keken we naar binnen en zagen volk op de kappersstoel van coiffeur Johan alsook volk op de bank, wachtend op een knipbeurt. Precies een succesvolle dag voor coiffeur Johan, zo leek mij!
Ik werd gelost en duwde de deur naar binnen open. Blijkbaar hadden mijn ogen mij een weinig bedrogen want niet alleen was 1 van de 2 kappersstoelen leeg, het was coiffeur Johan himself die op de bank zijn gazet aan het lezen was. Ik werd een beetje triest van het feit dat coiffeur Johan toch niet zoveel succes had als ik hem toewenste maar anderzijds verheugde het mij dat de sessie toch niet zeer lang zou duren, en aangezien ik zoveel betere dingen te doen heb...
***
Het mij neervlijen in de kappersstoel was een wat dubbelzinnige ervaring. Niet alleen was er de klant naast mij, die zich vlijtig en dubbelzinnig liet bedienen door een knappe stoot (Sara, zo zou ik later leren). Ik hoorde Sara nog net zeggen : 'mijne jong is van Maasmechelen'.
Nu weet ik niet, beste lezer, of u Maasmechelen kent maar dat is hoedanook een verhaal apart - mensen van Maasmechelen. Maasmechelen kent trouwens een boom dankzij het megalomane (uit verhalen lijk ik dit te kunnen opmaken) 'Maasmechelen village' waar u nu voordelig kan kerstshoppen. Maar dus, los daarvan, is volk van Maasmechelen héél speciaal. Zelfs de pukkelige pubertjes die rondwaren bij het toch wel redelijk beruchte Genk-station verbleken en moeten dringend naar de wc bij het horen van 'Maasmechelen'. Ja, best ruig volk is dat daar.
Maar dus, nu komt de dubbelzinnigheid mijner gevoelens vollédig aan de oppervlakte : ik zette mij achteloos maar een beetje verward in de stoel van coiffeur Johan toen ik ... terugveerde!
Ik keerde mij om, keek coiffeur Johan recht in het gezicht en zei : 'Ge hebt nieuwe stoelen!'.
Waarop een trotse coiffeur mij toestraalde en inderdaad bevestigde dat de stoelen nog maar zeer erg recent waren.
Eens deze opwinding gepasseerd was kreeg ik van Sara, haar vleierijen met de klant naast mij werden nogal ruwweg onderbroken, een wit kraagje en een lange deken rond en over mij. Ze spoot mij vol met water en begon sporadisch al wat te knippen. Even later nam coiffeur Johan het over ('kort graag, coiffeur Johan', zei ik) en dit was precies op tijd! Want nauwelijks had hij mijn eerste lok ter ziele doen gaan of een nieuwe gast arriveerde.
'Ah dat is den Willy. Die is ook van Maasmechelen', zei coiffeur Johan tegen Sara toen den Willy nog maar kwam aanwandelen.
En inderdaad : even later rinkelde de bel van coiffeur Johan, kwam den Willy binnen en zei coiffeur Johan tegen den Willy : 'ah, den Willy'.
Den Willy was zichtbaar vol genoegen want hij vroeg, grappend en grollend : 'ben ik hier bij een coiffeur?'. Hierop boog coiffeur Johan zich over mij heen, naar zijn vitrine kijkend in een poging het opschrift, in spiegelschrift!, te ontwarren.
'C.. O.. I.. F.. F.. E.. U.. R.. Johan', zei ie tenslotte. 'Ge zit just'.
Waarna den Willy plaatsnam op de bank, Sara naar de keuken werd gestuurd en den Willy 5 minuten lang genegeerd werd.
Sara kwam 5 minuten later terug, zette haar niet onvlezige poep (met al die spiegels kan je dat zien) ergens op neer, bleef zitten, en ging terug naar de keuken, den Willy verder aan zijn lot overlatend.
Weer 2 minuten verder kwam Sara terug en toen, alsof hij plotsklaps den Willy weer opmerkte, zei coiffeur Johan : 'ah, den Willy. Moeten uw haren gewassen worden?'.
'Neen', zei den Willy, 'ik heb ze zonet gewassen'.
Waarop de buikige Willy met boxershort en rond-zijn-buik-zwemmend onderlijfje mij als een visioen voor het netvlies opdook. Gelukkig verdreef ik dit beeld met dat van mij gazelle in haar satijnen, wulps en minimalistisch ontworpen nachtkleedje, iets wat mij beter beviel en daardoor gedurende langere tijd mijn netvlies teisterde.
Uiteindelijk bekommerde Sara zich over den Willy. Waarbij coiffeur Johan de rol van moderator op zich nam want via de Brico kwam het onderwerp al snel op coiffeurs in Maasmechelen. Waarna het gesprek ietwat doodbloedde, ik mij van mijn afgeknipte lokken scheidde, twaalf euro betaalde maar een snoepje kreeg, mijn jas aandeed en naar huis wandelen.
Ja, die band met Genk... Je raakt er niet zo snel van af.

Toilet Gate

2006-11-15T03:10:00.000-08:00

Ongeveer een week geleden zat ik rustig op mijn stoel ambtenaar te wezen toen er plots, het zal 15u50 geweest zijn, twee opgeschoten pubers voor mijn neus verschenen.
'Mijnheer, er zitten er 2 samen in een kotteke bij de mannen-wc's te vozen', zo kwamen ze mij plots uit mijn concentratie verstoren.
'Excuseer?', zei ik, en nadat ze nog eens duidelijk gemaakt hadden wat er aan de hand was volgde ik hun sloffend en met enige tegenzin naar de wc in kwestie.
Voor de deur aangekomen hield ik even halt en inderdaad : er klonk geritsel en gefluister vanuit een van de kotjes.
Ik klopte op de deur.
Algemene stilte.
Ik klopte nog eens, probeerde een grom in mijn stem te leggen en zei : 'Wil je de deur opendoen aub'.
Algemene stilte.
'Wil je de deur opendoen. Ik denk dat jullie hier met 2 (of meer, maar dat zei ik niet) inzitten.'
Weer stilte toen plots een jongensstem zei : 'Is dat een probleem?'.
'Dat hangt ervan af. Als jullie met 2 jongens zijn niet zozeer. Als er een meisje bij je zit al iets meer, het zijn hier namelijk mannen-wc's'.
Dit laatste had ik er toch maar voor de duidelijkheid aan toegevoegd.
Het duurde even voor mijn gesprekspartner vatte wat ik aan het zeggen was alvorens hij riposteerde met : 'Ik ben wel gene homo hé'.
Een impliciete schuldbekentenis!
Niet veel later ging de deur dan open en daar kwamen jongen en meisje uit. In de poging een uitleg te verzinnen beweerde hij een rustige plaats te zoeken om haar te kussen.
Ik vroeg mij af wat een kennis van mij, zichzelf de 'laatste romantische persoon op deze onromantische wereld', noemend hiervan zou denken : een rustige plaats om te kussen vinden in de stinkende mannen-wc's van een openbaar gebouw. Ik moest het antwoord schuldig blijven.
Eens binnen aan het kussen stond er dan, dixit het hoofdpersonnage van dit verhaal, opeens een 'oude vent' kwaad te bonken omdat hij ook op wc wilde gaan. Hij durfde dan niet meer naar buiten - 'want dat zou afgang zijn'.
Het laatste woord hierop was aan het meisje dat in stilte bij ons liep.
'En dit niet dan?', snauwde ze hem zachtjes toe.

I am ... walking

2006-11-08T23:25:00.000-08:00

Aan het meer was er weer wat volk te bespeuren, GR-volk, dat we zeggen.
Ongelooflijk hoe veranderd de sociale interactie is eens mensen stilstaan. Af en toe kwamen we wandelaars, al wandelend, tegen en steeds werden er 'bonjours' of 'goedendags' (niet de wapens) uitgewisseld. Eens er stilstaand volk door ons gekruist werd viel op hoe hun ogen trachten ons te ontwijken. Een diepgewortelde angst of een hautain negationisme? Me not know...
In ieder geval stapten we nog even verder op de GR, maar verlieten deze vrij snel. Na een stukje kleine, gewone, maar verlaten, weg was het de bedoeling weer een stippellijn te volgen. Daartoe boden zich 3 kansen aan, aan onze linkerzijde na het oversteken van een riviertje.
Riviertje vlot overgestoken maar wat zagen we links : een steile helling. Beklimbaar op handen en voeten, dat wel, maar niet meteen wat je 'een weg' zou noemen. Trouwens, van een ooit gebaand pad was er niets te zien.
We stapten verder, sloegen blijkbaar 2 'wegen' over zonder ze ooit gezien te hebben, toen we, redelijk klimmend, iets zagen wat voor een pad kon doorgaan.
'Daar gaan we op', riep ik, en begon monkeystijlgewijs aan de tocht naar boven. Vergezeld van het gelach van iemand die de slappe lach kreeg.
'Ge moet u bezigzien', riep ze.
'Pfuh', dacht ik, en verder ging het tot ik redelijk boven stond, waar het duidelijk werd dat een smal pad doorheen afgeleefde varens verder het bos in leidde.
De gazelle diende mij weer te volgen, en haar gepuf en gezucht en geglij werd dan ook op foto vereeuwigd.
Eens boven volgde er een schitterende wandeling, afwisselend licht en fel bergop. Doorheen de ranke varens, langs een riviertje, en dan naar boven. Uiteindelijk belandden we op het hoogste punt in een héérlijk zonlicht, met een schitterend weids zicht op wat wij achter ons hadden gelaten.
De rest van de weg leidde ons doorheen een koud aandoend bos, ook totaal mensenloos. Er hing een sinistere sfeer, tot we, na een hele afdaling, op een wei stootten met uitzicht over een vallei waarachter Theux lag.
Niet veel later bereikten we de grote weg en volgden deze tot Theux waar we de trein terugnamen naar Spa.
---
Die avond, het oog wil ook wat, was het natuurlijk ook nog 'Borat-time' waarbij ik mij in een diep uitgesneden zwembroekje hulde. Jammer dat mijn bikiniline niet helemaal perfect gecoiffeerd was.
In de thermen van Spa kan je verschillende tarieven kiezen. Verwenkuren, sauna's en gewoon de baden. We opteerden voor die laatste. Na de vreselijk vuile kleedkamers overleefd te hebben doken we in het héérlijk warme water van het grootste bad. Verder genoten we van de bubbelbaden, vol vrijende koppeltjes weliswaar - een orgie was nooit veraf, drogen onder infrarood licht en zwemmen in de buitenlucht - het vroor maar het water was best ok.
Al bij al wel een leuk geheel om eens te doen.
Alleen jammer bij het eerder beschamende weggaan. Mijn kastje ging niet open, hulp werd ingeroepen, en in volle blondheid bleek meteen dat ik bezig was het het proberen te openen van een ander kastje...
'Schrijf dat maar in uwe blog', zo lachte gazelle mij uit.
Hierbij...
---
's Avonds was het kooktijd. Terwijl de voornoemde gazelle al enige tijd bezig was daalde ik ook maar af, fles wijn in de hand, richting keuken.
Hierbij was zij eerder, al huppelend richting keuken, gebotst op een of andere groene jongen die ook in het hotelletje verbleef en die net terugkwam van een blijkbaar goed geslaagde paddestoelenoogst doorheen de bossen.
Fris gewassen en netjes gesneden lagen ze daar, langs de officieel gecertificeerde boontjes, tomaten en ajuin die wij een dag eerder in een erkende winkel hadden gekocht.
Wou zij dat in ons eten smijten! Just imagine the horror.
Snel greep ik in, kieperde het geheel aan bosvruchten in de daartoe bestemde zak en wist zodoende nog een verstikkingsdood af te wenden.
Zonder dank, lieve gazelle!

The Lake

2006-11-08T23:11:00.000-08:00

De derde, en alweer laatste volledige, dag in Spa was aan de koude kant maar heerlijk helder en regelmatig voorzien van a whole lot of sunshine.
De bedoeling was er een eerder korte wandeling van te maken - doorheen de bossen langs kleine weegjes - tot in Theux, een tiental kilometer verder gelegen. Hierna zouden we op tijd terug zijn om, na een kleine rustpauze, ook de thermen van Spa eens te bezoeken. In het licht van dit bezoek hadden we zelfs al een (Boratachtige) zwembroek geleend van de eigenares haar man.
'Nou, die past wel', zei ze in het sappige accent dat haar eigen is.
Maar laten we niet vooruit lopen op de 'fun'.
's Ochtends na het ontbijt vertrokken we dus, de heuvel op naar links, met een stafkaart in de hand. Aanvankelijk redelijk doelloos, gewoon rechtdoor, waarbij we de thermen zelfs passeerden. Wisten we die in een moeite ook liggen.
Meteen erna, aan een rond punt wist ik ons op de kaart in mijn hand te lokaliseren. We stapten verder, het bos in, waar we vele mensen tegenkwamen.
Enkele honderden meters verderop nam ik mijn kaart nog eens in ogenschouw en vond ik een stippellijntje! En stippellijntjes op stafkaarten - that is fun!
'Hier naar rechts', zo zei ik dus kloek, wat mij op een vreemde blik kwam te staan.
'Maar daar is toch geen weg?'.
'Jawel, jawel. Kijk maar hier op de kaart. We staan zus en zo en dus is er daar en hier een weg' en ik dook het bos in, over omgevallen bomen klauterend.
Als je dan een minuutje later 100 meter verder en 10 meter dieper staat zit er voor de ander, kaartenloos, natuurlijk niets anders op dan te volgen.
En zo deed mijn gazelle, die wel degelijk andere types landschap gewend is, gezwind. Waarop mijn fototoestel zijn werk deed.
Niet veel later werd mijn moed beloond met een mooi riviertje, waar een heel klein wegeltje langsliep, dat duidelijk niet toeristisch was : overal lagen bomen en boompjes die gekapt of geknapt waren en het uitzicht iets heel warrig gaven. Zoals dat spelletje met de stokjes die je niet mag bewegen.
Dit riviertje, alle mensen op de wereld waren nu wel degelijk elders, volgden we tot het uitmondde in een grote open plek. Hier was er een grotere weg die we volgden, tot aan een meertje dat overgestoken werd.

Uitkijktorens en diepe putten

2006-11-06T00:15:00.000-08:00

Dag 2 in Spa was iets kouder en neveliger dan dag 1. Het bleef echter grotendeels droog, ondanks de voorspellingen van het KMI, traditioneel weer erg betrouwbaar.
De ambitie was van deze dag de langste wandeldag te maken, ongeveer 20 kilometer. Het parcours liep in het begin identiek aan de wandeling die ik er begin juni gemaakt heb. Het landschap was natuurlijk totààl anders. Weg was het stralende zonnetje, in de plaats dus het gure, maar ideale, herfstweer.
Echter, op het einde van 'route A' werd nu voor een andere optie gekozen. Via een klein binnenstukje langs een relatief grote asfaltweg draaiden we rechts de 'ancienne chaussée de Stavelot' op. En dat was zijn naam waardig, met name het 'ancienne'. De weg was modderig, ooit bekleed geweest met kasseien maar die hadden al lang hun oorspronkelijke inplanting verlaten. Het stappen was licht bergop, tussen bomenrijen door, met in de verte enkel nevel en mist. Een heerlijk stukje weg, dat uiteindelijk tot de Fagnes bleek te leiden.
En hier werd het waarlijk prachtig. Een zonde dat dit stukje in de zomer overgeslagen werd... We betraden dit gebied via een uitkijktoren. Met mijn legendarische hoogtevrees raakte ik niet hoger dan 2 verdiepjes, zijnde een twaalftal trappen. De gazelle deed er gezwind enkele bij maar halverwege keerde ook zij terug : de koude steeg en steeg met de hoogte.
Hierna was het kilometers lang wandelen via modderige paadjes of, meestal, houten latjes doorheen een schitterend desolaat landschap. Eerst met vlak achter ons een groep toeristen maar die wisten we snel te lossen.
Overal hingen papiertjes op met de aankondiging van de jacht, enkele dagen later. Dat moet wel een jacht op toeristen zijn, daar er voor de rest niets te doden leek.
'Paden niet verlaten', was dan de boodschap voor de ongelukkigen die op 4 november de idee kregen de Fagnes te bezoeken.
Eens we de Fagnes achter ons hadden gelaten pikten we weer in op de route van de afgelopen zomer (route E). Via bossen en afgeleefde bruinen varens waardoor we ons een weg dienden te banen bereikten we weer het vliegveld. De duisternis begon al enigszins te vallen dus nu helaas geen tijd voor koffie.
Doorheen het bos en langs de Source des jeunes vièrges bereikten we alweer de schitterende Promenade des Artistes : een enigszins uitgesleten riviertje dat zijn weg doorheen met een bruin bladerdek belegen heuvellandschap de weg naar Spa zocht. Na enkele kilometer zat ook dit stukje er alweer op, alas, en kwamen we nog net voor de duisternis in Spa aan.

merde de vache

2006-11-04T07:31:00.000-08:00

Zaterdagavond, 4 november.
Na enkele uren uitpakken en de draad des gewone levens weer opgenomen te hebben zit ik hier nu voor mijn pc.
Zonet een kan koffie gemaakt. Die is goed doorroosterd want de machine stond onafgebroken aan sinds de ochtend van 1 november.
Vergeten uit te zetten.
Oeps. Maar gelukkig geen brand...
De voorbije 3 dagen heb ik in Spa geleefd. Voor een tweede maal, enkele maanden na mijn eerste bezoek aan het dorpje in het hotelletje Chatoiment.
Deze keer trok ik erheen in het gezelschap van een iets te goed opgerold schaakbord, elegante houten schaakstukken, boeken met literatuur en schaakzetten, pen en papier, mijn muze en 3 onderbroeken.
Het hotel was nog altijd identiek, maar de verandering der seizoenen liet zich toch voelen. Toen, begin juli, kon je urenlang op het terras genieten van een prachtig uitzicht over Spa en was het een plezier onder de douche te kruipen. Nu was alles gelaagd met een deken van kilte en koude. Vooral douchen en langere tijd op de wc doorbrengen was minder aangenaam. Al is dit natuurlijk geen erg feit voor iemand die met plezier zijn wegbaant doorheen kale bomen en beijzelde velden met een rol wc-papier in de hand.
Voor de gelegenheid hadden wij de 'chambre d'amour' gereserveerd, waar wij overvallen werden door de rozigheid van haar interieur. Rozenblaadjes, lampenkapjes en snoephartjes. Je kon het zo gek niet bedenken... Er was ook een authentieke verwarming, een living en natuurlijk ruimte zat om je op de schaarse vrije momenten binnen te bewegen.
Na alles uitgepakt te hebben was het tijd voor een eerste wandeling. Deze was nagenoeg identiek dezelfde als mijn tweede wandeling in juli, die ik toen met stafkaart in de hand ter plekke uitvogelde.
Even ter herinnering samenvatten : de heuvel achter het hotel op en af, langs een meer, doorheen een gebied met veeteelt en akkers (dit keer was de weg gezegend met een grondige laag koeienstront) en zo de bossen in.
Gezien het pas ingegane winteruur was het hier de bedoeling zo snel mogelijk het vliegveld van Spa te bereiken om daar een koffietje te nuttigen. Hiervoor volgden we een degelijk uitziende weg (op de stafkaart). Deze liep, dat hadden we gezien, over het vliegveld zelf.
Mijn onuitgesproken bang voorgevoelen werd bevestigd eens we de luchthaven bereikt hadden : een hek verbood ons de toegang. Voor ons uit strekte 200 meter weide zich uit tot aan de andere kant van het hier wel heel erg smalle vliegveld. Rechts van ons de landingsbaan/opstijgingsbaan...
Voor ik goed en wel besefte wat er gaand was, het drong tot me door dat er ons een grote omweg te wachten stond, zat mijn muze al met haar poep op het hek voor mij.
'Ik ga hier niet rond. Forget it. Wie mij lief heeft volge mij'.
Waarop ze sprong en het op een spurt zette.
Ik bleef achter, met zware rugzak en zere benen, maar tja,... Ik moest volgen natuurlijk.
Dat deed ik dan ook. Niet veel later spurtte ik haar voorbij.
Ik kreeg rechts van ons de opstijgbaan in het oog en zag in de verte enkele vliegtuigjes zich klaarmaken het luchtruim op te zoeken.
Een lichte paniek overviel mij. Ik versnelde mijn pas met ietwat panisch gezicht waarop de voornoemde muze een aanval van slappe lach te verwerken kreeg.
Verscheurd werd ik, tussen haar een helpende hand aan te bieden of de veilige overkant te bereiken.
Vanzelfsprekend rende ik des te harder verder.
Om tegen een hek te botsen... Zo een met pinnetjes waar iemand met hoogtevrees nooit van zijn leven over durft te klauteren.
Enkele tellen later stond zij er ook.
'Wat doen we nu', luidde haar pertinente vraag.
Gelukkig... Er was de redding die zich in haar rugzak verborg!
Zij zwiepte deze van haar rug, ritste het geval open en haalde er, terwijl de vliegtuigen ondertussen de een na de ander opstegen, vanalles uit. Achtereenvolgens zwiepten er een nagelknipper, lippenstift, doekjes, een portemonnee, maaltijdcheques en tot slot een nijptang rond mijn oren.
Wat zij hiermee van plan was mocht deze onverwachte situatie zich niet hebben voorgedaan, dat zal ik wellicht nooit weten.
Nu vernielde zij de omheining waarna wij opgelucht het vliegveld wisten te verlaten.
Niet veel later zaten we in het café bij de luchthaven, en zagen in de verte het stuk gras waar wij de oversteek gewaagd hadden.
Als er 15 minuten eerder iemand met een verrekijker de vliegtuigen had geobserveerd in deze vrijwel verlaten caféruimte was hij getuige geweest van een leuk tafereel...

alsof er niets gebeurde

2006-10-29T12:05:00.000-08:00

Het is weer de tijd van het jaar van de Kinderhoogdagen. Die ongein werd vorig jaar uitgevonden door enkele overenthousiaste provinciale medewerkers in het kader van het delegeren van taken, om hun eigen (in-)activiteit te maskeren.
Een aantal Vlaams-Brabantse gemeentes werden zo uitgerust met een reusachtige kroon, en dus een hoop activiteiten.
Als kleine gemeentelijke dienst is het vanzelfsprekend dat je daaraan 'meedoet', en dus houden mensen zich ermee bezig een berg papier te creeëren opdat 5 pubers kunnen breakdansen, 20 kinderen leren striptekenen, 100 kinderen hun gezicht geschminkt wordt en elk die in de buurt komt een ballon meekrijgt.
Tot hier is er vanzelfsprekend niets aan de hand. Wij, als medewerker, zetten ons natuurlijk met gaarne en vol toewijding in voor het geluk van enkele kinderzieltjes. Niets, daarvan weze elk die mij kent getuige, kan mij namelijk gelukkiger maken als een blijlachend, blozend, kindergezichtje.
Het probleem rees pas ten berde toen mij, met een nauwelijks verhulde glimlach, werd medegedeeld dat ik om 8u00 verwacht werd op het plein waar het overschot van activiteiten zou doorgaan.
'Daar hebben ze altijd handen te weinig', zo werd mij toevertrouwd.
Met als gevolg dat ik dus geen schuil kon zoeken in de veilige haven van de dienst waar ik de meeste levensuren toebreng, maar naar buiten werd gejaagd.
Naar de mensen van ... 'de jeugddienst'.
En die 'jeugddienst', dat is me een zootje. Daarvoor moet ik zelfs niet in de buurt zijn geweest.
'Hallo, ik kom zien of ik nog wat kan helpen' luidde mijn openingszin nadat ik nog even op het toilet was geweest en keihard 'Assertiviteit!' had geroepen voor de spiegel (het moet niet altijd Tjsakaaaa zijn).
Begon men natuurlijk, onderbroken in de extraverte blijheid die eigen is aan de sociale interactie op dit niveau, een spoedoverleg waarbij alle taken overlopen werden. Gaande van de ietwat doenbare tot de meest verschrikkelijke uitvindingen van de mensheid in het kader van het welvaartsstreven : tafels slepen, stoelen slepen, broodjes smeren, slingers hangen, ballonnen opblazen. Met onverdroten ijver werden alle extracurriculaire activiteiten, zo eigen aan het jeugdwerk maar zo vreemd aan mijn levensstijl, over mij heen gespuwd. Het moet er aan te zien zijn geweest, want de conclusie luidde dat er volk genoeg was, waarna ik weer buitengesloten werd van hun discours dat werd opgepikt en weer voortdreef op keineige uitdrukkingen en vreemde brilmonturen die het oprukkende leeftijdsverval dienden te maskeren.
Uitgerust met een rijk innerlijk leven liet ik dit alles niet al te nauw aan mijn hart komen. Ik pakte een doos, droeg die wat verder. Zette die neer. Liep terug en nam weer een doos.
Zo 5 keer.
Men was ondertussen bezig de muziekinstallatie te testen. U raadt nooit wat daar uit de boxen schalde...
Wat zouden een stel ex-jeugdbewegingsleden, op hun oude dag (+- 30) spelen, een volgende generatie jeugdbewegingsleden ondergorgelend en -spuwend?
Nirvana natuurlijk...
Het werd mij even wat teveel. Ik liep naar een van hen en vroeg, bedenk dat ik al 5 dozen van plaats veranderd had, of het niet beter zou zijn als ik terug zou keren. Weg van hen.
Geen probleem.

river of time

2006-10-16T02:29:00.000-07:00

Wat afwassen is voor de vrouw is rechtopstaand pissen voor de man. Zo bedacht ik net, genialerwijze, staand aan de ruime afwas die is blijven staan doordat wij gisteren, na een vermoeiend weekend en bedwelmd door een uitgebreid diner vergezeld van goede porto, eventjes gingen rusten om niet meer recht te komen en meteen in slaap te vallen.Zo staand aan de afwas, dacht ik, heb je tijd om wat na te denken. Te overpeinzen en te zien hoe het leven loopt. Dat is iets voor vrouwen, besloot ik te schrijven, omdat ik een beetje eenzelfde gevoel zaterdagavond had, staand aan een urinoir, naar buiten kijkend. Ik besloot toen te onthouden wat ik dacht en hoe alles om mij heen vorm kreeg door mijn benevelde blik (witte en rode wijn). Er was een raampje naast het verste urinoir met van die zielige voorhangrolluikjes, in een vuil jaren-70-achtig gifgroen geverfd. Ze sloten niet meer helemaal en je kon buiten kijken. Het was al vrij laat, donker dus, en je zag er alleen het oranje van de lichten langs de weg, en af en toe witte of rode lampen van auto's die voorbijreden.Een ideaal moment voor overpeinzing.Ik ging even later mijn handen wassen, een goede gewoonte die ik af en toe pleeg over te nemen van de bourgeoisie, en keek in de spiegel. Beneden was het feest in volle gang, de hucklebuck en 'in zaire' zouden spoedig op het volk losgelaten worden. Ik stond voor de spiegel en keek naar mijzelf, ongeschoren als ik was. Ik nam mijn portefeuille en viste daar mijn studentenkaart uit. De derde studentenkaart van de KUL die ik ooit zou hebben. Mijn allereerste was een versie op papier. Vanaf 2e kan, het jaar hierna, 1996, werd dit een blauwe elektronische. Vrij recent werd die vervangen door een wit-blauwe, eveneens elektronisch.De foto daarop is nog altijd dezelfde als degene die in 1995 op mijn allereerste kaart prijkte.Het grootste verschil, zo zag ik toen ik de foto met mijn spiegelbeeld vergeleek, was de mate van baardgroei. Als jongentje van 19 had ik hoogstens last van niet-zichtbare pluisjes. Nu, als echte man, stond ik daar...Ik bleef mijzelf vergelijken met de foto van toen. Er is slechts weinig dat ik herkende... De bril is weg, het haar is iets korter, mijn mond is veel smaller geworden.Ik had net, staand aan het urinoir, gedacht aan mijn eerste huwelijk dat ik ooit bijgewoond heb, en nog herinner : dat van mijn neef.Terwijl ik nu in Diepenbeek stond speelde dat zich ergens in het noorden van Limburg af. Het is jaren geleden. Er was een Nederlands-Limburgse DJ, vééél vreselijke schlager-feestmuziek. ALlemaal was er vrolijk en blij en danste tegen de sterren op terwijl ik depri naar de keuken ging en mij volgoot met koffie. Ik dronk nog geen alcohol toen.Toen ik een half uurtje hierna buiten ging wandelen, het was nog vrij aangenaam weer zaterdagnacht, bleef ik er af en toe aan denken. Zonder de wijn echt te voelen. Ik wandelde wat rond op de ruime parkeergarage en liep rond het gebouw heen. Ik ging aan het raam staan en keek naar binnen. Niemand kon mij zien, in het donker staand.
Gisteren kreeg ik nog wat oude foto's te zien. Onder meer een klasfoto uit het 5e middelbaar. De énige uit al die jaren, van mijn 1e leerjaar tot 6e middelbaar, waarvan ik dacht dat ie kwijtwas. Ongelooflijk, hoeveel tijd er verstreken is sindsdien...

Broek uit

2006-09-18T09:24:00.000-07:00

Vandaag mocht ik nog eens op consultatie, bij een arts in het HH in Leuven.
Dat gaat er daar allemaal, op het eerste zicht toch, wat wetenschappelijker aan toe dan bij coiffeur Johan. Daar waar coiffeur Johan zich te buiten gaat aan semi-gediplomeerde assistentjes die het verschil tussen krullen en bekken niet kennen tref je in de consultatiebureaus van de dokters in het Heilig Hart geen verdwaasd voor zich uit kijkende, rondgeboezemde en kortgerokte stagiairs aan die geen weg weten met hun scherpe mesjes.
Je trof er zelfs niemand aan want toen ik er verscheen om 8u35 waren de rolluiken van het secretariaat neergelaten. Stel je voor - rolluiken voor een bureau. Als doorgewinterd ambtenaar durf ik daar zelfs in natte dromen niet over te dromen. Elkenmale als je koffie gaat halen, een babbeltje slaan, wat surfen op internet, ... laat je gewoon de rolluik naar beneden. Zelfs al zijn het officieel werkuren, want op de rolluik stond in het groot : 'Secretariaat. Open van 8u30 tot 12u en van 14u tot 18u'.
Nu, er was wel iemand aanwezig, want even later verdween de rolluik en werd deze vervangen door veel glas met in het midden het hoofd van een mevrouw, die mijns inziens als secretaresse fungeerde.
Ik legde haar mijn geval uit en professioneel verwees ze mij naar de nabijgelegen stoeltjes waar ik op plaatsnam. Er waren verder nog 2 yuppies aanwezig, met laptop, kostuumpje, beetje gel en gelakte schoentjes. Een van hen begon meteen te tokkelen op zijn laptop. De ander haalde een potlood op zijn gsm en deed daar allerlei dingen mee. Deze mijnheer had ook 'n accidentje bij de coiffeur gehad trouwens (iets wat men van mij niet kan zeggen). Aan de zijkant van zijn hoofd was ie, op een vreemde plek temidden van behaarde zones, kaal. 'Tiens', zo dacht ik.
Niet veel later, de dokter had enige retard opgelopen, mocht ik binnen, op consultatie.
Het was reeds de derde keer, denk ik. Hij vroeg me mijn levensverhaal van de voorbije 5 weken te vertellen, waartoe ik natuurlijk gaarne bereid was. Vanzelfsprekend over mijn armlastige knie, maar eigenlijk kan je in zo'n gesprek wel alles kwijt.
'Doe je schoenen, kousen en lange broek maar uit', zo zei hij toen ik klaar was met vertellen.
Een goede dokter, zoals gezegd. Zoals je bij hoofdpijn altijd pilletjes voorgeschreven krijgt, die dan blijkbaar meestal water bevatten maar omwille van psychologische redenen toch genezen, zo is het psychologisch gezien bon-ton en resultatgevend dat een dokter gespecialiseerd in knieën je vraagt je broek uit te doen. In feite, wat doordenkend, kan ik zelfs concluderen dat het uitdoen van mijn broek reeds een psychologische bevrediging tot stand bracht die mogelijk een belangrijke factor in mijn genezingsproces zal blijken.
Na wat van die onnozele stretchoefeningen die ik daar blijkbaar elke keer dien te doen sprak hij echter 2 angstaanjagende woorden in zinsverband uit. Die woorden waren : 'elektro-shocks' en 'naalden'.
En inderdaad - gevoelige lezertjes die u bijna allen zijt, wend u hier tot andere oorden - niet veel later mocht ik gaan liggen en werd mijn been op 2-3 plaatsen omzwachteld door erg vochtige, zeg maar natte, banden die ongenadig elektriciteit door het lichaam van uw dienaar zouden jagen.
Enkele tellen later voelde ik die elektroshocks door mijn been pompen. Mensen, dat was geen aangename ervaring.
De banden werden verwijderd, alles ok.
'En dan nu de naalden', zo zei mijn dokter op een wat verlekkerd toontje. Hij had zo'n vochtig doekje, wreef een beetje op m'n been daarmee, en dan 'baf', de naald er dus in geramd hé. Dan moest ik zo wat bewegen met mijn been. Begon dieje mens zijn pc te kraken, synchroon met de bewegingen die ik maakte.
'Ekes', moet er op mijn gezicht af te lezen zijn geweest, waarop hij maar al te graag toelichtte dat het geluid van mijn benen/spieren afkomstig was. 'Die maken elektriciteit aan', zo zei hij, en dat horen we nu.
Enfin - ook dat was toch allemaal in orde - zodat ik nu doorverwezen wordt naar een kinesiste (yes! een vrouw!). Benieuwd of ik daar mijn broek zal mogen uitdoen...

Zoja, een verloren jeugdherinnering

2006-09-10T04:58:00.000-07:00

Als kind speelde ik veel in onze kelder/garage. Die telde vele kamers, met ruwe, grijze, betonnen, muren. In de 'laatste kelder', zo noemden we deze vanwege de ligging helemaal achterin, werden boeken bewaard. Als twaalfjarige neusde ik hier in kasten en dozen. Eén keer vond ik een boek met naakte meneren en mevrouwen die allerlei dingen met mekaar deden. Met gewekte nieuwsgierigheid keerde ik een dag later terug maar toen was dit boek plotsklaps verdwenen.
Mijn ouders bewaarden er ook een serie boeken over de tweede wereldoorlog. Door die boeken werd mijn interesse in geschiedenis echt gewekt en gecultiveerd. Het waren 7 dikke boeken, met harde kaft en nog een felgekleurd (rood, blauw) papieren omhulsel waarop een foto prijkte. Ademloos doorbladerde ik die boeken, vooral oog hebbend voor de talrijke prachtige foto's van soldaten, verwoeste steden, veldslagen, ...
Een enkele foto is mij altijd bijgebleven, en zelfs nu nog denk ik er af en toe aan. De foto toont het gezicht van een mooie, jonge, Russische vrouw. Haar gezicht lijkt heel vredig, maar het hoofd rust wat op een schouder. Haar gezicht is een beetje bedekt door ijs/sneeuw. Je kan wel zien dat ze gestorven is door ophanging. Haar kleren zijn omlaag getrokken en je ziet haar blote borst. Lager gaat de foto niet.
Gisteren kocht ik voor één keer nog eens 'de morgen'. Ik begin die krant altijd te lezen met ofwel de sportrubriek (ook geen idee waarom) of de reportagerubriek. Gisteren was het die laatste die ik als eerste las.
Er stond een ruim artikel in over een zekere Jonathan Littell, die pas een fantastisch boek geschreven zou hebben.
Zoals altijd las ik eerst het kort inleidend stukje :
"Littel begon te schrijven nadat hij op een foto was gestoten die hem 'ertoe dwong'. Op het beeld stond het ontblote bovenlijf van een vrouw in de sneeuw, een touw om de hals. Het was een Russische verzetsstrijdster die door de nazi's terechtgesteld werd.".
Dit kon natuurlijk niet anders dan dezelfde foto zijn die ik zoveel jaar geleden voor het eerst gezien heb.
Op het einde van het artikel stond de naam van de verzetstrijdster : Zoja Kosmodemianskaja. Een nogal Russische naam, met god weet hoeveel schrijfwijzen. Ik heb er uren naar gegoogled maar de bewuste foto ben ik niet tegengekomen. Die zal ik thuis nog eens moeten opzoeken, als mijn ouders die boeken nog niet hebben weggegooid.
Uiteindelijk heb ik wel een foto gevonden, 2 zelfs. Dit zijn duidelijk andere foto's - geen sprake van een ontbloot bovenlijf - vlak voor de executie van het meisje.
Meer informatie vind je op een prachtig forum, over WO II.

Ain't Nothin' Like A Gang Bang

2006-09-02T13:19:00.000-07:00

Ongeveer een maand geleden overkwam mij het volgende.
Ik stond rustig te wachten op D., een kameraad. Plaats van gebeuren was het Fonske, op het Fochplein. Het zal 20 uur 's avonds geweest zijn. D. was ietsjes te laat zoals ie wel meer is. De zon scheen nog in volle kracht en er was dan ook redelijk wat volk op straat. Op het pleintje bij het Fonske zelf zaten her en der nog 3-4 mensen, duidelijk wachtend op iemand met wie zij de avond zouden doorbrengen. Tegen de muur van het gebouw van de Bank, gescheiden met een straatje, stond een jongen met een erg ruimzittend, sjiek, wit hemd tegen de muur geleund.
Ik stond daar in de mij natuurlijke houding die gekenmerkt wordt door een mengeling van naïviteit, optimisme, wereldvreemdheid en simpelheid toen opeens mijn oog aangetrokken werd tot een jong meisje, enkele jaren jongen dan uw dienaar, die vanaf de Diestsestraat richting Fonske kwam gelopen.
Het was niet haar schoonheid die mij opviel. Neen, lelijk was ze niet, maar wij... ja, wij zijn toch iets anders gewend.
Het was vooral het feit dat ze naar mij keek en lachte waarvan ik lichtelijk ondersteboven en unheimlich was.
U moet namelijk weten dat het in mijn bijna 29-jaren-tellend leven slechts de derde keer was dat een dergelijk scenario zich afspeelde. In de voorafgaande situaties, ik was toen respectievelijk 3 en 6 jaar oud, leidde de verleidelijke, onweerstaanbare, vrouwelijke glimlach tot het afnemen van mijn enig speelgoed van toen, zijnde een emmer en een bal. Snel getraumatiseerd als ik ben heb ik mij sindsdien jarenlang opgesloten in een spiegelpaleis en het is pas sinds heel kort dat mijn psychiater mij dus geen pillen meer doet nemen en ik af en toe verder dan mijn schoenen durf te kijken.
Eventjes terugkerend tot de kern van mijn verhaaltje, want behalve mijn seniele tante is hier meestal slechts weinig volk in geinteresseerd : er stapte dus een juffrouw breed glimlachend op mij af.
Het zal u, vanuit therapeutisch oogpunt, niet verwonderen dat mijn eerste gedacht was : 'Welk speelgoed gaat DIE mij afnemen?'. Ik sloeg natuurlijk in paniek want tja, ik had geen speelgoed bij dus.
Opeens stond ze voor mij, keek mij lachend aan een vroeg : 'zijt gij Johan?'.
***
Hier had ik dus niet op gerekend. Stamelend en stotterend kwam er dus een 'neen' uit mijn mond geklauterd.
Gelukkig voor mij, haar glimlach verdween op slag en ik durfde al half en half een kniestoot verwachten, trad de jongen met het wijde witte hemd uit de schaduw van de muur waar hij tot dan toe tegen leunde. Hij stapte kloek af op de deerne aan mijn voeten, stelde zich voor als Johan (de slimmerik! de geniepigaard! de womanizer!) en wèg waren ze, mij meenemend als eerste gespreksonderwerp.
Slechts even later kwam D. aan die in het verhaal van mijn zonet beleefd wedervaren deed.
'Ge hebt toch ja gezegd', vroeg hij aan mij, bedoelend op haar vraag.
'Stommerik', zei ie.
***
Dit alles ligt reeds een maand achter mij en is dus weinig relevant meer. Maar eergisteren overkwam mij, nèt op dezelfde plek, een nog straffer voorval!
Wéér stond ik fluitend en jodelend te wachten, op diezelfde kameraad die u ondertussen gemeenzaam kent als D.
Vanuit diezelfde Diestsestraat stapten 2 jongens richting Fonske. Beide vrij groot, de een wat molliger, de ander zo mogelijk nog magerder als mij. Beide keken mij heel penetrerend aan, maar zeiden niets.
Ze vatten post aan een van de bankjes bij het Fonske en zochten in de minuten die daarop volgden oogcontact met mij (waar ik natuurlijk niet op inging, zo ben ik niet gebouwd namelijk).
Mijn gedachten dwaalden langzaam af. Af en toe zag ik ze nog staan, ik lette niet meer zo fel op hen, merkte wel nog dat er respectievelijk nog een jongen en een meisje zich bij hen voegden.
Opeens kwam er nog een vijfde persoon bij hen langs. Hij stelde zich voor als 'Jan', stelde zich aan iedereen - een hand gevend - voor, zijn voornaam noemend. De anderen deden hetzelfde naar hem toe : 'Marianne' 'Jan', 'Luc' 'Jan', etc. etc.
Mijn eurobriefje was naar beneden gedwarreld, langzaam.
'Een groepsdate, D. Ik zweer u! Het was een groepsdate', bezweerde ik hem 2 minuten later toen D. gearriveerd was maar het groepje vertrokken.
'Of een afspraak tot gang bang', zo opperde ik fantasierijk een andere mogelijkheid.
Het Fochplein, het fonske, het stadhuis...
Wees er op uw hoede!
Of durf, en wie weet waar uw avond eindigt...

Erectiele situaties

2006-09-02T06:13:00.000-07:00

Deze middag begaf ik mij met de trein naar de stad waar ik geboren werd, zijnde Genk. Het was niet zomaar dat ik deze reis ondernam, neen, de bedoeling was wel degelijk te passeren bij coiffeur Johan, die zaterdags open pleegt te zijn tot 15u00. Het is te zeggen : al wie nog voor dit uur binnenkomt wordt behandeld, al wie erna wil langskomen staat voor een gesloten deur, die gesloten blijft zelfs al zit coiffeur Johan in zijn zaak na sluitingstijd zijn gazet te lezen.
Het was niet zonder hooggespannen verwachting dat ik de zaak van coiffeur Johan binnenstapte : bij mijn vorig bezoek werd ik daar immers verwelkomd door een zijner bevallige assistentes waarvan u de naam in een vorig blogje kunt opsporen.
Groot was de ontgoochling op mijn gezicht toen ik de deur openduwde, het belletje monter hoorde rinkelen ter teken dat een nieuwe klant de zaak van coiffeur Johan betreden had, er niemand op de bank te wachten zat en slechts de kruin van een erg kalende klant bewerkt werd door de vaardige hand van coiffeur Johan EN er verder niemand aanwezig bleek te zijn in de zaak.
Coiffeur Johan had dit gevoel van teleurstellen duidelijk geïnterpreteerd op de door mij bedoelde wijze waarop hij begon uit te leggen dat de conjunctuur niet goed was, sinds enige jaren zelfs, en dat de mensen hierdoor minder naar de kapper kwamen. Regelmatig, zo zei hij, kwam hij in Genk centrum, werd hij aangesproken door iemand met een énorme bos haar en herkende hij pas gaandeweg, na enige dialoog, het gezicht van een voormalige klant onder de grote hoeveelheid krullen.
Een tweede reden, zo vervolgde coiffeur Johan zijn reeds meermaals afgestoken exposé, was toch wel de extreem-verontreinigde grond in de industriële stad die Genk is. Alle dioxines, corticoïden, anabolen en ander gevaarlijk tuig zorgen voor een, letterlijk, verschraling van de bevolking. Een van de duidelijke exponenten van deze werktuiglijke vergiftiging was de toenemende haaruitval die zelfs vanaf jongere leeftijd pleegt op te treden. "Zelfs bij leeftijdsgenoten van u", zo maakte hij een niet mis te verstane referentie naar de terugtrekkende haarlijn ter hoogte van mijn slapen.
Terzelfdertijd was de persoon die hij aan het bedienden was bediend en werd ik, als volgende patiënt, uitgenodigd plaats te nemen in zijn speciaal voor zijn beroep ontworpen stoel. Reeds had hij zijn schaar in aanslag toen ik mij genoodzaakt zag snel in te grijpen :
'Johan', zo begon ik, 'het is tijd voor iets anders. Ik was pas op de rockabilly day en ... blablabla ... ik wil een vetkuif'.
Coiffeur Johan onderging een kortdurend stollingsproces want dit had hij van mij niet verwacht. Twintig jaar geleden, toen mijn toenmalig coiffeur overschakelde van heren- op damescoiffures, kwam in namelijk binnen, een eerste maal, bij coiffeur Johan, in het gezelschap van mijn mama.
Verlegen van geboorte en aanleg dicteerde mijn mama wat coiffeur Johan met mijn genereuze, niet gepollueerde, krullenbol diende aan te vangen. 'Goe kort', zo zei ze.
Sinds die vrolijke lentedag is er met mijn coiffure niet veel meer gebeurd. Alleen, ergens rond mijn 16e, besloot ik mijn haar naar achter ipv naar voor te kammen.
En nu, op een van de laatste redelijke zomerdagen, kwam ik daar plots met de vraag een vetkuif aan te leggen.
Coiffeur Johan stolde dus eventjes in een zijner beweging maar de professionaliteit verplichtte hem over te gaan tot de aanleg van een vetkuif.
Een half uur later kwam ik, met snoepje in de hand want die gewoonte houdt coiffeur Johan al minstens 20 jaar aan, de straat opgestapt. Nog ietwat schuchter rondkijkend, niet wetend hoe de vijandige buitenwereld op mijn coiffure zou reageren.
Er gebeurde niet veel. Auto's reden door, wandelaars keurden mij geen blik waardig.
Alleen, thuisgekomen, werd ik besprongen door de onlangs geföhnde en in erectiele toestand verkerende cocker spaniel van mijn zus die in mij een lotgenoot herkende. Slechts met de grootste moeite wist ik zijn uitnodigingen tot likken af te wimpelen.

Vet Kuifje

2006-08-28T12:26:00.000-07:00

Wellicht is het geen toeval dat zondag 27 augustus hagel- en rimpelloos verliep. Deze zomer is het lot altijd aan mijn zijde geweest en ook de uitstap, met Fien, naar de ‘Rockabilly Day’ ergens te velde (tussen Assenede en Ertvelde, vingers in de lucht wie daar ooit gepasseerd is) baadde in een minstens genoegzaam maar vaak ook uitbundig zonlicht.
Als ik hier niet de prijs voor de mooiste zin mee win weet ik het ook niet meer.
Neen werkelijk, zonder overdrijven. Men had slecht weer voorspeld. Zéér slecht weer. Stortbuien, bliksem en de donder.
Wie weet zelfs hagel.
En mogelijk, het zou me niet verwonderen, zelfs sneeuw op de vtm.
De dag begon grijs en mistig. Tijdens mijn fietstochtje in de voormiddag kreeg ik een druppel op mij, dat dien ik toe te geven. Maar in de namiddag verdween elke wolk en was er zon en was het heet.
Ik had de weg voorbereid dus daar viel niet veel over te zeggen. Via Brussel raasden we over de ring van Antwerpen in de gammele auto van Fien (ik ontdekte dat sinds de vorige keer dat ik meereed de snelheidswijzer en de toeter niet meer werkten).
In Antwerpen namen wij een vreemd, hotsend en botsend, stuk autoweg waar ik, naieve Limburger nooit van gehoord had. Niet verwonderlijk verbond dit stuk asfalt Antwerpen dan ook met Brugge.
Boven Gent bevond zich de afrit Zelzate en hier verlieten wij de snelweg. Niet veel verder reden we Assenede binnen, een ‘Smatch’ passerend (een lokale versie van de Match? Het was ook een supermarkt). Tien na 1 was het, alles was begonnen om 1 uur. Ideaal leek ons.
***
‘Assenede is toch niet zo klein’, zei Fien, toen wij het dorpje een derde keer binnenreden.
***
We reden er tien minuten eerder een eerste keer binnen. Vonden snel de kerk met een rond punt errond. Nergens iets van indicatie waar het evenement doorging. Enkele zijwegen proberend (eentje naar iets dat ‘Phillepine’ ofzo noemde. Waar halen ze het, die Oost-Vlamingen).
Een juffrouw met koets en baby was de eerste die ik aansprak.
‘Zenne’k’ik ni van hiere’ stotterde ze met een tongval die mij zelfs West-Vlaams overkwam.
Met enige tegengoesting duwde ik even verder de deur van een café open. Hier zaten vier man aan de toog, tegenover de barvrouw van middelbare leeftijd.
Ik had ondertussen al een affiche gevonden en wist dus dat we in de Stoepestraat moesten zijn.
‘Wi zoêke de Stoepestroat’, zei ik in mijn minst-Limburgse Oost-Vlaams. Hierop probeerden de barmannen om ter eerst de weg ter duiden in een zéér on-Limburgs Oost-Vlaams. ‘Stoepestroate’, ‘Rechts’, ‘na naft-poemp’ en ‘richting Zelzoate’ was al wat ik verstond.
‘Ik weet het’, zei ik eens terug in de auto tegen Fien, en leidde haar een eerste keer Assenede-city uit. We namen dezelfde grote weg terug, richting autoweg, langs de smatch.
Twee kilometer verder, ondertussen overmand door opkomende twijfel over de goede richting van de gekozen weg, merkte Fien plots een authentieke, groengeblakerde, oldtimer op die in tegenovergestelde richting reed.
Met een door merg en been snijdende schok, het zou me niet verwonderen als de snelheidsmeter op dat punt de geest gaf, rukte ze aan haar stuur, kruiste de drukke tweebaansweg, scheurde het fietspad op, remde nog even snel voor een té dicht op de weg gebouwde huisgevel, keerde en zette de achtervolging in.
Zelf ook wat groengeblakerd kalmeerde ik haar : ‘die halen we wel in hoor. ge moet niet zo snel rijden’. Dat geloofde ze eerst niet, maar even later, bij de smatch, zaten we in het spoor van de oldtimer. De auto bleef koers zetten tot in Assenede-centrum, vertraagde daar, bleef even surplassen, en sloeg toen in richting Pippeline (of zoiets).
Overduidelijk fout! We volgden het rond punt, zagen vrouw met kind en koets nog net een auto instappen, verlieten het dorp via dezelfde weg maar sloegen richting Oosteeklo in plaats van Zelzate in. Dat was het overduidelijk ook niet en vrij snel, in een woonwijk beland, keerden wij ons pad.
‘De volgende mens zullen we het nog eens vragen’, zuchtte ik moedeloos en zonder ideeën. Twintig meter verder zagen we een man waggelen. Zijn rug zagen we.
‘OK. Het risico is groot dat het de dorpsgek is maar we zullen toch maar stoppen’, zo bepaalde ik wat er diende te gebeuren.
Fien remde, ik riep ‘mijnheer’, en hij, net ingeslagen bij wat de lokale radio bleek te zijn, draaide zich om.
Wij zagen een lachend gezicht.
Wij zagen de dorpsgek.
Hij ratelde in een plaatselijk dialect de weg naar de ‘Stoepestroate’ af. Hierbij mij arm, gelegen op de deur, ondertuffend. Ik trok die maar snel weg en toen hij een tweede, alternatieve, route wilde onthullen aan ons trapte Fien gelukkig op haar vitesse. Wij scheurden weg, langs de smatch, weg uit Assenede. Geheel in de war reden wij maar wat door, verder en verder weg van Assenede.
Plots zagen wij weer een oldtimer. Rijdend richting Assenede-centrum. En nog een. En nog een.
‘OK, daar moet er ene bijzitten die het weet zijn’. Zelfde manoeuvre van wenden en keren als 10 minuten eerder, waarbij wellicht Fien haar toeter de pijp aan Maarten gaf.
Alles goed en wel. We lukken erin in hun spoor te belanden. Rijden gezwind naar Assenede. Het dorpscentrum naderend vertragen de auto’s een na een. Op het rond punt gekomen staan we bijna stil. Iedereen kijkt wat naar mekaar.
‘Allright. We zijn in de stoet terechtgekomen. Zo komen we er ook’, zei ik ietwat optimistisch aangelegd zijnd als ik ben.
Wel, plotsklaps scheurden de auto’s een na een weg uit Assenede. Richting grote baan waar wij initieel van kwamen.
Een van hen had wellicht gebeld. Wij achter hen aan. Er werd nu niet meer gewacht, niet meer getwijfeld. Wij reden achter een zwarte auto, beetje jeepachtig.
‘Dat is een faker’, zei Fien.
‘Ah?’
‘Dat is een Hot-rod’, verduidelijkte ze.
‘Ah?’
‘Die zijn nagemaakt. Dat ziet ge aan de dobbelstenen.’
En inderdaad, op de achterkant stonden 2 dobbelstenen getekend.
‘Seffes zal ik mijn dobbelstenen ook eens bovenhalen’, zei ze, mij lichtelijk shockerend.
Maar inderdaad, vlakbij mij lagen er 2 witte dobbelstenen, ter grootte van een kindervuist. Mij pogend te integreren in 'the scene' nam ik deze ter hand, hield ze ter hoogte van mijn persoonlijke borstkas en begon hierop wiebelende, wiegende, verleidelijke bewegingen tentoon te spreiden.
Waarop ik een mep kreeg.
Niet veel verder bereikten we, in het spoor van de faker, het terrein waar de rockabilly day plaatsvond.
De faker stapte uit. Hij had een geblondeerd, gepermanteerd en ietwat janetterig kapsel (recent in een trein zei een oma ‘excuseer mevrouw’ tegen een gelijkaardig mannelijk exemplaar. Ze heeft haar loodzware koffer zelf boven in het bagagerek kunnen krijgen).
Een zwart T-shirt met vlammen die, eh, vlammend naar boven reikten. Er was nog niet zoveel volk op het terrein maar toen we enkele uren later doorgingen was dat wel anders. Een belachelijk lage toegangsprijs van 3 euro zal daar wel mee te maken hebben gehad. Veel gewone mensen, één enkele zeer irritante zatlap maar ook een redelijk aantal toffe curiosa om eens te zien.
Nooit zoveel vetkuiven, bakkebaarden en jaren-50-achtige-meiden gezien sinds ik in een verdorven verleden werd blootgesteld aan Grease. Anderhalve band hebben we aan het werk gezien.
Je kon er allerlei retro-mode kopen (er waren geen roze kasten, maar wel andere dingen in het roze). Een flink aantal oldtimers bezichtigen en je fameus laten oplichten (Spelden à 10 euro/stuk.
OK, als dat nu nog speciaal-artisanaal bereid is, maar de createuse was ernaast met Pattex in de weer. Een wat vreemde klantenwerving).
Na 3 uur op de wei zat onze tijd er op en keerden we terug naar Leuven, in de wetenschap komende zaterdag naar de kapper te moeten gaan.
Vetkuiven zijn in, schijnt het.

Nature, seen by me.

2006-08-23T22:51:00.000-07:00

Ooit liet ik mij doen door halfzachte godsdienstleraars met omzwachteld taalgebruik. Terwijl zij thuis ongetwijfeld hun vrouw mishandelden en de voortandjes van hun bloedjes van kinderen tegen de chauffage uitklopten preekten zij in de lessen die ik, jong en naïef, bijwoonde tegen de doodstraf.
In de jaren die hierop volgden deed ik wat zij deden, althans aangaande de thematiek van de doodstraf. Soft, zwak, overlopend van vergeving.
Maar nu is het genoeg geweest! Bekijk samen met mij dit uitermate beperkt overzicht : Zaterdag 12/8 wierp ik mijn schaakvriendje annex jurist buiten daar het uiteindelijk toch goed weer was, ook al was er hagel voorspeld.
Zondag 13/8 was er hagel voorspeld ik heb geen druppel gezien!
Maandag 14/8. Mja, ok. Het regende een beetje toen.
Dinsdag 15/8 : ondanks de voorspelling van zwaar regenweer bleef het de hele dag nagenoeg droog.
Woensdagochtend keken wij met slaperige oogjes doorheen de lamellen die mijn slaapkamer verduisterden. Het weer, de lucht, het zag er tricky uit. Vuilgrijs. Ging het nu regenen, hagelen of niet? De voorspelling was hetzelfde gebleven : hagel, zéker hagel.
Ik nam edoch mijn verantwoordelijkheid als man op! Trok mijn broek aan, zette de koffie op en ging pissen zonder het deksel omhoog te doen.
‘Darlin’, zo zei ik met de coolness die mij eigen en aangeboren is, ‘We are gonna bike’.
Met oogjes die glinsterden van de trots en afgoderij t.a.v. mijn persoon antwoordde mijn schat : ‘Oh honey, you are sooooo cool. I will follow you wherever you go’.
Aangezien ik al naar de wc was geweest ging ik mij nu douchen. Hierna vervolledigde ik mijn outfit – cowboyboots, versgestreken hemdje, sunglasses en klak omhulden mijn versgewassen, goddelijk lichaam.
Eens de fietszakken gevuld waren met reservekledij, water en wat eten vertrokken wij.
The road was al bekend. We staken de ring over volgens het door mij recent ontwikkelde procédé (‘blondy, you go first. i will follow. go go go go!!!’).
Langs het zwembad en de Parkabdij volgden we de Hoevenroute, de Vlaanderen fietsroute en de binnendoorfietsweg tussen Meldert en Hoegaarden. Vanaf hier was ik aangewezen op de kaart uit een fietsboekje. Dat ging al bij al vrij vlot. Hoegaarden verlieten we snel en meteen kwamen we op een veldweg uit. Aanvankelijk geasfalteerd, hierna niet meer leidde deze uiteindelijk tot een ondergelopen stuk. Maar dan fameus ondergelopen : in tegenstelling tot de weg bij Ternat was er hier geen doorkomen aan, temeer daar een maisveld, een haag vol netels en een veld met ondoordringbaar, onbestemd, gewas de weg omzoomden. Terug dan maar en bij de vorige splitsing een andere weg inslaan. Die kwam nog vrij gemakkelijk op hetzelfde punt uit en zo konden we verder. We waren in Piétrain aanbeland en via Saint-Jean-Geest bereikten we Jodoigne (Geldenaken). Deze stad viel mij ietwat tegen. De route uit het fietsboekje ging hier terug noordwaarts maar wij kozen voor de Ravel richting Eghezée.
Een Ravel (tijd voor een educatief intermezzo) is een oude spoorwegbedding met geen of minimale stijging. Een kaarsrechte weg die Wallonie in N-Z richting doorkruist (in dit geval, van Hoegaarden tot Namen).
Voor ons, het was na het aanvankelijke grijze weer nog een stralende dag geworden - kill KMI, waren fameuze donderwolken maar die gingen tezuiden van onze eindbestemming en dreven voorbij. Vlakbij Eghezée verbleven we in Mehaigne, ergens in de ‘rue de la Fontaine Dieu’. Een fantastisch huisje met terras/tuin stond ons ter beschikking.
My favorite baby sneed zich nog scherp aan een soort beschutting bij het bad. Gelukkig was ik daar ook aanwezig met geruststellende woorden : ‘wat moet ik doen?’ en ‘ik denk dat er een ader geraakt is. dat bloedt heel fel’.
Edoch, niets ernstig overkwam haar en ondertussen, 1,5 week later, is ze alweer helemaal hersteld.
De 17e was en bleef het ook weer superstralend weer. We raasden de Ravel, ditmaal licht dalend, af tot in Jodoigne. Vanaf hier waren het weer superleuke wegen : op en af, met kasseien, doorheen de verlaten landschappen. Ik ontpopte mij meer en meer tot natuurfotograaf. Zo legde ik een collectief van 4 vlinders op de grond vast (‘4 witte vlekken’, dixit een kritische stem) en een rondzwevende sperwer die een prooi op de grond zocht (‘een zwart puntje in de lucht’, dixit dezelfde kritische stem). Ook graven, een digitale camera is een superuitvinding, fotografeerde ik eindeloos. Echt heel schoon allemaal!
St-Remy-Geest en Mélins passeerden we, 2 heel mooie dorpjes. Toen waren we echter vrij snel in Meldert en iets later terug in Leuven. Het einde van een zalig fietstochtje…
En die mannen van het KMI – die kennen er niets van. Kill'm all.

Water

2006-08-20T03:47:00.000-07:00

Zaterdagnamiddag 12 augustus 2006
Ik was rustig op het gemak met een kameraad aan het schaken toen ik een telefoontje ontving.
'Hans, ik heb me bedacht. We gaan morgen omdat het goed weer gaat zijn toch op fietstocht vertrekken. Zorg dat ge alles gepakt hebt en vergeet de massageolie niet. We gaan eerst naar Gooik, dan naar Bornem en dan terug naar Leuven. Als ge mij kunt volgen want ik heb een nieuwe fiets.
''Uhu", dacht ik, en spontaan smeet ik de voornoemde kameraad buiten in de regen en begon mijn sokken uit te sorteren teneinde 3 'paar' te vinden. Om mijn onderbroeken deftig te wassen en droog te krijgen was het iets te laat. Ik dompelde ze snel onder in bad om al wat dingen weg te spoelen. Maar drogen lukte niet meer zodat ik onze fietstocht met natte broek diende af te werken.Mijn leidsvrouwe had echter wel degelijk gelijk, want inderdaad, de zondag begon grijs en droog. Gaandeweg trokken resterende wolkjes op en wat overbleef was een heerlijke stralende dag. De bestemming was het landelijke, beboerde, Gooik, ergens ver weg van de beschaving maar nog redelijk dicht bij Leuven. Ik deed de kaarten dus dat was alvast dik in orde. Slechts héél eventjes reden we, onder mijn gezag, mis. Namelijk net achter chateau Arenberg, toen mijn eerste idee richting oprit E40 leek te leiden. Snel omdraaien en züruck, waarna we op de goede weg kwamen.Die goede weg was fantastisch. Binnendoor via landelijke wegeltjes belandden we achtereenvolgens in Neerijse, Huldenberg, Overijse en Hoeilaart. Vooral het stuk tussen Neerijse en Huldenberg was fantastisch - via een smal padje fietste je vlak langs het rustieke riviertje de Voer. Even voorbij Hoeilaart pauzeerden en aten we in het Zoniënwoud. Hierna belandden we in een mij eerder onbekend landsdeel. Een eerste stadje dat we aandeden was Halle met een toch wel schoon marktplein. Bijna werd mijn leven hier beeindigd door een neersuizende volleybal edoch mijn gazelle, aan de leiding lopend, had het gevaarte ingeschat zodat zelfs haar 'Pas op een volleybal' eigenlijk geheel overbodig was. Geometrisch bijna volmaakt belandde de volleybal tussen mij en haar in. Hierna was het welletjes geweest en in iets wat voor een sneltreintempo kon doorgaan namen we de steenweg naar Lennik. Via Gooik kwamen we dan op de hoofdweg naar Ternat. En hier, tot dan ging het goed, ging het mis, natuurlijk.M'n geliefde gazelle nam hier namelijk het kaartwerk over (zonder kaart dan nog) onder het motto : 'de weg naar mijn thuis zal ik nog wel weten hé', hiermee elk wederwoord van mij in de kiem smorend. Waar dat toe leidde ziet u op de foto (herinner : een zonnige dag, het had niet geregend)... Edocht, alles kwam uiteindelijk nog in orde. We overleefden zompige moerassen en hebben nu de herinnering aan een avontuurlijke reis. Dat is ook wat waard. De overnachting in Gooik was super. 'Een overnachting waarna je wakker wordt en koeien ziet' was gewenst. En wat kregen we... Inderdaad.Helaas bracht de dag erna ons niets anders dan regen, regen en regen. Eens we in Roosdaal-Okegem de Dender bereikten viel het water met bakken uit de lucht. In snel tempo volgden we het prachtige, vlakke, parcours nog tot in Aalst maar hiet was het welletjes geweest en kozen we voor de trein terug naar Leuven.

Guido

2006-08-17T08:03:00.000-07:00

Guido Belcanto was op Marktrock!
Als jarenlange fan stond ik hiervoor natuurlijk op rij 4. Naast m'n Platina Marina en vlakbij een groepje jongens die een spandoek hadden meegebracht.
Het optreden was fantastisch. Het publiek door het dolle heen.
Hij speelde verschillende van zijn allersubliemste nummers. Beginnend met 'De vrouw van de bakker', en eeuwigdurende hits als 'Ik slaap wel op de vloer', 'Rome bij nacht' en 'O wat een mooie dag'. Ook ons lijflied 'Platina Marina' passeerde de revue en toen was ik zeer gelukkig. Er werd afgesloten met 2 van zijn grootste hits, 'Op het zeildoek van de botsauto's' en 'Plastic rozen verwelken niet'. Tijdens het bisnummer, 'Mijn verjaardag', zette de groep met spandoek zich in beweging, een menselijke polonaiseslang vormend die zich kriskras doorheen het publiek bewoog.
Achteraf gingen we nog héél eventjes langs op de gratis newwavefuif maar het was al laat...

Roze kasten? Nie wieder!

2006-08-14T07:23:00.000-07:00

Zondagochtend vertrokken wij al vroeg uit 'De zwarte stok'. Het weer was grijs en eerder koud maar dixit de weerberichten zou dat beteren. Regen hebben we die dag alvast niet gezien. Millen-Genk is volledig te volgen via het Fietsroutenetwerk. We passeerden tal van kleine Limburgse dorpjes (Genoelselderen wint de mooiste plaatsnaam - Waltwilder heeft de mooiste maagd). In Genk botsten we op het Albertkanaal en helaas koos ik die kant uit die duidelijk het langst was. Kilometers lang langs een industrieel landschap tegen de wind inbeuken was mijn beloning. Maar ook dit ging voorbij en niet veel verder herkende ik een grote weg die ons, via nog wat zijwegen, het centrum invoerde. We bezochten nog heel kort de legendarische zondagsmarkt ('zou ik hier een cadeau voor ons ma kopen?', rondkijkend tussen de versleten zetels, semivergane strips en ander afval). Toch maar niet en snel door richting barbeque.
Die verliep opperbest en de avond brachten we door met de tocht naar een dorpje in de omgeving van Sint-Truiden alwaar wij een overnachting geboekt had.
Het begon al goed toen wij rond 20u30, with a setting sun, op de weg uitkwamen in het dorpje, de weg met die naam. Op het gezochte huisnummer vonden we echter niets wat op een B&B leek. Even bellen - bleek er eenzelfde straat te liggen in het verlengde van degene waar we ons bevonden. Zelfde naam dus, maar een andere gemeente.
Vreemd. Een teken aan de wand zelfs.
De ontvangst verliep curieus, door een vreemde mengvorm van man en vrouw. 'Ze' kwam bij ons zitten, bracht ons een pintje, maar wist niet goed wat doen om een gesprek te onderhouden ('ik doe dit al 5 jaar' had ze gezegd. 'uh?' dachten wij). Als vanzelf verzandde de thematiek dan maar van bier ('ja, christal is niet zo goed. jupiler vind ik wel goed. stella iets minder') over de trein ('ja, die stopt in alken, hasselt, kiewit en bokrijk') naar het ontbijt van de dag erna ('hoe laat willen jullie ontbijten? 8u30? ik zal zorgen dat alles klaarstaat. behalve het beleg, dat is niet goed als je dat zo laat staan.'. Stilte. 'En ook voor brood is dat niet zo goed. Ik zal ook het brood pas later klaarzetten').
Na dergelijke horrorsmalltalk trokken we richting kamer, het geslacht bediscussierend van de ontvangstlady.
Enkele minuten later open ik de deur voor richting toilet te gaan.
Gestommel. Een plots gedraai en gekeer.
'Ze' stond op de trap. Had ze ons afgeluisterd?
Terug in de kamer vertelde ik mijn wedervaren. Ik keek door het raam van het dak. Geen brandladder.
Ik keek op de gsm voor het uur te weten. De gsm was uitgevallen. Ook mijn gazelle haar gsm ging niet meer, wegens niet genoeg opgeladen.
Een horrorgevoel bekroop ons. Zaten wij hier vast in een huis met een mysterieuze voorgeschiedenis? Waar al vijf jaar lang mensen spoorloos verdwenen?
Zouden ook wij gevangen genomen, gemarteld, misbruikt, ... worden?
Opeens was het niet langer een kinky fantasie, maar de ruwe, kickende, werkelijkheid.
Nog trillend van angst waren wij, op mekaar aangewezen in een vijandige wereld, toen opeens het licht in de living begon te flikkeren. Aan uit Aan uit.
Ze leek de stroomtoevoer te gaan afsluiten...
Snel doofden we dit licht en ontstaken het nachtlampje, onze laatste houvast.
Langzaam stelde dit stabiele lichtje ons gerust.We maakten ons klaar voor de nacht. Uitkleden, tanden poetsen, douche en met een boekje in bed gaan lezen.
Plots was het donker. Volledig donker.
Het licht van de nachtlamp was uitgevallen...
We begonnen te bidden...

Niet alleen flamingo's zijn roze

2006-08-11T04:25:00.000-07:00

Een fietstocht kan snel afgelopen zijn.
Aan de ring van Leuven bijvoorbeeld.
Al meermaals is het mij opgevallen hoe chauffeurs van hun lijn afwijken, een bochtje maken, achteruit rijden of omkeren om mij aan te rijden en zodoende punten te verdienen (een bomma ben ik nog niet waard maar het scheelt niet veel).
In dergelijke omstandigheden is het dus geen sinecure een andere plek op deze wereld ietwat veilig te bereiken. Maar gelukkig, omstandigheden durven al eens te veranderen, was mij reisgazelle een uitermate knap meisje, zo eentje waarvoor chauffeurs om ter hardst remmen en waar ze desnoods in mekaars poep voor knallen. Het begin van de reis was dus uitstekend, en slechter werd het niet. Op dag 1 volgden we eerst deels de Hoeveroute, deels de Vlaanderen Fietsroute, tot in Hoegaarden. Van hieraf ging het over een drukke weg tot Tienen maar dan begon de natuur op te doemen. Eerst met de Ijzerenwegroute die ons tot Zoutleeuw bracht en dan het fietsroutenetwerk. Langs daar belandden we enkele kilometers verder in Sint-Truiden alwaar we een bezoek brachten aan een vriendin mijner. Zij had pas haar intrek in iets nieuws genomen en het 1e wat ik, onschuldige sterveling, te horen kreeg was : 'zeg niks over het roze'. Wat vrij curieus was daar ik net dacht 'amai, da's roze hier'. Nochtans had ik haar nooit een voorspellende gave toegedicht.
Gevolg was echter dat ik gefotografeerd werd voor een roze frigo en dat die foto in onbetrouwbare handen is. Toch wel.
Jedenfalls - hierna ging het naar Tongeren. Dertig kilometer verder ofzo, wat ons totaal, na een kleine herberekening mijner op 90 ipv 65 kilometer zou brengen. (Tip : vertel dit pas aan uw reisgazelle eens de weg terug nog langer is).
Het landschap was en bleef prachtig, slingerend door dorpjes en verlaten weilanden en fruitbomen. Iets heuvelachtiger werd het wel.
Tongeren bereikten we in de vooravond. Via slingerweggetjes kwamen we bij Ambiorix en de kerk uit. Er was ook een grote markt en een aantal terrassen met een bevolking die mij al heel erg aan Genk deed denken.
Net erachter vonden we een heel leuke bistro - Bazilik genaamd - waar je fijn kon eten èn de fiets in de gaten houden. Rond 20 uur vertrokken we dan naar de overnachtingsplek - 'De zwarte stok' in Millen - 8 km verder. Net voor we aankwamen was er een stortbuitje - het 2e serieuze van de dag. Boven op een heuvel, Tongeren in de verte, de oranje ondergaande zon, gietende regen. Alleen de bliksem ontbrak nog.
In 'De zwarte stok' kwam ik natuurlijk al meteen 'n vaag bekende tegen. Het was ondertussen half donker en even later, na een héél aangename, vermoeiende, eerste dag slaaptijd...

Luigi

2006-08-01T09:37:00.000-07:00

Back in town - na 2 weekjes Frankrijk.
Misschien nog een tekstje hierover, een dezer.
Een van de hobbies daarachter was, vanzelfsprekend, lezen. Met Luigi Pirandello's 'Wijlen Matia Pascal' heb ik een nieuwe auteur (nobelprijswinnaar ook) leren kennen. Het boek is lichtjes archaisch geschreven (ongeveer 100 jaar is het dan ook al) maar het verhaal en de beschrijvingen zijn nog altijd actueel en super. Volgend citaat lichtte ik uit de bladzijden 121-122 :
'Ik heb een hoop vrienden, maar gelooft u me, het is op wat oudere leeftijd niet prettig om als je thuiskomt niemand te vinden. Tja! Er zijn er die de dingen begrijpen en anderen die ze niet begrijpen, beste meneer. Degenen die ze begrijpt is er veel slechter aan toe, want hij komt op het laatst zonder energie en zonder wilskracht te zitten. Degeen die begrijpt zegt namelijk : "Ik moet dit niet doen, ik moet dat niet doen, om deze of die dwaasheid niet te begaan". Prachtig! Maar op een gegeven moment merkt hij dat het leven een en al dwaasheid is, en zegt u me dan eens wat het betekent er geen enkel te hebben begaan : het betekent op zijn minst dat je niet geleefd hebt, waarde heer.'

Nattvardsgästerna

2006-07-17T10:54:00.000-07:00

Wieder ein bischen Kultur...
Het is een tijd van afsterven. Maar is het ooit anders geweest...?
De mensen uit de jaren '20 verdwijnen. Overlevenden van WO I zijn er niet meer. De Titanic moet het doen met een tweeling die toen 2 maand ofzo oud was. Zelfs oud-strijders uit WO II zijn schaars geworden. En dat terwijl je er 20 jaar geleden, op school, nog om je oren mee werd geslagen. De jaren '20 gaan, de jaren '30 komen. Het aftellen is begonnen.
Gelukkig leven er nog enkele. Eén van hen is een wereldberoemde cineast. Misschien wel de beste die er ooit geweest is. Zijn naam luidt Ingmar Bergman. Al jaren een naam als een klok maar pas in de voorbije winter heb ik voor het eerst een film van hem gezien, zijnde 'Het zevende zegel'. Een magistrale film over de dood is dat. Ik heb er sindsdien altijd enkele van de bib bij mij liggen maar erheen kijken, daar maak ik slechts zelden tijd voor.
Vanmiddag was er echter nog eentje aan de beurt - 'De avondmaalsgasten', deel 2 in zijn trilogie over het geloof. Deel 3, het slot, is heel treffend getiteld 'God's zwijgen'.
Het was weer een heel mooie, diepzinnige film. Zwart-wit versterkt alleen maar de kracht. Dat 1/3 van de film eigenlijk gewoon een mis is stoort nooit. En de mooie zinnetjes, die krijg je er dan gratis bij natuurlijk : "Als we maar zeker konden zijn, zodat we genegenheid konden tonen".
---
Een jaargenote die overlijdt...
Het is nooit aangenaam om dat te lezen.
Een foto van haar, een zangeres van een bekende en zeer goede gothicgroep, te zien met als opschrift : '1977-2006'. Zo samenvattend allemaal...
---
Nooit gedacht dat ik het zo makkelijk moest toegeven, maar hierbij : Lubbeek is een fantastisch mooie gemeente. In de ban van fietsroutes en fietsreizen zijn moest de 'Hagelandse heuvelroute' er, in de vorm van 'final test' aan geloven. Het startpunt hiervan, vanuit Leuven gezien, bevindt zich in het westen van de nogal landelijke gemeente Lubbeek. Via Kessel-Lo de heuvel op kom je in Pellenberg, waar het supermooi is. Na een achttal kilometer beland je dan op het begin van de route.
We volgden deze in zuidelijke richting, langs Binkom tot Attenrode. Het heuvelende aspect viel mij nogal mee. Ik had gelukkig wel een fiets met voldoende versnellingen maar het zadel stond op het niveau van de zus, zijnde het niveau van iemand van 1m60. Zijnde mucho mucho te laag. Wendde nog wel, zelfs het zien van mijn knieën die steeds maar weer boven het stuur uitkwamen.
Aan de kerk van Attenrode, naast het kerkhofje, werd in de schaduw ons lunchpakket verorberd. Hierna weken we heel even van ons parcours af, want reeds enkele dagen voordien had ik mijn komst bij een collega aangemeld.
Gewaarschuwd zijn voor mogelijk monokinigevaar liep ik voorzichtig het hoekje om, 'Trek maar alles omhoog' roepend.
Een gilletje en 5 minuten later werden we verwelkomd door Ingrid en heur man. Lekker in de schaduw kreeg ik mijn beloofde drankje, een verse mojito, voorgeschoteld. De rust, het groen en het ienieminiezwembadje bedwelmden ons. Helaas geen zwembroek bij...
Een uurtje later hervatten wij onze tocht, richting Meensel-Kiezegem. Alwaar Eddy Merckx geboren werd (èn iemand die in M-K geboren werd moest wel een goeie coureur worden met die hellingen daar) en in '44-'45 meerdere mensen de dood zagen in een enorme clash tussen verzet en collaborateurs.
Zoals verwacht overwonnen wij ook deze hellingen vlotjes en ging het weer richting Lubbeek, over zalige landschappen. Golvend, heuvelend maar nooit echt te erg. En ook al had ik geen zeemvelleke onder mij geschoven - toch bleef de poep al bij al onbeschadigd, zo bleek achteraf.
Zestig kilometer was het, allemaal tesamen. En dat bij een constante 30 graden! Wij waren alweer eens trots op onszelf...

Spa - dag 3: La source des jeunes vièrges

2006-07-14T04:07:00.000-07:00

'Argh'
Dat was het serieus overheersende gevoel, na ons eerste wandeldagje. Beentjes (m.n. knieën) en voeten die als kapot aanvoelden, een klein handvol aantal blaren op tenen, ...
Maar uiteindelijk, na een kort wandelingetje ter bevoorrading bij de match (alwaar 'n cassière die véééél te vriendelijk was om in een grootwarenhuis jan en alleman te zitten bedienen ons voorthielp) en het informeren naar mountainbikeprijzen besloten we onze tweede dag toch al wandelend door te brengen. At random trokken we de weg waar ons hotelletje lag verder op, meteen erg stijl richting heuveltop stappend. We volgden in het wilde weg wat routes waardoor we de voornoemde, steile, heuvel in totaal 3 keer of en af marcheerden alvorens een grote weg over te steken en te dalen tot een relatief groot meer. Hier was ik best blij mee, want m'n hoogtevrees stak weer aardig de kop op. Achter het meer volgden we een semidrukke weg tot ik een plek herkende, op de stafkaart. Vanaf dan ging het weer de bossen in, over vlakke wegen, en dat was echt de moeite. Niet meer met een wandelgids in de hand maar onze weg zoekend op een stafkaart, de bevrediging was veel groter. Na een aantal kilometers doorheen bos en veen, na een korte middagpauze en een fikse, maar gelukkig ook korte, regenbui kwamen we weer bij het vliegveld uit - tijd voor een iets langere pauze.
Eventjes volgden we dezelfde steilopgaande weg als de dag voordien maar al snel sloegen we met behulp van stafkaart weer kleinere wegen in. Hier konden we eigenlijk niet meer goed volgen, misschien was de kaart toch niet zo accuraat?, maar de richting waarin we dienden te stappen was duidelijk. Gelukkig, want na alweer een vrij stevige tocht stonden onze benen echt op springen.
Na een half uurtje ongeveer kwamen we in een dichtbegroeid bos toen ik stemmen hoorden.
Niet veel later doken er 2 jonge meisjes in ons blikveld op.
'Hoi', zeiden ze.
'Hoi', zeiden wij terug.
Niet veel later nog eens een koppeltje en dan nog 4 van zulke jonge volbloedjes. Daar wij ook nog de bedding van een riviertje afdalend aan het volgend waren kon ik niet anders dan mijn tempo versnellen.
'Kom Eva, we naderen de 'source des jeunes vièrges' riep ik alvorens werkelijk tot galop over te gaan.
En inderdaad : even later waren wij aan de 'source', er was zelfs een kraantje geïnstalleerd.
'Dat zagen mij er geen vièrges uit hoor', hijgde mijn achtergebleven gezelschap even later.
'Voor mij zijn het allemaal vièrges. Ik heb ze nog nooit gezien'.
Wat ik persoonlijk best 'n goed argument vind.
Hierna kwamen we snel uit op de 'promenade des artistes' waarlangs we ook de dag voordien onze tocht beeindigd hadden. Enkele kilometers verder lag Spa en konden we héél verdiend uitrusten en lezen...

Spa - dag 2 : het is een nacht

2006-07-11T04:51:00.000-07:00

Slapen in de totale stilte. Dat was het wel ongeveer, daar die eerste nacht in Spa. Geen geluid van het altijd wel aanwezige verkeer op m'n andere slaapplaatsen (Leuven enzo). De matras was wel wat minder, maar dat lijkt me nog wel typisch goedkoop-hotel te zijn.
We hadden ons 's ochtends voor het ontbijt ingeschreven, lekker lui, en dat viel heel goed mee. Alles wat er moest zijn was er, op de yoghurt na misschien. Maar na een ei, een croissant en twee broodjes klaag je daar niet meer over. Ik heb mezelf ook nog eens overtroffen door 'gelei' te eten, i.p.v. de eeuwige 'sosies' die ik dagdagelijks verorber.
Na een winkeltochtje in de match begon dan de wandeling! Na enig zoeken - eerst Spa zuidwaarts uitlopen en dan de eerste de beste bos/weideweg volgen - kwam ik een punt tegen dat op m'n kaart voorkwam - de 'Chemin de la Herde'.
Ik had een heel erg goed boekje bij, 'Wandelnetwerk hoge venen' van Van Remoortere en eens gelokaliseerd besloten we prompt de hoofdroute te volgen. Na enkele verharde wegen leidde dit ons in de bossen waar we een ietwat uitgesneden rivierbedding volgden. Niet veel verder kwamen we hier een moeder+zoon tegen. Zij spraken ons in het Frans aan maar, zoals altijd : uiteindelijk bleken het ook Nederlandstaligen te zijn. Zij zochten de weg van de GR en die konden wij wijzen. Zij gelukkig en wij verder.
Na ca. 5 kilometer liep deze route, route A, af. Het wandelen en de natuur was prachtig dus vatten wij het plan op de volledige lus te maken (route A t.e.m. F), zijnde 26 kilometer. Met het stukje routeA-Spa erbij zeker 30 km. Niet gehinderd door onze gebrekkige conditie besloten we hier echt voor te gaan.
Ergens halverwege route B (die 5 km lang was) vonden we een bankje en aten we middag. Temidden van de bossen met zeer weinig mensen in de buurt. Perfect. Het tweede deel van die route B was redelijk stijgend en erna kwamen we in een veenlandschap. Perfect vlak en veel opener van begroeiing.
Route C begon bij het 'Kruis Jacques de Berinsenne'. Een meneer die in 1696 vermoord was op dat punt. Fascinerend voor iedereen met enige geschiedenisvoeling, want hoe en wat stond er in ons boekje niet bij. En ook achteraf op het net heb ik niets gevonden.
Route C liep supermooi door een fagne-landschap met ook wat flarden bos. We belandden in ons eerste dorpje sinds Spa - Cour - een gehucht van niets. Even daarbuiten volgde een van de mooiste stukjes van de wandeling : de vallei in doorheen een bomenrij, onderweg enkele bronnetjes overstekend. Dit leidde tot een iets groter dorpje (en het begin van route D, die een 6tal km. lang was) Andrimont. Het weer was zeker zonnig maar we hadden niet echt drank nodig. Toch hadden we gehoopt hier iets te kopen maar dat was niet mogelijk dus, helaas. Verder dan maar, eerst dalend tot een riviertje, dan stijgend tot een nieuw gehuchtje, Chevrouheid en dan weer dwars door de bossen richting Malchamp.
Twee kilometer voor Malchamp, op een Y-splitsing botsten we op een groep meisjes van ca. 14 jaar oud. Beladen met rugzakken en in reflecterende vestjes.
Al van op enige afstand hoorden we ze Nederlands kakelen maar toen we er passeerden, zij blij waren dat er volk was wegens verdwaald te zijn, begonnen ze schattig in het Frans hulp te vragen. Ons goed hart verloste hen meteen uit hun leiden en blij dat ze waren...
Zij moesten ook richting Malchamp, wisten niet waarheen, en zodoende namen we ze op sleeptouw.
En al snel waren ze, een scoutsgroep uit Brugge, liedjes aan het zingen. Het eerste liedje was toch wel niet 'het is een nacht' en ik, als enige man in het gezelschap, begon voorwaar te blozen en te wankelen op m'n beentjes. Gelukkig liep ik voorop :-). De hele weg naar boven zongen er enkele liedjes :
'zeg eens een woord'
'meisjes'
'twee meisjes op een strand'
'neen'
'meeeeeeeeeeeeeeiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiissssssssssjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjeeeeeeeeeeeeeeeeeeeessssss'
'ja' :-).
Enfin, in Malchamp scheidden onze wegen zich en dat vond ik wel een beetje jammer.
Route E was ook heel mooi, rond het fagne de Malchamp. Vooral het eerste stuk, tussen hoge varens en een boswegeltje. Halverwege deze route kwamen we op de grote weg bij het vliegveld van Spa. Daar even iets gaan drinken en mensen uit vliegtuigjes zien springen, in vrije val vallen ergens van 50 tot 10 m hoogte en dan toch iedereen die deftig landde.
Deel twee van route F was minder mooi. Lang en stijgend op 'n zandweg tot 2 km. verder route F begon. Die ging helemaal naar beneden tot het begin van route A, waar wij onze wandeling ergens halverwege begonnen waren. De beentjes en voetjes deden ondertussen zeer erg pijn dus het was wel heel tof dat het einde echt in zicht kwam.
Route A voerde in het begin langs de 'promenade des artistes', doorheen een 'echt' bos, een riviertje dat vrij diep uitgesneden was volgend. Subliem mooi.
Terug beland aan ons beginpunt, de 'chemin de la herde', trokken we bergafwaarts naar Spa. Alwaar de eerste dag eindigde met spagetti, lezen (Paul Auster!!) en schrijven.

Spa - dag 1

2006-07-10T04:49:00.000-07:00

En het was zo ver!
Vrijdag, 7 juni, na het werk met Eva vertrokken - direction de Spa.
De trein van 19u27 werd probleemloos gehaald. Een uurtje later waren we in Verviers-central en na een overstap op een wis- en waarachtige boemel tsjokten we richting bronstadje. In het gezelschap van een gilde Westvlaamse jongens, ergens begin 20. Heel stoere mannen allemaal, tot er eentje schattig kwam vragen 'of wij ook naar Spa gingen'. Mijn eventueel toekomstig vaderhart werd er van gecharmeerd.
Zowel het station van Spa als het stadje zelf lagen er verlaten bij. We volgden de boulevard dwars door het centrum, voorbij o.m. het casino, tot we ergens links insloegen, meteen de helft van een zeer steile heuvel voor de voeten geworden kregen en arriveerden in ons hotelletje - 'Chatoîment'. Een samentrekking van 'chateau' en 'logiment' zo legden de eigenaars, een ouder koppel, ons die avond uit. Inderdaad, het waren Nederlanders.
Het huis was echt fantastisch. Redelijk oud, maar nogal kasteel-achtig dus, met torentjes en al. Het lag tegen de voornoemde heuvel, op het einde van het geasfalteerde stuk weg. Verder kon je door richting wandelpaden.
De eigenaars zaten op het terras aan de voorzijde van het gebouw en toonden ons meteen het hoe en waarom. Op het gelijkvloers was een gemeenschappelijke living, een ontbijtzaal en hun privékeuken. Zelf kon je koken in een aparte keuken op kelderniveau. Op de eerste en tweede verdieping bevonden zich de kamers. Die waren in orde, niet te klein. Waar wij sliepen stonden 3 eenpersoonsbedden, dus dat was ideaal. Meteen hadden we ook zicht op het terras aan de achterkant van het huis. Toen we daar even later opstonden ontvouwde heel Spa zich aan onze voeten. Je kreeg er een subliem zicht over kerk en stadje.
Na het installeren was het al avond en waagden we ons aan de meegenomen fles wijn.

Zwemmen

2006-07-06T11:17:00.000-07:00

Koen Meulenaere schrijft zalige columns, elke week in Knack. Na een tijdje afgevoerd te zijn geweest is hij nu al een half jaar terug bezig met 'Bladspiegel' waarin alles en iedereen en met name enkele favoriete doelwitten op de korrel genomen worden.
'Den baard', 'Freya', De Gucht zijn enkele populaire en wederkerende namen. En sinds kort wordt ook Leuven, Louisville, de stad van mijnheerke Louis, ... onder vuur genomen. En dat in de vorm van de trofee 'Hugo Michiels' die uitgereikt zal worden aan de eerste Leuvense SP'er die boven de 3 promille geraakt.
Maar er schort nog wel meer aan Leuven, en misschien wel op de eerste plek aan het zwembad. Na jarenlang gehuisvest te zijn in een krakkemikkig en niet geheel hygiënisch gebouw op het Hogeschoolplein werd, onder luid gejoel, anderhalf jaar geleden 'Sportplaza' geopend. Met onder meer een verdubbeling van de tarieven voor baantjeszwemmen als gevolg - 3 euro ipv 1,5 euro. En als je wilde glijbanen was het 5 euro. Hoe luid dit alles werd aangekondigd, zo stil was de overgang de voorbije weken van Sportplaza naar Sportoase (in namen verzinnen zijn die mannen onuitputtelijk).
Sportoase dus, en wat was het eerste initiatief van deze briljante commerciële geesten? Een eenheidstarief! In het groot geafficheerd : weg met alle verwarrende prijscategorieën. Er is een eenheidstarief voor alle volwassenen (12+ is dit, in andere sectoren is dat 18+ maar die zijn natuurlijk iets minder marktgericht bezig)! En jawel, as might be expected : 5 euro bedraagt dat eenheidstarief. Waarbij je nu wel mag glijbanen!
Los van de onuitsprekelijke schande van dit alles (en dan hebben we het nog niet eens over 'de andere formules' en voorwaarden hierbij) heb ik mij dus eens goed laten gaan, afgelopen maandag, op de voornoemde glijbanen. Om juist te zijn - eerst bestormden we de 2 bubbelbaden. Hier zit helaas altijd volk in en een echt goed comfort geeft dat toch niet. Maar dan dus naar de glijbanen! En glijbanen zijn wiiiiii. Dan vergeet Hansje alle vrees en stort hij zich vrolijk naar beneden. Om dan vol geweld in het water te crashen. Zalig en verslavend. Als afsluiter deden we wat ik al vrouwen had zien doen en waardoor ik begrijp dat zij een bikini dragen : op hun buik de glijbaan af.
Tof, zeker en vast, maar echt wel goed voor een 'shot' chloor.
Volgende keer op de menu : zittend op de poep achterwaarts naar beneden. Als mijn mama hier maar niet ongerust van wordt.

het cruys en de appel

2006-07-04T12:05:00.000-07:00

Ons diepste verlangen, en tegelijkertijd het meest reële verlangen dat we kennen, is om heel dicht bij iemand te komen.
Wordt dit verlangen werkelijkheid, dan begint het spel.
Maar wat er tevoren gebeurt - wanneer de wederzijdse aantrekkingskracht man en vrouw samenbrengt - is onmogelijk uit te leggen. Het is het ongerepte verlangen, verlangen in zijn zuiverste staat.
Wanneer het verlangen nog in die zuivere staat is, worden ze voor het leven verliefd op elkaar, beleven ze ieder moment bewust en met eerbiedig ontzag, en wachten ze steeds het juiste moment af om de volgende zegening te vieren.
Mensen die in zo'n toestand zijn, hebben geen haast, ze versnellen de gebeurtenissen niet met lichtzinnige daden. Ze weten dat het onvermijdelijke zich zal openbaren, dat het ware altijd een manier vindt om zich te openbaren. Maar wanneer het zover is, aarzelen ze niet, ze grijpen de gelegenheid aan, ze laten geen enkel magisch moment voorbijgaan, ze weten dat iedere seconde telt.
(Coelho - 11 minuten)

Het slachtoffer zou zelf ook geweld gebruikt hebben, zeggen de jongeren.

2006-07-01T13:36:00.000-07:00

Lieve mijnheer,
Ik het het gezien
Ik heb u gezien
Ik heb u zien staan
Uw armen omhoog
In het midden van de bus
Met open armen staat u daar
U sloeg niet
Ik zie u staan
U vraagt een beetje stilte
Dapper, rechtop
In het midden van de bus
Met open armen staat u daar
U sloeg niet
Ik heb hen zien slaan
U bracht hen aan het wankelen
Tegen u konden ze niet op
U lag daar alsof u even gewoon
Daar tot rust wilde komen
Alsof u wilde zeggen
Nog even liggen
En dan sta ik op
Een meisje legt haar
Warme hand
Tegen uw wang
Als ze weggaat
Legt ze uw bril
Op de zetel naast u
Een oude vrouw morst
Druppels water op uw gezicht
Als ze weggaat
Streelt ze uw voorhoofd
Rust in vrede lieve mijnheer
U bent overleden
Ik heb het gehoord in
Het nieuws

De hele wereld

2006-06-30T10:03:00.000-07:00

Er is een fotograaf met een ernstige oogziekte. Binnen enkele jaren zal deze ziekte zijn zicht tot een minimum, of zelfs 0, herleiden.
Door zijn ziekte kreeg hij een idee. Hij nam zijn fotografiemateriaal en trok erop uit. Overal in de stad, op talrijke evenementen, ... vroeg hij mensen of hij hun ogen mocht fotograferen.
De meeste mensen reageerden zeer bereidwillig en poseerden voor zijn camera. Dat zij onherkenbaar op de foto's zouden staan was ongetwijfeld een geruststelling voor velen. Over de kracht van de ogen, waar je vreugde, verdriet, hoop en leeftijd probleemloos in kan aflezen, waren ze zich minder bewust. Maar dat zou natuurlijk geen bedreiging vormen - niemand zou weten aan wie een ogenpaar toebehoorde. En natuurlijk : als iemand je vraagt voor dergelijke foto te poseren ruimt het niet-gewortelde verdriet in de blik snel plaats voor een tijdelijke blijheid die overleeft op het in-de-aandacht-staan.
In de aanloop van zijn volgende tentoonstelling, waarbij ik nauw betrokken zal zijn, ben ik naar een kleine expositie in een buurthuis gaan kijken. Ik werd er heel vriendelijk ontvangen door 2 enthousiaste vrouwen van middelbare leeftijd. Het buurthuis was op dat moment open voor publiek maar helaas had niemand er die dag zijn weg heen gevonden.
Aan de verschillende muren, dat waren er niet zo veel, hingen in het groot enkele tientallen foto's op. Verder stond er een laptop waar elke 10 seconden een nieuwe foto de oude van plaats verdrong. Keer op keer kreeg je een nieuwe blik op de wereld te zien.
Het is en blijft natuurlijk een mooi onderwerp maar ik vond het persoonlijk een klein beetje jammer dat er zoveel gezicht te zien was. Het gewone vlees verbrak een beetje de magie en de kracht van de ogen.
---
'Jullie zijn de bèste en liefste ouders van de héle wereld'.
Ik hoorde het vandaag een klein jongetje zeggen, tegen zijn ouders.
Wellicht niet toevallig net voor hij zijn eerste lik van een hoorntje vol ijs nam.

Genks voor beginners

2006-06-27T21:41:00.000-07:00

meh
howop
mie joh
mingia
schteil
ik weet uw huis wone
meh ga toch scheite joh
ocmw
vol nerve
diesch gek is die
vol zenuwe
ga kakke
pik geschtoord dzijt geei
schnul
vieze mense
uw moeder joh
uw zuster zijne
poohh gans deraan
ik schlaag u vol bloed
ga knikkere
ei laat die meisje schtaan joh
ik schlaag u in drie
mijn broer heeft zo een mes die schiet u dood
schledderlo
pazop eh want ik ben van niewe kempe.
Ei vieze gele belg, breng me fuif bret. Ik moet ene neerhalen.
Ziekekas
Meeeh wan ne schaap joh
Scheit omoog
Ei Dj zet een vette schijf op
Trek uw lip over uw kop en zing een lieke

De geurenzoeker

2006-06-25T13:26:00.000-07:00

Het was met een blik vol verwondering dat ik deze ochtend de wereld, als voor een eerste keer, aanschouwde. Ik had niet gedacht nog eens de zon terug te zien na de vorige avond, waarop ik mijn hersenen grondig gespoeld heb met 'Palm spéciale'. Ik herinnerde me, net voor ik in de zo bekende bodemloze put van de slaap denderde, hoe ik nog een kreunend geluid voortbracht dat 'Vaarwel oh lieve wereld, vergeet mij niet' moest voorstellen.
Enkel een gevoel van dorst dat na enkele uren slaap in mij opwelde bracht mij weer ter wereld, zo leek het wel.
Een alomvattende hoofdpijn was mijn straf na de uitspattingen van de voorbije 12 uur.
Edoch! Dankzij mijn uitzonderlijk sterk karakter weerstond ik al deze typische postdrinkgevoelens en in een zwoele, maar grijze, lucht kroop ik, zoals al een week gepland was, op de fiets.
Ik was, samen met de vader, niet de enige op de baan. Veel wielertoeristen in groep die er tempo reden. Op weg naar het café dat het keerpunt van hun tocht zou vormen.
Wij trokken op pad naar Ter Dolen, een kleine brouwerij in Helchteren gelegen. Het is op de weg hierheen dat de fameuze spoorweg zich bevindt waar ik, telkens ik er met de fiets passeer, een geurflashback ervaar. En ook vandaag was het weer zover... Ik herken de geur, voel het tastbaar worden maar het lukt mij niet de omschrijven waar het mij allemaal aan doet herinneren.
---
Wat voorafging :
Familiefeesten!!! I love them!
Voor het eerst in 3 jaar pakweg dat ik er nog eens eentje meemaakte, ter gelegenheid van de 60e verjaardag van de broer van mijn vader.
We (oldies, ik, zus en heur liefje) waren nauwelijks gearriveerd of wie zagen we daar... : Cindy! Haar naam wist ik niet meer maar van zicht was ze nog heel herkenbaar : gevlochten haar, heel opvallend, en plateauzolen zoals je die enkel nog bij die-hards ziet. Ze was wereldberoemd wegens, volgens m'n moeder die er al van weet, een optreden bij blind date indertijd. Op de vraag wat ze voor job deed antwoordde ze toendertijds met 'champignons plukken'. Als man weet je het dan al, dixit de mij omringende vrouwen. 'Yes, da's familie van ons', dachten de mannen.
Ze was in het gezelschap van haar lief, die ik niet herkende. Die opmerking kwam mij op gelach te staan.
'We weten niet de hoeveelste het is, alleen dat het de nieuwste is'.
Ja, die nonkels en tantes toch...
Ze kwamen ook op mij af met de traditionele vraag :
'En Hans, hebde uw lief ni bij? Hebde al een lief?'
'Ja nonke Jan. Ich hem er verschillende. Moar ze paste ni allemaal in de auto en der is geen station hier dus ich zen alleen gekome.'
Voor de rest was het 'n fantastisch weerzien met de ondertussen +-30jaaroude leeftijdsgenoten. Onze interesses waren wat veranderd, job, huis en kinderen passeerden het meest de revue.
Meest schattig was het zesjarig zoontje van m'n oudste nicht. Dat mannetje had besjes geplukt en kwam bij iedereen langs om er ééntje te geven.
Even later kwam ik 'm weer tegen.
'Heb je al een besje gehad', vroeg ie
'Ja, het was een heel goeie'
'Je kan er nog vinden bij de kippen'.
Zooooo schattig.
Idem dito z'n zusje van 10, een braaf en verlegen poppemieke.
De hond kwam ook even piepen. Een monument van een beest en na er 10 minuten mee gespeeld te hebben, net niet omver geworpen te zijn geweest, hing er een klodder kwijl aan m'n broek en zaten , met hetzelfde als bindmiddel, m'n handen vol hondenharen.